Patrick Pouw - De terugkeerling (debuut)

Leest niet erg vlot, maar is wel interessant qua thematiek. Het zit goed in elkaar, misschien te goed, want lezers die vaart willen in een boek zouden kunnen afhaken. Dat is dan heel jammer voor hen.

Lees meer: www.leestafel.info/patrick-pouw

Lijkt me inderdaad een interessant boek. Het lijkt er inderdaad wel eens op dat bekeerlingen vaak fanatieker in hun geloof zijn, dan mensen die er mee op zijn gegroeid.

Ik heb vroeger ook een vrouw ontmoet bij een werkproject voor mensen met een aan autisme gerelateerde stoornis, of andere psychische problemen. Zij was ook helemaal bedekt en was zelfs buiten de ramadan nog met een soort extra vasten bezig. Ze was ook weer snel verdwenen en we hoorden dat ze naar Saoedi Arabië was verhuisd.

Je schrijft:

Het geheel is vooral een aanrader als je een inkijkje wil in het gedachtegoed van een radicale moslim. Maar ter verstrooiing zijn er ook algemene verhaallijnen over jongeren die in deze tijd opgroeien.

Denk je dat de schrijver met dit boek ook iets 'ter verstrooiing' heeft willen schrijven? Het verhaal komt op mij namelijk over als een vrij serieus boek over een serieus onderwerp. Net wat je schrijft, een boek dat inzicht geeft in het gedachtegoed van een radicale moslim.

Ik denk trouwens dat de tijd die Patrick Pouw als undercover doorbracht bij de islamistische beweging in Nederland het verhaal zeer levensecht maakt.

Dettie

Eerst moet je de keuze maken of je een roman of een non-fictie boek gaat schrijven. Wordt het een roman dan moet je toch zorgen dat de lezer, die een andere doelgroep is dan voor een informatief boek, geboeid wordt. En blijft.

Dan moet er iets 'leuks' bij, verstrooiing dus. Ik vind de ondertoon serieus genoeg.

Ja ben ik helemaal met je eens dat schrijven van non-fictie of een roman verschil uitmaakt. Maar als ik de cover van dit boek lees en recensies van andere mensen dan vond ik daar de verstrooiing niet zo in terug. Verstrooiing klinkt namelijk zo luchtig, vind ik. Iets ter ontspanning, alsof je naar een leuke lichte flim gaat. Dus ik vroeg het me af of dat wel de bedoeling van de schrijver was om mensen deels te 'vermaken'. Ik had zelf de indruk dat hij via deze roman de lezer wilde laten zien wat er achter de schermen bij islamitische bewegingen in Nederland gebeurt.

Dit schrijft de Volkskrant o.a.

'Wat deze roman bezielt, is de diepe betrokkenheid van de schrijver. Pouw is bloedserieus, elke bladzijde ademt zijn fascinatie. Het hart van de roman huist in de passages over het conflict tussen extremistische en gematigder opvattingen. Daar is Pouw op zijn best. Zijn taal is ruw, genadeloos en wars van terughoudendheid. Zwart, grimmig en huiveringwekkend. Een sterk staaltje undercoverjournalistiek."

vandaar mijn vraag.

Dettie

Zonder 'verstrooiing' vind ik een roman geen roman, met andere woorden: niet leesbaar.

Het verhaal over Melissa vind ik niet zwaar, en zo zijn er meer elementen. Dat maakt het geheel nog niet luchtig, maar dat zeg ik ook niet volgens mij.