Anthony Doerr - Als je het licht niet kunt zien

Een prachtig en aangrijpend verhaal over een blind meisje en een weesjongen die ongewild bij de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog betrokken worden.

Lees mijn recensie hier: www.leestafel.info/anthony-doerr

Ik heb een eerder boek van hem gepoogd te lezen, en dat beviel me helemaal niet vanwege de stijl. Ik weet niet meer precies hoe het was, maar daardoor trok deze me niet. Wat vind je van de stijl in dit boek?

Stel je de geluiden van bommen, rondvliegende kogels, instortende gebouwen en vliegtuigen voor terwijl de wereld om je

heen donker is en je niet kunt zien wat er zich voor je ogen afspeelt.

Misschien is dat juist wel een zegen. De meeste mensen zaten tijdens aanvallen in een schuilkelder. En wat je zag als je er

weer uit kwam lijkt me ook niet echt aangenaam. Op die momenten was het misschien wel prettig dat ze alle ellende niet

kon zien.

Samen met haar vader vlucht ze naar het Bretonse Saint-Malo waar haar zonderlinge oudoom Etienne met zijn

huishoudster madame Manec woont.

Als je leest dat ze naar de kust gingen denk je oei, niet zo verstandig. Maar ik besef me ineens dat wij weten hoe de oorlog

verliep.

Volgens de overlevering verschaft de diamant onsterfelijkheid aan zijn bezitter maar valt de familie van de eigenaar ten

prooi aan rampspoed.

Nu je weet dat de vader van Marie-Laure LeBlanc de steen heeft, vrees je het ergste. Maar die jongen Werner Pfennig is er

ook nog. Je brengt het weer spannend Annemarie, je vraagt je af hoe die twee met elkaar te maken krijgen.

Dettie

Marjo schreef : Ik heb een eerder boek van hem gepoogd te lezen, en dat beviel me helemaal niet vanwege de stijl. Ik weet niet meer precies hoe het was, maar daardoor trok deze me niet. Wat vind je van de stijl in dit boek?

Ik vind dit boek prachtig geschreven. Heel helder en open. De schrijfstijl is me juist heel goed bevallen. Misschien dat de auteur voor dit verhaal een andere stijl heeft gebruikt? Dat hij zich verder ontwikkeld heeft? Ik kan me haast niet voorstellen dat je dit niet mooi zou vinden.

Denk je dat het minder eng is als je het niet kunt zien Dettie? Maar blinden kunnen het wel (vaak zelfs extra) goed horen, voelen, proeven en ruiken. En al die indrukken kunnen ze dan niet plaatsen. Dat moet enorm beangstigend zijn lijkt me zo. Marie-Laure kan ook niet zien waar het veilig is en weet niet waar ze naartoe moet vluchten in geval van nood.

Nee, het is zeker niet verstandig om naar de kust te gaan maar inderdaad: dat wisten ze natuurlijk nog niet.

Het hele boek bouwt naar de ontmoeting tussen Marie-Laure en Werner toe. Als lezer hoop je zo dat het allemaal goedkomt met die twee.

Ik weet het niet Annemarie over het minder eng is. Ik schreef ook misschien is het een zegen, geen idee hoor.

Ik weet wèl dat ze dan niet de gruwelen hoeft te zien. Maar een fantasiebeeld kan mogelijk nog erger zijn dan de werkelijkheid.

Dat niet weten waarnaartoe ze moet vluchten is afschuwelijk natuurlijk, je zou dan bijna altijd in een schuilkelder willen zitten

of alleen met iemand anders naar buiten durven/kunnen.

Ik hoop natuurlijk met de twee mensen mee dat het goedkomt!

Dettie