Fjodor Dostojevski - De gebroeders Karamazov

Op de valreep van vorig jaar uitgelezen, deze pil van over de 1000 bladzijden. Ik geloof dat ik het lezen van dit werk over een half jaar heb uitgesmeerd. Al met al een indrukwekkend boek, indrukwekkend verhaal. Het heeft een hele lange voorgeschiedenis, de moord wordt ook pas richting einde gepleegd. Eigenlijk is de moord maar bijzaak, waar het hier om gaat zijn de verhoudingen tussen de broers Karamazov, Aleiksj, Dimitri en Ivanov. Het is kinderen van de rekening, kinderen die van hun ouders geen fatsoenlijke opvoeding hebben gehad. Daardoor ontwikkelen ze allemaal hun eigen visie op de wereld waar haat, liefde en vrijheid hand in hand gaan. Het zijn boeiende karakters deze drie broers. Aleiksj zwalkt tussen het wereldse en het profane. Hij trekt het klooster, maar na de dood van zijn geliefde Starets (zeg maar geestelijk leider), besluit hij na aandringen van eerder genoemde, de liefde van de mens buiten de kloostermuren uit te dragen. Hij merkt al snel dat hij moet strijden om zijn geloften, om de erotisch liefde van zich te houden. Dimitri heeft de armoede vol ondergaan als kind en dat laat zijn sporen na. Het is moeilijk hoogte krijgen van zijn karakter, Dostjewski laat zijn gedachten van hor naar her zwenken. Dimitri zit in ieder geval tussen twee liefdes in, die voor een hysterische generaalsdochter Katarina en die voor een frivole halve hoer. Dan is er ook nog Ivanov, ook als een echte Karamazov geboren voor het ongeluk en dat komt er ook op een gegeven moment met een zware ziekte.

Ondanks de lange zinnen blijkt Dostojewski toch een echte realist, waardoor de beeldspraak tot het minimum beperkt. Voor mij had het een sterkere stijl mogen hebben, maar waar hij wel in uitblinkt zijn de afzonderlijke verhalen. Als er heftige confrontaties plaatsvinden tussen bv Dimitri en Katarina, maar ook de kinderportretten die de schrijver schildert behoren zonder meer tot de hoogtepunten van het boek.

Is het boek een meesterwerk? Ik heb het nu voor de eerste maal helemaal gelezen, maar er is teveel tijd over heen gegaan om te concluderen of de voorgeschiedenis aansluit bij de rechtzaak aan het einde. Momenteel blijft Misdaad en straf nog altijd mijn favouriet.

Ik herinner me nog weinig van De gebroeders Karamazov, Rotor.

Alleen Aleksej komt me nu weer wat voor de geest.

Groetjes. Tiba.

Het is alweer tijd geleden... Karel van het Reve - een zogenaamde kenner van Rissische literatuur - schreef ooit eens dat er niemand in de Gebroeders KaKaramazov voorkwam waarmee hij wel een biertje wilde pakken in de kroeg. Duistere figuren en duistere plotten zijn de thema's van Dostoyevski. Zijn haastige stijl verveelt mij echter nooit, en ik zal het zeker nog een keer herlezen, deze roman.

Ja, je mag die gebroeders wel enigsinds duister noemen ja. In ieder geval niet makkelijk grijpbaar, wild en avontuurlijk qua geest.

Wat bedoel je met haastige stijl?

Juist zijn meanderende zinnen zijn juist onthaastend!

BB schreef : Het is alweer tijd geleden... Karel van het Reve - een zogenaamde kenner van Rissische literatuur - schreef ooit eens dat er niemand in de Gebroeders KaKaramazov voorkwam waarmee hij wel een biertje wilde pakken in de kroeg. Duistere figuren en duistere plotten zijn de thema's van Dostoyevski. Zijn haastige stijl verveelt mij echter nooit, en ik zal het zeker nog een keer herlezen, deze roman.

'Onthaastend?' dat vind ik er niet echt in, hoewel de meanderende zinnen die je noemt wel een beetje. Ik las ergens dat Dostoyevski ontzettend snel schreef - hij schreef 'De Speler in een maand tijd! - en dat zie ik op zich wel terug in zijn stijl. Maar het kan aan mij liggen...

De Gebroeders Karamazov heb ik gelezen toen ik een jaar of 17/18 was, dus heeeeeel lang geleden. Ik kan me er weinig van herinneren. Het boek stond indertijd bij mijn ouders in de kast, later is het door mij (dom,dom,dom) weggedaan. Overigens is of komt er een nieuwe vertaling van uit. Zo'n actuele vertaling lijkt mij de moeite weer waard.

Ik ben nu tussen "de verplichte literatuur"door ook bezig met de nieuwe vertaling van de verzamelde werken van Tsjechov. Deel 1 is bijna uit

(kostte me ook zo'n half jaar Rotor!)

Misdaad en straf ligt nu (bijna) bovenaan op de stapel nog te lezen boeken.

Ik zou het fijn vinden als Leestafel eens een Russische schrijver als samenleesboek heeft... (Of...maar dat is misschien teveel gevraagd:een themamaand over schrijvers uit de oostbloklanden.)

LN spoor ik daar al een hele tijd op aan, maar daar lopen ze vooralsnog niet echt warm.

Groet, Irene