Karin Kamminga: Uit zicht

Ingrijpend is het als je (een van je ) ouders naar een verzorgingshuis moet brengen omdat het nu eenmaal niet langer gaat.

Ik heb even nagevraagd of dit een roman is, of non-fictie. Is mij niet helemaal duidelijk.

Lees verder: www.leestafel.info/karin-kamminga

Karin Kamminga heeft een moeder met Alzheimer. Ze schreef hier de roman 'Uit Zicht' over. las ik bij Noord-Holland Diep

Ook bij de uitgever staat dat het een roman is.

Dus toch een roman met realistische inslag? Zoiets?

Dettie

die nu je recensie gaat lezen.

De manier waarop het boek in elkaar zit is niet echt 'romanachtig'. En het is duidelijk dat er autobiografische elementen in zitten, vandaar mijn twijfel.

Ik wilde in het begin alleen maar een verslag bijhouden over het wel en wee van mijn moeder in deze hele nieuwe fase van haar (en ons) leven. Tijdens het schrijven bleek het voor mij toch meer fascinerend de vorm te wijzigen naar roman. Ten eerste krijgt het schrijven een andere dimensie (fantasie laten werken) en ten tweede is dit voor de lezer veel aangenamer.

Er is mijn moeder al heel wat overkomen maar zoveel als in het boek beschreven wordt echt niet. Omdat er alleen al bij het uitspreken van het woord dementie zo treurig wordt gekeken, hebben wij de zaak met Ma (zo wilde ik het boek eerst noemen: 'De zaak Ma' en toch werd het 'Uit zicht') op een andere manier aangepakt: niet lullen maar poetsen en daarbij een hoop lol maken en dat is gelukt zowel daadwerkelijk als in de roman. Zie voor reacties ook : boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=3238 > reviews.

Groeten,

Karin

Hé leuk! Een reactie van de schrijfster! Ik heb je boek overigens (nog) niet gelezen.

Dag Karin,

Wat leuk dat je reageert! Zelf heb ik het boek (nog) niet gelezen.

Het lijkt mij als je schrijft, sowieso als het over je eigen moeder gaat, erg moeilijk om dat op een aanvaardbare manier te doen.

Zelf las ik jaren geleden eens een verhaal over een dementerende moeder en haar dochter. De moeder zag steeds maar vogels en wilde steeds maar meevliegen. Dan gingen ze samen naar het park, moeder in de rolstoel, en deden ze net of ze konden vliegen. Dikke pret! Geen vermanend 'nee mama dat kan toch niet' maar gewoon meedoen. Moeder gelijk rustig en dochter had zich samen met moeder heerlijk uitgeleefd. Dat verhaal is me altijd bijgebleven en ik dacht altijd mocht ik met dementerend mensen te maken krijgen en het kan dan doe ik ook met ze mee!

Het is ook wel eens een verademing als er eens een ander geluid te horen is of een andere visie gegeven wordt over omgaan met dementie.

Dettie