Harry Mulisch - De aanslag (samenleesb april/mei 2011)

Fake Ploeg, een collaborerende inspecteur van de politie, berucht om zijn wreedheid, fietst tijdens spertijd door de buitenwijken van Haarlem naar huis. Door de winterse avond klinken opeens zes scherpe knallen en ligt Ploeg dood op de stoep voor een rijtje van vier huizen, waarvan er een bewoond wordt door de familie Steenwijk. De verschrikkelijke gevolgen van deze gebeurtenis zullen de dan twaalfjarige Anton Steenwijk zijn hele leven blijven achtervolgen.

Alvast een item geopend omdat het het samenleesboek april/mei is

Dettie

Eren we de oude Mulisch nog eens zo.

Jij bent trouwens niet zo Mulisch lezer, of wel Dettie?

Groetjes Willeke

Ach je kunt niet altijd geluk hebben...

Ik heb De aanslag vroeger wel gelezen, lang geleden en was toch wel onder de indruk, evenals van De ontdekking van de hemel maar De elementen vond ik vreselijk evenals Siegfried omdat hij daarin zichzelf zo geweldig vindt.

Dettie

OH, dat is leuk. Een goede reden om m nog eens uit de kast te pakken en te herlezen. Het is voor mij met stip de beste Mulish, nog los van het feit dat ik de meeste oudere werken van hem niet te pruimen vind.

Dit weekend "de aanslag' herlezen. Ik had het speciaal bewaard voor deze eerste week van mei, maar was zo in de ban van het boek dat ik het dit weekend meteen al heb uitgelezen.

Het is bijna tien jaar terug dat ik dit boek las,en er was veel weggezakt,

Maar het eerste hoofdstuk, het ganzenborden in de verduisterde kamer, moeder met een kruidnagel in haar kies, de nacht in de cel met de vrouw van wie wij later weten dat ze Truus Koster heette, en de aller laatste scènes in de Vredesdemonstratie stonden nog behoorlijk op mijn netvlies gebrand.

Tóen, tien jaar terug, schreef ik op het titelblad regels van blz. 91; Alles heeft met alles te maken.

En dat vond ik ook bij herlezing wederom de rode draad van dit boek. Anton wil los komen van de oorlog, hij wil er niet over denken, niet over praten, maar overal waar hij komt, komt hij mensen tegen die er ook mee te maken hebben, en die er wel over willen praten. Het boek vangt behalve de gruwelijkheden van de oorlog ook de geest van ná de oorlog…van opbouwen en doorgaan en niet te diep in je zielenroerselen graven. Maar je kunt het verleden niet ontlopen .Het loopt gewoon door in het heden heen , en is ook het onderbewustzijn gewoon aanwezig, want zelfs de keuze van zijn vrouw blijkt met de oorlog te maken te hebben. Ergens in het boek zegt iemand, volgens mij Tates de verzetsman dat de na twintig jaar de deksel op de ellende niet meer te houden is en alles alsnog terug komt, of iets van soortelijke strekking.De oorlog valt niet te ontlopen en ook Anton kan het niet ontlopen, wat hij ook doet.

Een indrukwekkend boek, ook bij herlezing. Een boek wat veel vertelt, wat tot nadenken aanzetten, wat mooie zinnen bevat,en waarvan je steeds ook wil weten hoe het verder gaat. Het is knap van opzet, de vaart van de gebeurtenissen zit met name in het begin, dáár gebeurt het, en de rest van het boek is vooral terug kijken op die gebeurtenissen, maar toch zakt het boek niet in, en houd Mullisch de spanning vast.

Goed om weer eens wat van hem te lezen in het jaar van zijn dood.

En goed om over de oorlog te lezen zo deze eerste week van mei. Voor als je het nog niet las..ga naar de bieb en lezen dit boek. Voor als je het wel las en tijd hebt…een boek wat de moeite van het herlezen waard is.

Willeke

Wat een wervende tekst Willeke!

Vlak na zijn dood werd er een interview met Mulisch uitgezonden waarin hij o.a. vertelt over De aanslag, laat ook zien waar het gebeurde. Hij liep door het huis waar hij opgroeide in Haarlem en vertelde hoe hij leefde daar. Het kamertje waar hij zijn scheikundeproeven deed enz. (is ook zijn eerste boek over geschreven getiteld De kamer)

Mulisch was 12 toen de WOII uitbrak.

Dettie