Tom Lanoye: Sprakeloos

Misschien een boek voor over een aantal jaren. Ik heb nu niet het geduld om door Lanoyes woordenbrij te blijven spitten, en met hem via allerlei zijpaden tot de kern van de zaak te komen: Zijn moeder.

Haar verhaal, vermengd met dat van de schrijver was meer dan genoeg.

Lees het verslag, klik hier www.leestafel.info/tom-lanoye

Marjo

Ik denk dat dat mij ook tegenstaat om een boek van hem te gaan lezen... de woordenbrij. Op een of andere manier kom ik er niet toe zijn boeken open te slaan. Net als bij Simon Vestdijk, elke keer denk ik daar ga ik toch nog eens een boek van lezen (terug naar Ina Damman heb ik gelezen) maar er is een soort innerlijke barrière.

Vreemd maar waar.

Dettie

Bij Vestdijk heb ik dat ook. Niet de woordenbrij maar de ellenlange zinnen. Tenminste, dat was mijn kennismaking met een van zijn boeken.

Ik heb niets tegen Lanoyes woordenbrij, eigenlijk is dat juist iets wat ik wel prettig vind. Het heeft echt iets Vlaams, iets gezelligs, zo'n man die niet te stuiten is. Het is in dit geval meer het persoonlijke denk ik, dat me tegen staat. Ik heb niet zo veel met egodocumenten, je zit te dicht op de huid van de schrijver.

Een (Vlaamse) vriendin van mij heeft dit boek gelezen. Ze vond het ongelooflijk. De herkenbaarheid was zo groot.

Ze vond haast niet genoeg woorden om haar verbazing (om het zo herkenbare uit haar jeugd, dingen die ze vergeten was en terugvond) en haar bewondering (voor de manier waarop geschreven) uit te drukken.

Tiba.

De manier waarop het geschreven is die is prima. Het is gewoon te veel.

Het zou kunnen dat de herkenbaarheid gewoon een meerwaarde geeft!

Ik had dat ook met "Kartonnen dozen". Die kartonnen dozen heb ik zelf nog een keer in mijn jeugd gezien én gebruikt. Nooit meer aan gedacht, compleet uit mijn herinnering verdwenen.

En door zijn boek zag ik ze ineens weer heel duidelijk voor mij, was als een duik in het verleden. Heel raar is dat!

Tiba.