Rob van Essen: Visser

Het gebeurt niet zo vaak, maar soms raakt een boek me en blijft het dagen in mijn hoofd spoken. Dit is er een.

Ik denk dat ik intussen al een behoorlijke van Essen-fan geworden ben.

Lees het verslag, klik hier www.leestafel.info/rob-van-essen

Marjo

Het klinkt ook erg aangrijpend Marjo.

Zowel de schorsing, wat leraren inderdaad overkomt door iets onschuldigs te doen en als iets ergs wordt opgeblazen, en het verhaal over het dochtertje. Als ik het zo lees is de man erg aan het ploeteren geweest. Triest.

Dettie

Ik heb zelfs nog zitten denken dat misschien van Essen toch de prijs had moeten krijgen. Eindelijk erkenning voor deze man die niemand kent.

Dettie schreef : Het klinkt ook erg aangrijpend Marjo.

Zowel de schorsing, wat leraren inderdaad overkomt door iets onschuldigs te doen en als iets ergs wordt opgeblazen.

Dettie

Echt onschuldig is het hier niet, Dettie!

De hoofdpersoon Jacob Visser is een overspannen geschiedenisleraar en heeft in de klas een ongelukkige uitspraak gedaan, namelijk:"Je kan beter kampbeul zijn, dan gevangene".

De uitspraak van Visser wordt doorgebriefd aan de media en de media schetst een beeld van iemand waarin Visser zichzelf niet meer herkent.

Maar door deze uitspraak is Visser de held van de lokale extreemrechtse jongeren in het dorp geworden.

Wat het lezen van de roman Visser heel bijzonder maakt: de roman wordt volledig verteld vanuit het perspectief van Jacob Visser; maar deze hoofdpersoon is naast iemand met wie je meedelijden voelt vanwege zijn onverwerkte verdriet over het overlijden van zijn 9 jarige dochtertje, ook weerzinwekkend!

Deze weerzin begint al op bladzijde 31; Visser bezoekt een leerlinge uit zijn klas die in zijn caravan op een weiland bij een boer overnacht:



"Ze is er nog. Ze slaapt. Hij sluit de deur achter zich en loopt voorzichtig naar het bed. Het dekbed is naar beneden gegeleden, hij ziet haar blote rug. (...) Hij steekt zijn linkerhand uit en streelt voorzichtig haar rug, van boven naar beneden. En verder omlaag, naar de plooien die samen met de bilnaad een pijl vormen die naar beneden wijst. (...) Jacob spreidt met duim en wijsvinger voorzichtig haar billen. (...) Hij legt het topje van de pink van zijn rechterhand tegen haar sluitspier (...) en schuift naar binnen, bijna onmerkbaar, alsof hij het eigenlijk niet doet".

Vreselijk!!!

Een aangrijpend verhaal dat je achter elkaar moet uitlezen!

En fantastisch geschreven!

Heb jij meer van Rob van Essen gelezen, Marjo?

Jeannette

Gatverdamme, dit is zeker weerzinwekkend. Ik word om die paar zinnen al kwaad.

Dettie

Door het op deze manier neer te zetten, Jaenette, doe je dan niet precies hetzelfde als de figuren uit zijn boek?

Jacob heeft een ongelukkige opmerking gemaakt, en hij weet niet eens meer wat hij gezegd heeft. Wat hij zei wordt, uit het verband gerukt, opgeblazen, verdraaid op zo'n manier dat het opgepikt wordt door een stel neo-nazi's. Hij is dom geweest, maar is zeker niet iemand die de nazi's verdedigt!!

Als je dit hier leest zonder dat je het boek kent, trek je de verkeerde conclusie.

En ja, ik heb nu bijna alles van Rob van Essen gelezen en ben een echte fan aan het worden. Heb pas weer een boek uit "kwade dagen', waarvan ik nog het een en ander op papier moet zetten.