# Kristien De Wolf - Ava Miller en ik

Indrukwekkend! Dit las ook traag, maar dat kwam omdat ik eigenlijk niet wilde dat het over en uit zou zijn. Herlezen dus!

Lees meer: www.leestafel.info/kristien-de-wolf

-

Ook al zo'n mooie recensie.

Staat God echt met een kleine letter in het boek? Zou zomaar kunnen als ik het zo lees. "Als zelfs god niet te vertrouwen was" dan is ook het respect weg en hoeft het ook niet met een hoofdletter. Ik vroeg me dat dus af.

Maar waarom die vreemde proloog die los lijkt te staan van het verhaal: er is een ziel die reïncarneert en een beetje baalt dat hij geen enkele zeggenschap heeft: Het leven is doortrapt, het verleidt je en laat je toch doen wat het voor jou in gedachten heeft, dankzij jezelf of ondanks jezelf.'

Ze zeggen dat de ziel een leven/iemand uitzoekt om te leren wat hij/zij nog moet leren en het lichaam gebruikt als omhulsel. Als datgene geleerd is gaat de ziel weer terug naar het universum om daarna weer een gezin, een mens te kiezen om in dat nieuwe leven weer van alles te leren. Het lastige is dat de ziel zich als mens zijnde weinig tot niets kan herinneren van het leven in het universum. (Er zijn mensen die bijna dood ervaringen hebben en dan zien ze waar ze vandaan komen, wat altijd erg mooi en liefdevol schijnt te zijn.) In jouw citaat is de ziel aan het mopperen dat hij/zij dan wel gekozen heeft voor een bepaald leven maar verder er weinig over te vertellen heeft hoe datgene wat de ziel moet leren verloopt. De ziel moet dat leven leven en leren wat hij moet leren.

Dettie

Ze is van haar geloof gevallen en dan hoeft voor haar God dus niet meer met een hoofdletter!

Wat jij zegt over de ziel zal wel kloppen, staat ook min of meer zo in die tekst, maar het komt na die proloog nergens meer terug. Dat is best vreemd.

Misschien voelt Sieglinde Engel zich wel zo. Eigenlijk zeg je het al in de tekstfragmenten:

‘Misschien was alles anders gegaan als god niet verdwenen was.’

‘Hoe vond ik een manier om te weten te komen hoe de dingen ontstonden, veranderden of andere dingen voortbrachten? Ik kon er boeken over lezen, maar ik kon ook experimenteren met de kracht die ik zelf bezat. Ik kon mezelf veranderen, herscheppen tot iets anders, en dan zien wat er gebeurde.’

Zo ontdekt ze dat ze scheppingskracht bezit: de anderen gaan haar nu uit de weg. Net zo prettig, vindt ze.

Het asociale monstertje waarin ik me had gehuld om te ontdekken hoe de dingen ontstonden, zou me helpen vooral dat nooit meer te vergeten.’

Daaruit blijkt wel dat ze weet dat er iets meer is dan alleen dit leven.

Mensen die in reïncarnatie geloven noemen het heelal/universum het Al of Jaweh of God of Tao. Langzamerhand komen die mensen erachter dat ze een taak hebben en weer teruggaan naar het universum en ze herinneren zich vaag ook wel iets. Als ze het zich écht herinneren schijnt het heel mooi en rustgevend te zijn. Dan klopt alles, is de natuur en de mens een geheel. Ze weten dan dat ze een innerlijke kracht (de ziel of liefde genoemd) hebben die onverwoestbaar is.

Moeilijk uit te leggen....

Dettie

'Misschien voelt Sieglinde Engel zich wel zo.'

Ik begrijp niet wat je hiermee bedoelt. Hoe voelt ze zich? In het verhaal dat na de proloog met de ziel volgt is er geen sprake van een ziel of reïncarnatie. Sieglinde gelooft niet meer, that's it. In de aangehaalde stukjes tekst zie ik ook geen verband met een ziel. Meer met een ego, een karakter.

Alleen het laatste zinnetje 'Het asociale monstertje waarin ik me had gehuld'. Maar als je daaruit moet afleiden dat er een ziel aan het woord is, anders dan de hoofdpersoon, is dat wel minimaal. En waar blijft dan de 'ik', als de ziel aan het woord is?

Het is nogal zweverig voor mij, jouw uitleg, ik kan er niets mee.

Ja daar draait het ook om... om het ego. Maar dat is moeilijk uit te leggen.

Het gaat erom je ego te kunnen uitschakelen. Maar dat wordt zo'n verhaal en dan nog weet ik niet of ik het begrijpelijk kan maken.

Dettie