De schoonheid van een kruispunt
Meine Fernhout
Hugo Mallegrom heeft last van een schrijversblokkade. Hij was enthousiast begonnen aan een boek, maar nu komt hij niet verder. Was het verkeerd om het boek alvast een titel mee te geven? Dat dwingt hem immers in een bepaalde richting. En daar lijkt de weg dood te lopen.
‘Het hinkelmeisje’ wil niet van de grond komen.
Hij heeft ook een gewone baan, tenminste, tot voor kort was hij leraar geschiedenis op een middelbare school, maar er was een akkefietje met een leerlinge, waardoor hij niet zeker meer is van deze baan. Nu heeft hij al langer twijfels of hij nog wil onderwijzen, maar toch...
Vanuit het raam van zijn werkkamer kijkt hij uit op een benzinestation waar het niet bepaald een levendige boel is. Hij kan zien dat er een jongen achter de kassa zat. Die lijkt altijd te zitten lezen.
Maar de jongen, Jesse, ziet hem ook. Voor hem is hij de man op de motor, die af en toe een praatje maakt met een vrouw in een oude Chrevolet, net als Hugo een vaste klant.
Een andere bezoeker van het tankstation is een jongedame. Ze vraagt Jesse of ze foto’s mag maken, maar het eerste wat Hugo ziet is een persoon die zich vreemd gedraagt:
‘Er staat geen auto voor de pompen geparkeerd. Al lopend wordt er gebukt, gedraaid en weer omgekeerd. De persoon gaat naar binnen en komt dan terug. Hugo kan zien hoe Jesse mee loopt naar buiten, hoe hij een wegwerpend gebaar gebaar maakt en weer naar binnen gaat.‘
Zit in dit alles misschien een verhaal?
Het zou zo maar een thriller kunnen worden: Jesse verdwijnt. Zijn werkgever weet niet waar hij is, zijn huisbaas niet, maar ook zijn moeder niet. Deze laatste neemt contact op met Hugo, omdat haar zoon over hem verteld heeft. Jesse stuurt haar e-mails, maar zegt niet waar hij is.
Hugo hoort dat er een vriendin is, het is de jongedame die rond het benzinestation doolde en foto’s maakt. Maar waar woont zij dan?
Hugo vindt haar via de foto’s en zoekt haar op. De reis leidt tenslotte naar Frankrijk.
Is Jesse daar dan ook?
Een bevreemdend verhaal over een benzinestation waar mensen gaan en komen, zonder contact te maken. Wat is daar de schoonheid van? Welke rol spelen de dames, met name Pien en haar foto’s?
Door de wisseling van vertelperspectief, ga je twijfelen of het verhaal bedoeld is als werkelijkheid of fantasie. Je hebt steeds de schrijver dezes in je achterhoofd, hij is tenslotte degene die de woorden schreef die je leest. Fernhout schrijft:
‘Hugo weet als geen ander dat literatuur eigenlijk altijd een nader verklaren is van iets dat verborgen ligt en er om vraagt om ontvouwd te worden.’
Dan, als Jesse aan het woord komt, komt er snelheid in het verhaal, het eerder toch wat gezapige verdwijnt, en het verhaal gaat meer boeien.
Bekijk zeker ook de binnenkant van de flappen, het geeft weer waar het allemaal om draait, dat benzinestation, leeg en verlaten.
Meine Fernhout (1946, Velsen) speelde in de Bintangs, studeerde sociale wetenschappen, werkte in de culturele sector. De schoonheid van een kruispunt is zijn vierde roman.
ISBN 9789493368385 | Paperback| 360 pagina's | Uitgeverij In de Knipscheer | februari 2026
© Marjo, 24 maart 2026
Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER
