Romans volwassenen

Wreetmod de pestkop en Soedirs amandelen
Marius Atmoredjo

De ik-figuur die het verhaal vertelt is de oudere broer van Soedir. Met hun ouders en nog acht broers en zussen wonen zij in het dorp Kebonredjo. Soedir is tien jaar, en erg kwetsbaar omdat hij niet gezond is. De leefomstandigheden doen hem ook geen goed, het gezin is erg arm, hun vader heeft zwaar en onderbetaald werk. Ze hebben niets, alleen honger.

Hun huisje heeft de vader eigenhandig gebouwd, en zoals alle hutten in het dorp is het niet meer dan een bouwsel van ruwe planken, met er bovenop verroeste zinkplaten en palmbladeren. De vloer bestaat uit rode aarde, die aangestampt is en zo hard als steen.
De jongens gaan naar school, die wèl gebouwd is met baksteen en hout, en een fatsoenlijk dak erop heeft. Zo zal het huis van de verteller er later ook uitzien, denkt hij. En amandelbomen, zoals die bij school staan, wil hij ook. Die geven een fijne schaduw en ze dragen lekkere vruchten.

Het lijkt een idyllische plek, maar dat is het niet: de juf van Soedir is wel heel aardig, maar de juf van de hogere klassen is wreed.
Op straat hebben de jongens last van twee pestkoppen, die het vooral gemunt hebben op Soedir, immers een makkelijk slachtoffer!

De jongen vertelt dat de lessen op school in het Nederlands gegeven worden, niet hun eerste taal: hun grootouders zijn als contractarbeiders uit Java naar Suriname gehaald.
Hun cultuur speelt nog een grote rol. Als je verder niets hebt, biedt de natuur nog uitkomst – er komen heel veel exotische namen van fruit en dieren voorbij, met gelukkig een woordenlijst achterin. Helaas zitten er in een oerwoud ook vele parasieten, die het niet alleen op de gewassen maar ook op de mensen gemunt hebben.
Maar: hoe moeilijk de jongens het ook hebben, het verhaal is optimistisch: ze hebben elkaar immers!
En hun dromen.

Een novelle, niet meer dan zeventig pagina’s, maar zeker voor de kaaskoppen onder ons een bron van veel informatie. Het verhaal speelt zich af in 1960 en benoemt het klassenverschil in Suriname.
Atmoredjo heeft niet veel woorden nodig om een volledige wereld te scheppen, een wereld van armoede, cultuurverschil en ondanks alles: hoop. 

Marius Atmoredjo (1959, Lelydorp in Suriname) debuteerde in 2022 met de dichtbundel Loslaten zullen ze nooit meer. Zijn inspiratie om te schrijven put hij uit de verhalen van zijn ouders Legijar en Marie Atmoredjo. Zo ook het verhaal Wreetmod de pestkop en Soedirs amandelen.
Dit boek heeft NUR 301, maar ook 280, is dus eveneens geschikt voor jongeren.

ISBN 9789493368330 | Paperback | 70 pagina's | Uitgeverij In de Knipscheer | maart 2026

© Marjo, 5 mei 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER