Het Ierse kind
Daisy O’Shea
Het Ierse kind neemt je mee naar de ruige zuidkust van Ierland, waar verleden en heden langzaam in elkaar overvloeien. Centraal staat de indringende familievraag: wat is er ooit gebeurd met Nellie en haar dochter Annie?
Het verhaal volgt Erin, die na het tragische verlies van haar man Kenny, haar leven in Amerika achter zich laat en naar Ierland vertrekt. Die keuze is allesbehalve willekeurig. Haar familiegeschiedenis voert terug naar Roone Bay, waar haar voorouders vandaan komen. Van haar opa heeft ze het verhaal van zijn overgrootmoeder Nellie gehoord die tijdens de Hongersnood met haar twee kinderen naar Boston emigreerde, op zoek naar een beter bestaan. Maar nog voordat ze voet aan wal zette, raakte ze haar dochter kwijt in de chaos van de haven:
Opeens gleed Annie van de kratten af en riep met meer levendigheid dan ze op de hele reis had laten zien: ‘Papa!’ Met haar armen uitgespreid rende ze ervandoor.
Inmiddels was de zon onder. Nellie zag William niet, maar Annie had haar vader toch zeker wel herkend? Met Luke in haar armen liet ze zich van de kratten af zakken, en ze drong zich door een groep werklui heen die haar de weg versperde.
Eentje greep haar bij de arm. Hij hield haar staande en draaide haar naar zich toe. ‘Heb je honger, schatje?’ vroeg hij met een wulpse blik. ‘Ik weet wel hoe je een beetje geld kunt verdienen. En ik kan ook wel aan een slaapplek helpen.’
Verontwaardigd slaakte ze een kreetje. ‘Laat me los!’
‘Zelf weten, hoor,’ zei hij.
Ze rukte haar arm los, rende een paar passen weg, maar bleef toe abrupt staan. Zenuwachtig draaide ze in het rond, maar ze zag Annie nergens. Net zomin als William. ‘Annie!’ schreeuwde ze.
Mensen draaiden zich naar haar om, maar keken toen weer weg.
Nellie was buiten zichzelf.
Wat er daarna met het meisje is gebeurd, is altijd een pijnlijk mysterie gebleven. Een gemis dat generaties later nog voelbaar is.
Wat voor Erin begint als een zoektocht naar het verleden, groeit uit tot een emotionele reis waarin zij niet alleen familiegeheimen ontrafelt, maar ook zichzelf beter leert kennen. Langzaam wordt duidelijk dat keuzes, hoe klein ook, altijd hun sporen nalaten.
Daisy O’Shea vertelt dit verhaal vanuit twee perspectieven. Erin spreekt de lezer direct aan in de ik-vorm, terwijl Nellies verhaal in een meer beschouwende stijl wordt verteld. Deze afwisseling geeft het boek diepgang en zorgt ervoor dat verleden en heden op een natuurlijke manier met elkaar verweven raken.
De sfeer van Ierland is prachtig neergezet: de ruige kustlijnen, de beladen geschiedenis en de charme van oude huizen vormen een overtuigend decor. Tegelijkertijd heeft het verhaal een toegankelijke, bijna feelgoodachtige toon, met een vleugje romantiek. Dat maakt het boek prettig leesbaar voor liefhebbers van familieverhalen vol emotie en geheimen.
De personages geven het verhaal extra warmte. Erin is een hoofdpersoon met wie je gemakkelijk meeleeft, omdat haar zoektocht niet alleen draait om het verleden, maar ook om haar verlangen naar rust en richting. De lokale historicus Finn brengt een subtiele romantische spanning in het verhaal, terwijl Nellie met haar veerkracht en verdriet een blijvende indruk achterlaat.
Het Ierse kind is daarmee een meeslepende roman die je even losmaakt van het hier en nu en je onderdompelt in een wereld van geschiedenis, verlies en hoop. Een aanrader voor iedereen die houdt van ontroerende verhalen met een vleugje romantiek. Het is het tweede deel in de serie De Smaragdeilanden en is zelfstandig te lezen.
ISBN 978 94 027 1974 1| NUR 302| paperback | 337 pagina’s | Uitgeverij HarperCollins | april 2026
Vertaald door Maaike van der Rijst
© Els ten Voorde, 8 mei 2026
Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER
