Millie en de bolwezel
Illustraties Paul Oole
Tekst: Wim De Vos
"Ik moet naar school.
Dat is het beste, zei iedereen. Gewoon doorgaan. Ze bedoelen: doorgaan alsof er helemaal niets is gebeurd. Alsof alles nog net zo is als vroeger.
Maar niks is nog als vroeger."
Dit vertelt Millie. Haar moeder is dood en hoe kan ze nu gewoon doorgaan? De bal in haar buik is weg. Die bal was mama. En nu heeft ze op die plek een groot gat die ze niet meer kan opvullen, "Niet met eten met drinken en zeker niet met gewoon doorgaan."
Ze mist niet alleen mama maar ook papa. Hij zit alleen maar in zijn werkkamer en draait 'muziek van vroeger'. Ook haar lievelingsserie op tv helpt niet. Ze kan haar hoofd er niet bijhouden. Ze kan zich niet meer inleven. Kon ze maar een keertje niet aan mama denken, maar dat lukt niet.
Tante Tien probeert Millie op te vangen, ze neemt Millie mee naar de kermis, maar zelfs dat vindt Millie helemaal niet leuk. Ze wil naar huis. En net als ze op het punt dtaan om weg te gaan roept een man naar Millie. Het is een piraat en Millei mag gratis spelen, het memoryspel. Het is allemaal een beetje vreemd, want de kaartjes die Millie omdraait zijn niet hetzelfde als daarvoor. Ze ziet ineens een kindje en een betraand masker! Toch wint ze en krijgt een rare, harige blauwe bol. Wat moet ze ermee?
Toch blijkt dit de mooiste prijs die Millie kon krijgen. Eigenlijk wil ze hem eerst terugbrengen, maar ineens blijkt dat de bol beentjes en armpjes heeft en ogen! De bol wordt haar allerliefste vriend. Ze neemt hem overal mee naartoe en dan blijkt ook dat hij kan praten. Niet vaak maar wel als het moet.
Met Sam, de jongen uit haar klas, raakt ze ook steeds beter bevriemd, helemaal als hij vertelt dat hij ook iemand verloren is. Dat schept een band.
Ondertussen gaat het steeds slechter met papa, hij wordt zelfs heel boos op Millie! Is zelfs boos op Bol! TanteTien doet wat ze kan, maar het is moeilijk. En dan begint Millie tegen Bol te praten, over haar leuke, lieve, grappige moeder...
Een prachtig verhaal over verlies en verdriet. Hoe je kunt worstelen met het accepteren en loslaten. Hoe je aanvankelijk alles in het teken ziet van het verlies, bijvoorbeeld overal het woordje mama of moeder hoort. Hoe meelevend mensen doen, terwijl je eigenlijk gewoon even niets wil horen of zien. Gewoon wil zijn, zonder dat gefluister of zielige blikken. Hoe belangrijk praten is...
Kortom, op een heel mooie manier wordt verteld hoe rouw voelt en hoe je met verdriet om kunt gaan.
Een liefdevol boek dat kinderen zal helpen om te leren omgaan met al hun gevoelens.
ISBN 9789044859065 | Hardcover | 120 pagina's | Clavis | 20 januari 2026
Met zwart wit tekeningen van Paul Oole | Leeftijd 8+
© Dettie, 4 juli 2026
Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER
