Sterren verpakt in huid
Anna van Praag
De zeventienjarige Aisha weet precies wat ze doet, ze heeft alles voorbereid. Ze wil niet meer.
Ze wil weg uit dit leven, ze is er klaar mee.
Groot is haar verbazing als ze zich blijkt te bevinden op een vliegveld. De Transitruimte?
Waar is ze? Is ze niet dood dan?
Ze ligt in bed, in een soort ziekenhuis.
‘Ha, je bent er.’ De vrouw heeft een zandkleurig hesje aan en een linnen broek. Ze legt een warme hand op mijn voorhoofd. ‘Hoe voel je je?
Daar moet ik even over nadenken. ‘Een beetje misselijk misschien, een beetje wazig.’
Aisha begrijpt er niets van. Wie was dat? Een engel? Ze weet immers zeker dat ze dood is. Maar er over nadenken lukt niet. Een gebonk tegen de muur stoort haar. Steeds harder en harder. In de kamer naast de hare staat een jongen tegen een kast te schoppen.
Hij is niet blij met de situatie. Dood zijn, dat wilde hij helemaal niet.
Aisha beseft dat ze hem gezien heeft. Net voor ze zelf doodging, had ze gezien wat hem overkwam. Een ongeluk met een vrachtauto.
En daar zitten ze dan, Aisha en Armin. En ze weten niet wat ze nu moeten, wat er gaat gebeuren. Er is geen mogelijkheid om contact te maken met wie dan ook. Alleen met de mensen die daar ook zijn, Aisha’s oma is er bijvoorbeeld. Er is gratis eten en drinken, maar geen verslavende middelen. Ook geen koffie. Wel boeken en spelletjes. En tijd. Alle tijd die ze maar willen.
Ze kunnen beelden van hun leven terugkijken en zelfs teruggaan en herbeleven, maar het einde zal hetzelfde blijven.
Aisha en Armin sluiten vriendschap, worden zelfs verliefd. Hun wegen hebben elkaar eerder gekruist, ontdekken ze, net als die van andere Transitbewoners. Door te kijken naar de beelden over hun leven en door veel te praten over hun eerdere leven, hun familie, hun ouders, de mensen die ze kenden, leren ze niet alleen elkaar maar vooral ook zichzelf kennen. Soms zijn de beelden confronterend, vooral voor Aisha: had ze wat er gebeurde toen ze nog leefde wel goed begrepen? Haar ouders bijvoorbeeld, er waren toch ook wel goede dingen?
Aisha ziet hoe haar sombere buien ontstonden. Ze had ze een naam gegeven (al maakte ze het misschien op die manier wel erger).
Door het wat zoetige verhaal over de relatie tussen Aisha en Armin blijft het verhaal enigszins luchtig, maar niettemin is het een verhaal over depressie en zelfmoord, en dus heftig. Mooi, ontroerend, maar erg heftig.
Waarom wil iemand een einde maken aan zijn leven?
Dus staat voor in het boek een ‘trigger warning’, met een telefoonnummer om hulp te vragen.
Anna van Praag (Amsterdam, 1967) is kinder- en jeugdboekenschrijfster. Ze studeerde Spaans in Amsterdam en werkte bij diverse theatergezelschappen en filmfestivals. In 2003 debuteerde ze als kinderboekenschrijver.
De laatste jaren schrijft ze vooral young adult-literatuur Haar boek Jona werd in 2024 genomineerd voor Beste Boek voor Jongeren.
Het boek heeft een prachtige cover van Eef Verburg.
ISBN 9789047717768 | Hardcover | 263 pagina's | Uitgeverij Lemniscaat | mei 2026 |
Leeftijd vanaf 15 jaar
© Marjo, 14 juli 2026
Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER
