Onzichtbaar
Eloy Moreno
De hoofdpersoon is een elfjarige jongen, niet bij naam genoemd, die wakker wordt in een ziekenhuis.
Heeft hij een ongeluk gehad? Is hij ziek? Waarom is hij daar?
‘Niemand had gevraagd hoe het gebeurd was. Niemand had het over het ongeluk gehad. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat hij hier in dit ziekenhuisbed was beland.
Niemand had erover willen praten.
Het ene stel ouders omdat ze wisten dat ze meer hadden kunnen doen, het andere stel omdat ze teveel hadden weggekeken.
De ene jongen omdat hij niet had willen zien wat er aan de hand was, de andere omdat hij onzichtbaar geweest was. En dan kan je later iemand niet de schuld geven dat hij je niet gezien heeft, toch?’
Nog terwijl hij in het ziekenhuis verblijft komt er een psycholoog bij de jongen langs. Ze luistert echt, zodat hij in staat is het te vertellen.
'Alles begon met de monsters, Nou ja, met de monsters, met het eerste monster.’
Het is een simpel woordje: ‘nee’.
Dat woordje is het begin van een afschuwelijke situatie, waaruit de jongen niet kan ontsnappen.
Hij wordt gepest, steeds meer, steeds erger. Hij had een vriend: de jongen met het litteken boven zijn wenkbrauw, er was een meisje waar hij gevoelens voor had (en zij voor hem): het meisje met de honderd armbandjes. Waar zijn zij als hij ze nodig heeft? Zijn moeder? De leraren op school?
Hij is helemaal alleen en niet veilig voor de jongen ‘met de negenenhalve vinger’.
Hij vertelt hoe hij na een voorval met een wespennest speciale krachten kreeg, en zich zelfs onzichtbaar kon maken.
Langzaam ontvouwt het verhaal zich, vanuit verschillende perspectieven. Het begit met een vrouw die een tatoeage laat zetten, dan is er de jongen na het ongeluk en daarna komt stukje bij beetje het vreselijke verhaal.
De betrokken leeftijdsgenoten hebben ook een stem. Zij krijgen pas laat een naam. Ze staan voor een groep, de naamloze groep mensen die niet helpt als ze zien dat iemand gepest wordt, die ook bang is voor de pester.
Die, zoals dat meestal gaat, wel anderen om zich heen heeft. De pester is vaak iemand die sterk is, populair is, die volgelingen trekt, zeker als zijn pestgedrag de gewenste reacties oproept.
Maar waarom doen mensen dat? Blijven kijken, zelfs filmen, zonder in te grijpen?
De jongen zoekt een manier om met de situatie om te gaan. Onzichtbaar worden.
Hij is toch al voor een deel onzichtbaar - anders zouden mensen die hem zien en zien wat er gebeurt, hem toch wel helpen?
Onzichtbaar zijn betekent alleen en eenzaam zijn, maar dan hoeft hij niet meer bang te zijn. Denkt hij.
Een aangrijpend verhaal, waarin vooral gewezen wordt op de omstanders. Op hen die niet te hulp schieten. Over oorzaken en gevolgen. Over hoe iets dat klein begint zo volledig uit de hand kan lopen.
Het is een emotioneel verhaal dat niet loslaat. Het is niet melodramatisch, het is helaas juist erg realistisch. Als lezer vraag je je af: wat zou je zelf doen als je in de schoenen van een van de personages stond?
Eloy Moreno (Castellón, 1976) is eigenlijk computeringenieur, maar begon in 2007 met schrijven.
Zijn debuutroman is De groene pen, in het Spaans El boligrafo de gel verde. begon met schrijven in 2007. Het was het meest verkochte boek in Spanje in die maand. Sindsdien zijn er 13 edities uitgegeven en meer dan 80.000 exemplaren verkocht.
ISBN 9789493408166 | Paperback | 320 pagina's | Uitgeverij de Parade| januari 2026 (eerder uitgegeven in 2018) | Vertaald uit het Engels door Roy van Alkemade
© Marjo, 20 april 2026
Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER
