Nieuwe jeugdboekrecensies t/m 5 jaar

Het wachten waard
Manuel Šumberac


Af en toe is het moeilijk om over een boek dat je gelezen hebt te vertellen wat je er van vindt. Gek genoeg is dat dan vaak een boek dat je erg mooi vindt en juist dát ongrijpbare, waarom het je zo aanspreekt, is moeilijk te verwoorden. Je moet zo'n boek eigenlijk zien en ervaren. 

Ook de beschrijving op de achterkant laat in het midden wat je te zien en te lezen krijgt:


Harry vindt het, als hij op een dag naar iets bijzonders zoekt.
Het is niet het grootste, en ook niet het mooiste.
Maar voor Harry is het speciaal en precies goed.


Daar heb je ook geen houvast aan voor een verslag. Wat nu? Wat Harry vindt, zien we wel op de cover dus dat kan wel verklapt worden. Het een versierd ei dat tussen allerlei verschillende andere eieren staat.  Het is geen groot ei, geen klein ei, maar voor Harry is 'zijn' ei uniek en helemaal prima. Hij wacht tot het ei uitkomt maar dat gebeurt maar niet. Harry wacht en wacht en wacht en bedenkt van alles om het maar te laten uitkomen, maar nee, er gebeurd helemaal niets. het staat er maar. Zwijgend en stil, er gebeurt niets ...
Harry geeft het op en gaat maar met de wezens spelen die uit de andere eieren zijn gekomen. Toch laat 'zijn' ei hem niet los en hij gaat toch maar terug naar zijn eigen, zwijgende, ei. Maar daar is inmiddels het een en ander mee gebeurd. Het ziet er nu heel anders uit.


Het is een beetje groter, minder rond, een beetje mooier, minder eivormig...
Sinds die dag denkt Harry er elke dag aan dat iets wat speciaal en uniek is, tijd en geduld nodig heeft om te kunnen groeien.


Dat is een mooie wijze les voor kinderen die momenteel leven in een tijd waarin alles onmiddellijk en snel moet.  Geduld hebben, de tijd nemen, is vaak erg het wachten waard.


Het verhaal zelf is dus al bijzonder, maar de afbeeldingen zijn dat nog meer. Ze hebben iets magisch, iets onwerkelijks, maar zijn toch ook weer heel goed te begrijpen. Het boek zou voor de illustraties zomaar een prijs kunnen krijgen.
Kortom, een hebbeboek.


ISBN 9789044835984 | Hardcover | 27 pagina's | Uitgeverij Clavis | februari 2020
Afmeting 25,6 x 26,8 cm | Vertaald door Clavis Uitgeverij | Leeftijd 4+

© Dettie, 26 juni 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Ik zoen je
Guido van Genechten


Iedereen kent het wel als je met een klein kindje aan het troetelen bent, je kriebelt het buikje, je pakt de voetjes of handjes en zwaait er mee heen en weer en je zingt er eventueel een versje of liedje bij. Guido van Genechten heeft deze handelingen op zijn eigen vrolijke manier in woord en beeld vorm gegeven. Hij zwaait en prikt niet maar ... geeft kusjes!


Ik zoen je
boven op
je bolletje

zegt hij tegen de babypoes


Ik zoen
het puntje
van
je neus

vertelt hij het biggetje


en in je nekje
precies dat plekje
smak


meldt hij de giraffe


Daarbij zien we schattige afbeeldingen van al die dieren die gekust worden, in hun kleine luiertje, op een speelkleedje.
Het lijkt me heerlijk om dit boekje samen met een kindje te lezen, voor beiden wordt dit veel liefdevolle pret, want natuurlijk geef je al die kusjes zelf! Op het buikje, op de handjes en voetjes, wangetjes en snoetje... net als in het boekje. 
Een heerlijk knuffel, kusserdekus boekje.


ISBN 9789044838459 | Hardcover met ronde hoeken | 18 hardkartonnen pagina's | Uitgeverij Clavis | april 2020
Afmeting 21 x 22 cm | Leeftijd vanaf 1 jaar

© Dettie, 18 juni 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De voelsprieten van Neel
illustraties: Carolien Westermann
tekst: Steven Gielis


In dit boek leren kinderen hoe het is als iemand hoogsensitief /hooggevoelig is. Gelukkig maar want boekjes over hoe het is als je hooggevoelig bent, zijn er veel te weinig. Het kan zo'n opluchting voor een kind zijn als hij of zij ontdekt waarom ze soms zo vreselijk blij zijn of zo verdrietig en/of moe zijn. Waarom ze zich anders voelen en soms overweldigd kunnen worden door emoties en gevoelens. Iets wat andere kinderen blijkbaar niet hebben. Maar vooral is het fijn als ze leren hoe ze ermee om kunnen gaan, zodat ze door hun heftige gevoelens niet meer zo heel erg heen en weer geslingerd worden. Daarom is het goed dat dit boek verschenen is.


Wat hoogsensitief zijn is, wordt uitgelegd door middel van het figuurtje Neel, die twee prachtige voelsprieten op zijn kop heeft.  Deze zijn heel zacht, als van fluweel, en heel teer. De voelsprieten registreren alles wat er om en binnenin Neel gebeurt.
Dankzij zijn voelsprieten kan Neel alles wat hij ziet, voelt, proeft, hoort etc. dieper beleven. Kortom, dankzij die voelsprieten voelt Neel alles heel precies en intens aan. Maar het is ook wel veel wat hij allemaal voelt, dan heeft hij even rust en tijd nodig om alles te verwerken.


Er is helaas ook een minder leuke kant aan de sprieten. Ze geven namelijk ook heel sterk aan wanneer iets niet leuk of prettig is. Bijvoorbeeld wanneer er heel veel lawaai is of als kinderen ruzie maken. Ook een vreemde geur of teveel licht of een kriebelende trui vinden zijn voelsprieten niet fijn. De sprieten beginnen dan te tintelen en te gloeien en te stomen, het is teveel allemaal, het moet eigenlijk stoppen, maar die voelsprieten uitzetten... dat kan niet.
Neel vindt het dan heel naar dat hij die sprieten heeft, hij schaamt zich ervoor, en wil ze weghebben.


Op die momenten denkt Neel veel.
Waarom zit mijn hoofd altijd zo vol?
Ik moet zoveel
Het liefst zonder fouten te maken.
Er wordt teveel van me verwacht.


Gelukkig leert Neel langzamerhand zijn voelsprieten te accepteren, zij zijn fijn en niet fijn, maar dat geeft niet, hij is zoals hij is en dat is goed genoeg!


De boodschap in dit verhaal is natuurlijk het aanvaarden van hooggevoelig zijn met als zijn plussen en minnen. Toch is er wel een kanttekening, het boek geeft in het begin niet helemaal de echte kern van hooggevoeligheid weer. Het wordt allemaal wel gezegd maar toch...
In het verhaal worden namelijk eerst de zintuigen genoemd en wat je ermee kunt, daarna wordt vermeld dat die goed samenwerken met de sprieten. Maar wat ik mis is het speciale, dat extra, wat hooggevoelige kinderen hebben als zij iets fijns of moois zien. Alleen bij de oren gebeurt dat wel.


"Daardoor kan hij verstaan wat anderen echt bedoelen.
Of precies luisteren naar wat anderen voelen."


Maar bij het zien, ruiken, proeven en aanraken komt niet naar voren wat het verschil is tussen hooggevoelige kinderen en niet hooggevoelige kinderen. Waarom Neel moe wordt van die fijne gevoelens is daarom ook niet te begrijpen. Het gedeelte over de voelsprieten die overbelast raken en wat Neel doet om weer rustig te worden is daarentegen wèl duidelijk en leerzaam.


Persoonlijk raad ik aan om dit boek voor te lezen en het verhaal samen met het kind te bespreken, zodat alle kanten van het hooggevoelig zijn duidelijk worden.
Verder is het een fijn boek met mooie afbeeldingen die de stemmingen van Neel uitstekend weergeven.


ISBN 9789044838275 | Hardcover | 27 pagina's | Clavis | mei 2020
Afmeting  33,3 x 24,1 cm | Leeftijd 5 +

© Dettie. 9 juni 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Poppy's plekje
Guido van Genechten


De geboorte van een... klaproos!
Geef dat maar eens weer, maar dat doet Guido van Genechten dus. We zien de zaadjes neervallen bij een lieveheersbeestje - een diertje dat vaak in Genechtens boeken voorkomt - dat even later vol verwondering een sprietje uit de grond ziet komen. Eerst ziet hij alleen een bultje in de aarde (wij zien ook wat er gebeurt onder de grond) en dan ontkiemt langzaam het plantje en torent het steeds verder boven het lieveheersbeestje uit.


Maar ja, zo tussen alle andere planten is het nog best donker en daardoor kan het plantje de maan en de sterren niet zien. - Maar wel de miertjes, de slakken en andere beestjes. - En dan... is het plantje groot genoeg, en na de afbeeldingen van het plantje in het donker zien we onze Poppy (klaproos) opeens baden in het volle zonlicht. Het licht knalt je tegemoet! Poppy vindt het fantastisch...


De warme streling wekte een verlangen diep in mij.
Alsof de zon me wakker zoende
Mijn groene schil viel af.
Ik werd geboren.


En daar staat Poppy met zijn tere blaadjes nog opgevouwen, in het mooie warme licht -  tussen de andere planten -  en bloeit zij open tot haar stralende rode bloembladen in al hun pracht te zien zijn. Zij ontmoet zijn vader en moeder, haar broers en zusjes en alle andere bloeiende planten en krijgt wijze levenslessen van zijn papa en mama. Zij vertellen hem wat voor bloemen er allemaal te zien zijn maar informeren haar ook over het belang  en de onderlinge samenwerking van de bijen, de regen, de wind, de insecten en nog veel meer.
Het is een boek waar je blij van wordt dankzij de stralende afbeeldingen én een boek waar je veel van leert dankzij de ouders van Poppy.


Kortom, Guido van Genechten verrast je telkens weer, zijn onderwerpen zijn onuitputtelijk evenals zijn steeds wisselende stijl van illustreren. Opnieuw een prima boek.


ISBN 9789044838527 | Hardcover | 27 pagina's | NUR 273 | Uitgeverij Clavis | februari 2020
Afmeting 26,8 x 25,7 cm | leeftijd 4+

© Dettie, 6 juni 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Het dikke vaderlandse dierenboek
Vrolijke versjes en bijzondere weetjes over wilde dieren in ons eigen land
Illustraties van ivan en ilia
Tekst: Marianne Busser en Ron Schröder


Wilde dieren in Nederland en België, dat zijn er vast nog meer dan in dit boek voorkomen. Je kent vast wel de bever, de otter, de wezel, de woelmuis, de haas en het konijn, de mol en de vleermuis. Andere bekenden zijn de verschillende soorten herten: het edelhert, het damhert en de ree (‘het ree’ mag ook). Wil je deze dieren spotten, dan moet je heel stil zijn, en letten op de windrichting.


Maar vind je ook een kalfje
verdwijn dan vliegensvlug
want mama ree komt altijd
Bij haar jonge kafje terug


Dit is eigenlijk een boodschap die voor alle wilde dieren geldt: laat ze met rust. Sommige dieren zorgen daar zelf wel voor: een egel bijvoorbeeld, die zul je niet snel aanraken, denk ik. En andere wilde dieren leven vooral ’s nachts, of onder de grond.
Wilde dieren zijn per definitie onaanraakbaar en dat is iets wat je kunt leren uit de rijmpjes die bij alle dieren. Bij de adder:


Maar maak je niet te veel zorgen
want loopt er iemand ergens rond
dan voelt zo’n slang je lopen
door je stappen trilt de grond


Over hoe ze leven, hoe ze zich voortplanten gaan de rijmpjes. Bij welk dier zou dit horen?


’t is net snot met zwarte spikkels
dat zijn de eitjes – ingepakt
in wat glibberige klodders
stevig aan elkaar geplakt.


Dat is één kant van dit dikke boek: de eenvoudige rijmpjes, zoals we die kennen van Marianne Busser en Ron Schröder, die lekker voorlezen en waarin al allerlei informatie staat. Het tweede aspect is wat daarop volgt: twee pagina’s met allerlei weetjes. En dan is er het derde zeker niet onbelangrijkste aspect: de afbeeldingen. 


Marianne Busser en Ron Schröder werken met verschillende illustratoren, en in dit geval zijn dat ivan en ilia. Zij maken van de besproken dieren schattige beestjes. Zelfs de adder: die is niet een akelig glibberig dier, maar ziet er juist schattig uit: een lieve mamaslang met kleine adderbabietjes.
En al kijkt papa wolf nog zo boos, als je daarnaast de mamawolf en haar welp ziet, ben je al lang niet bang meer.
Nu hoeft dat ook niet: een wolf lust geen kindertjes… ofwel:


maak je vooral geen zorgen
dat het hier gevaarlijk wordt
want wolven willen echt niet graag
een mensje op hun bord

Marianne Busser (1958) en Ron Schröder (1958) hebben samen inmiddels ruim driehonderdvijftig boeken en meer dan duizend liedjes gemaakt, waaronder De Winkeltjes en De sproeipoeper. Daarnaast hebben ze veel geschreven voor onderwijsmethoden, kindertijdschriften, en voor het televisieprogramma Sesamstraat.


ISBN 9789048853526 | hardcover | 128 pagina's | Uitgeverij Moon | april 2020
Afmeting 25,3 x 25,3 x 1,6 cm | Leeftijd vanaf 4 jaar

© Marjo, 1 juni 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Konijn wil knuffelen!
Samen bewegen op de boerderij
Lotje (Lizelot Versteeg)


In dit boekje met kartonnen pagina's zien we Konijn en haar beertje die op zoek gaan naar dieren op de boerderij die even lekker willen knuffelen, want Konijn is daar gek op. Konijn vraagt dus aan allerlei dieren 'Wil jij even met mij knuffelen?' maar alle dieren hebben het te druk met andere dingen.


Biggetje neemt bijvoorbeeld net samen met haar moeder een modderbad, het veulentje moet leren steigeren en zwaantje vaart net met papa mee op zijn rug. En zo hebben alle dieren wel een excuus. Gelukkig wil het kleine, zachte lammetje wèl knuffelen en dan... wil iedereen ineens knuffelen met Konijn. Het wordt zelfs een grote groepsknuffel en Konijn is helemaal blij.

Maar naast dit lieve verhaaltje gebeurt er echter nog veel meer in dit boek


Ten eerste staan achterin het boek allerlei leuke beweegoefeningen die een kind - net als Konijn en haar mama - samen met mama (of papa) kan doen, zoals onder andere: lekker swingen met zijn tweeën, of samen steigeren en op mama's rug paardje rijden, of lekker op je buik liggen en mama op je rug laten kroelen en tekenen met haar vingers.

Ten tweede leren kinderen woordjes zoals achter, voor, onder, tussen, op, in. Die woorden zijn in de tekstjes verwerkt maar kunnen ze ook met de bewegingsoefeningen geleerd worden.


Ten derde staat er op elke afbeelding - verspreid over twee pagina's - in eenvoudige heldere kleuren van alles wat er te zien valt op een boerderij. De ene keer zie je de groentetuin met sla en worteltjes, inclusief vogelverschrikker, en een appelboom. De andere keer zie je een varkensstal en een kippenhok, of een koe met kalfje in de wei waar ook een tractor rijdt en een zwaluw rondvliegt.


Op de afbeeldingen zijn verder ook allemaal kleine diertjes te zien zoals rupsjes, miertjes, wormpjes, muisjes, libelles evenals vogels zoals een duif, ekster, fazant, roodborstje, koolmeesje, merel en zelfs de Vlaamse gaai en de ooievaar ontbreken niet.
Alles is heel speels weergegeven, alsof die dieren toevallig voorbij komen, dus de les ligt er niet duimendik bovenop.


Ten vierde
kun je op elke afbeelding zoeken naar de blauwe beer en de twee kuikentjes.


Al met al is het dus een heel veelzijdig boek, dat veel meer inhoudt dan alleen een leuk knuffelverhaaltje.


Lizelot is een enthousiaste vormgever met meer dan vijftien jaar ervaring in de wereld van grafisch ontwerp. Daarnaast creërt zij speelse educatieve kinderboeken die inmiddels wereldwijd worden uitgegeven. Lizelot werkt ook als Yoga en Pilates docente in Lochem. Vanaf de zomer van 2017 geeft ze ook lessen Kinderyoga.


Er zijn  ondertussen al vele Lotjesboeken verschenen waarin van alles  is te ontdekken. De doelgroep van deze boekjes varieert van 1 tot 5 jaar.


ISBN 9789044838664 | Hardcover met ronde hoeken | 18 kartonnen geplastificeerde pagina's | Clavis | april 2020
Afmeting 22 x 21,1 cm | Leeftijd vanaf 30 maanden

© Dettie 19 juni 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Naar bed, naar bed
illustraties: Sara Casilda
Tekst: Valeria Kiselova Savrasova


Een verhaal over het meisje Anna dat van haar papa en mama naar bed moet, maar zoals dat wel vaker gaat, dat wil ze helemaal niet. Slapen is niet zo erg, maar ze wil niet naar haar eigen bed. Ze zoekt een ander plekje om lekker te gaan liggen. Helaas heeft ze steeds pech. Alle plekjes die ze uitzoekt zijn al bezet, door miertjes, een walvis, een spookje, zelfs in de wasmachine loopt al een muisje rond die zijn plaats opeist.
Ondertussen worden papa en mama steeds bozer ...


'Naar bed, naar bed, kleine meid!'
Nee, papa, het is nog geen tijd!'


'Anna, nu is het genoeg.
Samen met Beer die trap op,
een-twee!'
Nee, papa, nee!


En zo blijft het zich herhalen. Elke keer als papa of mama zegt; 'Naar bed, naar bed, kleine meid! dan weigert Anna. Ze wil overal slapen, op de kast, in de badkuip, op of onder de tafel, in een kopje zelfs op het balkon etc., maar niet in haar eigen bed.
Papa en mama zijn ondertussen zelf moe, zij gaan alvast naar bed ...  Misschien dat Anna nu ook...?


Een grappig verhaal, dat dankzij de repeterende vraag en weigering kinderen zeker zal aanspreken. Ze zullen al snel  meeroepen 'nee, papa/mama, nee!' Het is alleen jammer dat de rijmende zinnen na elke oproep om naar bed te gaan veelal niet voortgezet worden. Daardoor wordt dat laatste gedeelte statisch, de tekst slaat dood, en dat is jammer na dat vlotte begin.  - Vermoedelijk is het originele boek wèl helemaal op rijm. -
Daarentegen zijn de zachtgekleurde krijtafbeeldingen beeldschoon, aansprekend en erg sfeervol.

Conclusie: Een mooi, grappig en aansprekend boek, maar de vertaling had hier en daar wel wat beter, wat speelser, gekund.


ISBN 9789044835946 | Hardcover | 27 pagina's | Clavis | februari 2020
Vertaling: Clavis | Leeftijd 4+

© Dettie, 16 juni 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Teckel Tokkel op vakantie
Illustraties: Ina Hallemans
Tekst: Ilse de Keyzer


Het is echt zomer: erg warm! Basiel mag het zwembadje in de tuin opblazen!
Maar wie de streken van de teckel kent, verbaast het niet dat als mama en Basiel even hun aandacht elders hebben, de hond er in slaagt een gat in het zwembadje te maken.
Maar mama is de beroerdste niet - eufemisme voor: ze verwent haar zoontje tot en met - en dat betekent voor Basiel een geluk bij een ongeluk: er komt een nieuw zwembad, en dat is nog mooier en groter! Teckel Tokkel zit er niet op te wachten daar in te gaan, bah: water!


Maar als ze een paar dagen naar zee gaan, verandert hij van gedachten: aan zee is het heel leuk, en nat worden hoort er dan bij.
Als Johan en Liesbeth met hun hond Trojka ook naar zee komen, hebben ze het allemaal reuze naar hun zin. De dames gaan winkelen en de mannen bezoeken het serpentarium. Er wordt natuurlijk ook lekker op het strand gespeeld en ijsjes horen er zeker bij!


Er gebeurt iets heel bijzonders: er is een klein zeehondje aangespoeld. En al heeft hij niets met de komst van die zeehond te maken, er is met Teckel Tokkel in de buurt altijd wel iets bijzonders. Hij is dol op het vangen van muizen, en lijkt ook niet vies van een egeltje. Zelfs niet als die zich oprolt tot een stekelig balletje. Au!


Het is echt vakantie, of wordt Basiel altijd zo verwend? Er is geen vader, en evenmin broertjes of zusjes, dat scheelt. Is Johan meer dan een vriend? Dat komen we niet te weten. Wat we wel leren is wat een serpentarium is, wat er gebeurt met een aangespoeld zeehondje, wat je moet doen als je hond een egel pakt. Bepaalde woorden - wellicht, spijtig of een peter-  zijn niet alledaags voor een Nederlands kind, maar dan kun je dat uitleggen, zoals je ook met behulp van het boek kunt uitleggen wat een wulk is. Oftewel karakollen, maar dat maakt het voor ons Nederlanders niet duidelijker. Maar mama likt haar lippen er bij af!


De verhaaltjes zijn leuk, met veel humor, en voor kinderen herkenbaar. Zeker als ze ook zo’n dwaze hond hebben als Teckel Tokkel (leuke naam trouwens!), maar barbecueën en op vakantie gaan naar zee, dat kennen kinderen wel.
Bij de verhalen horen vrolijke tekeningen, aansprekend en fris van kleur, in een humoristische sfeertje. Die twee honden met een (gevallen) ijsje zijn echt grappig. Tokkel met de muis ook.  De afbeelding waarop Teckel Tokkel blaft naar de meeuwen is erg mooi. De 'gezichts'uitdrukkingen van die vogels!


Ilse De Keyzer is leerkracht in een middelbare school. Dit is haar vierde Teckel Tokkel boek. Ze schreef ook boeken voor oudere kinderen.


Ina Hallemans (1958) studeerde Vrije Grafiek in Brussel. Sinds enkele jaren maakt ze vooral illustraties voor kinderen, met als specialisatie natuurillustraties. Hoewel: een teckel als barbecueworstje, geen natuur, maar wel heel leuk!


ISBN  9789044839050  | hardcover | 45 pagina's | Uitgeverij Clavis | mei 2020
Afmeting 29,8 x 21,7 x 1 cm| Leeftijd vanaf 5 jaar

© Marjo, 6 juni 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Post voor Oscar
Lisa Manuels


Als je het boek openslaat is er een kort berichtje dat je eerst moet lezen. Het is van Lieve, een lieveheersbeestje, dat je mee wil nemen op een werkdag van postbode Oscar.


Het lieveheersbeestje Lieve vertelt dat de illustraties gemaakt zijn met een piepklein schaartje en een hele berg papier. Als je het boek bekijkt moet je haast wel denken dat de handen Lisa Manuels vol blaren zitten, want het schaartje mag dan klein zijn, het resultaat ziet er ook superklein uit. De verbazing daarover begint al op de eerste pagina, waarbij verteld wordt hoe Oscar iedere dag op pad gaat met brieven, kaarten en pakketjes. En al die pakketjes, brieven en kaarten zijn in een miniformaat op de pagina getekend, eh, geknipt dus, en dan op de foto gezet.
Wat een werk moet dat geweest zijn!
Kijk maar eens hoe klein Lieve is! Hoe krijg je dat geknipt?


Als we verder gaan met het verhaal, volgen we Oscar op weg langs de buren, de familie Muis, moeder en zoon Poes, de hond Thijs en nog andere buren.
Overal bezorgt Oscar iets, en dan zien we op de dubbele pagina het huis van de betreffende buurman- of vrouw. Ze hebben allemaal een heel ander leven, de een breit er op los, de ander krijgt post uit Groenland omdat men hem daar mist. Het is zeer divers, waardoor je er nog meer bij kunt vertellen. En er kan nog meer gezocht worden!
Humor ontbreekt ook niet: in het thuis van Hedwig en Victor staan trappen om op de boekenplanken te klimmen. Waarom zou dat zijn?
En een van de buren gaat in bad zitten en televisie kijken… toch een beetje vreemd. Of niet?


Het boek is dus een zoekboek, het eerste wat je doet is op zoek gaan naar Lieve. Die staat inderdaad op iedere dubbele pagina, maar poeh, dat is soms een heel gezoek! Maar al zoekende zie je zoveel meer. En in de tekst die bij deze pagina’s hoort staat vaak nog een opdracht: tel de veren of de flessen. Of beantwoord de vraag: wie zou die liefdesbrief geschreven hebben? Waar zijn de breinaalden van Gijs gebleven?


En dan is er nog Oscar zelf, hij komt natuurlijk in ieder huis, en levert steeds de post af. Maar zou er nu nooit iemand aan denken om hem eens een kaartje of een brief te sturen?


Er valt een heleboel te beleven met dit boek, en iedere keer is het weer anders. Je kan er als voorlezer ook nog van alles aan toe voegen, er is zoveel te zoeken en te vinden, zoveel vragen die je kan stellen! Hier ben je wel even zoet mee…


Lisa Manuels (29) illustreert en knutselt onder de naam Elle Aime, geeft cursussen en workshops. Dit is haar eerste boek, ze deed de tekst en natuurlijk de illustraties.


Zie ook het inkijkexemplaar


ISBN 9789048850846 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Moon | juni 2020
Afmetingen: 31,9 x 22,7 x 1 |Voorlezen en meezoeken vanaf 4 jaar

© Marjo, 3 juni 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Verlegen Vera
illustraties: Lucy Rowland
tekst: Paula Bowles


Al als je de cover ziet ben je gelijk verkocht. Een schattig klein heksje met twee prachtige rode vlechten kijkt ons een beetje verschrikt aan. Ze staat tussen mooie, (echt) glimmende rode gordijnen. Het is duidelijk dat ze zich niet op haar gemak voelt en je wilt haar gelijk even knuffelen om haar op haar gemak te stellen.


Wat is er aan de hand zal je denken? Nou Heksje Vera is héél erg verlegen. Het liefst zit ze lekker rustig in de klas te lezen, maar haar klasgenootjes maken veel lawaai en praten veel, dan krijgt Vera het benauwd, ze vindt zomaar wat zeggen enorm moeilijk.


Hoe hard ze ook haar best doet, de woorden komen niet!
En dan voelt ze zich zenuwachtig, verlegen en klein.


Ook als de juf tegen haar praat, blijven bij Vera de woorden plakken. Als lijm.


En dan... komt er een nieuw meisje in de klas, ze heet Floor, en ze is net zo verlegen als Vera! De twee kleine heksjes begrijpen elkaar onmiddellijk en spelen de hele dag samen. Eigenlijk hoeven ze helemaal niet te praten. Zonder iets te zeggen weten ze toch wel dat ze vanaf nu vriendinnen zijn.


De volgende dag kondigt juf Spinnenweb een toverwedstrijd aan. Ze moeten een dierenspreuk laten zien.
Vera krijgt het gelijk benauwd maar Floor zegt heel lief, dat ze wel samen kunnen oefenen, en dat doen ze. Maar Vera krijgt de hele middag geen woord uit haar mond.  En dan is het de avond van de wedstrijd... Vera heeft er pijn in haar buik van, er komt vast opnieuw geen woord uit haar mond.
Iedereen doet het goed, heel goed zelfs, veel te goed! Het loopt helemaal uit de hand! Floor loopt gevaar! Niemand weet meer wat te doen maar ineens staat Vera op... en dan...


Het is een heerlijk knuffelig boek, zonder zoetsappig te zijn. Ondanks haar enorme verlegenheid is Vera ook heel dapper als het erop aankomt en dat is leuk om te zien én te weten. De gebruikte taal is helder en duidelijk met niet al te lange zinnen, zodat het ook prettig is om uit voor te lezen.
Ook een fijn boek om over verlegenheid te praten met (verlegen) kinderen. De afbeeldingen dragen mooi bij aan het geheel. Vooral als het misgaat is het ene compleet kleurspektakel. Verlegen of niet, élk kind zal dit boek helemaal leuk vinden.


ISBN 9789051167986 | Hardcover | 32 pagina's | De Vier Windstreken | mei 2020
Nederlandse tekst Mariella Manfré| Afmeting 25 x 29 cm | Leeftijd 4+

© Dettie, 27 mei 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER