Nieuwe jeugdboekrecensies t/m 5 jaar

Kleine Vos op zoek naar Overal & Nergens
illustraties: Thysa Zevenbergen
tekst: Ru de Groen


In dit boek maken we kennis met Kleine Vos kon die uren kon genieten van de zon, het water en alles wat ze om zich heen zag. 'Ik heb het goed en ben gelukkig.' zei ze steeds. Maar toch begon het op een dag te kriebelen. Ze was hier wel gelukkig maar zou er ergens anders een nóg mooiere plek zijn waar je alleen maar plezier hebt en eeuwig feest is? Een plek waar de zon altijd schijnt? Een plek waar geen problemen zijn?


Kleine Vos vroeg het aan Hert en die gaf het mysterieuze antwoord. 'Dat land ligt overal en nergens'. Maar Kleine Vos wil het echt weten en gaat op pad. Zij ontmoet diverse dieren en deze hebben allemaal een antwoord klaar voor Kleine Vos.


'Mijn geluk is niet het jouwe,'
zei panda met een wijds gebaar.
'Geluk is voor mij torens bouwen,
van hier tot aan de zon aldaar.'


Andere dieren vinden een lekker visje eten het toppunt van geluk en zo, al rondzwervend, leert Kleine Vos dat elk dier zijn eigen vorm van geluk heeft en zij het hare al kent!

Het verhaal met het thema 'zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens' of 'Oost, west, thuis best', is al vele malen verteld. Dat is niet nieuw, maar in welke vorm deze wijze les gebracht wordt, is wèl anders dan anders. Ten eerste is de tekst op vierregelig omarmend rijm gezet en het ritme is prettig zodat het makkelijk voor te lezen is. Een heel enkele keer is de rijm wat gezocht maar het is niet storend. In de tekst zijn geen moeilijke woorden gebruikt, waardoor het voor elk kind goed te begrijpen is.


Ten tweede zijn daar de illustraties van Thysa Zevenbergen en die maken het boek, naast de rijmvorm, écht apart. Zij heeft de afbeeldingen, die op elke rechterpagina te vinden zijn, uit papier gesneden waardoor je een, soms kantachtig, heel bijzonder effect krijgt. Elke afbeelding heeft zijn eigen achtergrondkleur met daarin een of twee kleuraccenten. "Thysa snijdt haar kunst uit papier en heeft daarin een geheel eigen stijl ontwikkeld, dwars tegen de digitale stroom in." staat op haar website te lezen en dat is helemaal waar. Op de Trailer is goed te zien hoe zij te werk gaat.


Kortom, dit geheel, de tekst en illustraties samen, maakt er een echt koesterboek van.


ISBN 9789492995070 | NUR 273 | Hardcover | 56 pagina's | Uitgeverij Samsara | maart 2019
Afmeting 27 x 27 cm | Leeftijd 4+

© Dettie, 17 augustus 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Sam en Bennie bij de kapper
illustraties Marja Meijer
tekst Judith Koppens


Wat doet een hond als zijn baasje bij de kapper zit?  Dan blaft hij!
Waarom? zal je denken. Nou hij denkt dat knippen zeer doet!

Dit overkomt Sam als ze met haar hond Bennie naar de kapper gaat omdat ze hem haast niet meer kan zien vanwege haar lange haar dat steeds voor haar ogen hangt. Met zijn tweeën lopen ze naar de kapper die op winkelruit met zwierige letter 'Chez Pierre' heeft staan. Als ze eenmaal binnen zijn vraagt Sam eerst maar of Bennie wel binnen mag en gelukkig mag dat.
Samen wachten ze tot Sam aan de beurt is en kijken ondertussen hun ogen uit naar alle klanten die onder handen genomen worden.

En dan is Sam aan de beurt, maar zoals al gemeld, Bennie vindt dat haren knippen maar niets, dat doet vast zeer... hij blaft de hele winkel bij elkaar. Dat kan natuurlijk niet. Wat nu?
Gelukkig weet Sam een heel leuke oplossing zodat ze beiden even later heel tevreden de kapperszaak uit lopen.


Grappig detail is dat een kat in de boom is gekropen en een hond achter het raam van een huis hard blaft als Sam en Bennie voorbij komen lopen.
De kleurige aquareltekeningen laten verder goed zien hoe het er in een kapperszaak uitziet, inclusief klemmetjes in het haar, krullers, fohns en droogkappen. Het zijn afbeeldingen van deze tijd, de klant die geknipt wordt bijvoorbeeld zit, als de kapper tegen Sam praat, gauw even op zijn smartphone te kijken! Een andere klant luistert naar muziek via haar ipad met haar oordopjes in. Dat maakt de afbeeldingen extra leuk en modern.


De tekst is in duidelijke letters met, zoals gebruikelijk bij deze uitgeverij, enkele tekstgedeeltes die dikgedrukt zijn om te benadrukken waar het in dat gedeelte om draait.


Leuk, gezellig boek en nu maar hopen dat niet alle kinderen op idee komen om hun hond mee te nemen als ze naar de kapper gaan!


ISBN 9789044836554 | Hardcover | 27 pagina's | Uitgeverij Clavis | juli 2019
Afmeting 21 x 29 cm | Leeftijd 4+

© Dettie, 15 augustus 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Beer is verliefd
Sam Loman


Verliefd zijn is heerlijk? Of toch niet?
Als je verliefd bent dan denk je de hele dag alleen maar aan dat leuke meisje of die te gekke jongen. Als je hem of haar ziet dan krijg je kriebels in je buik en weet je niet zo goed wat je moet doen. Lachen? Of hoi zeggen? Of...? Best lastig eigenlijk, maar ook wel leuk en spannend.


In dit boek lezen we over Beer, die helemaal tot over zijn oren verliefd is op Eekhoorn. Hij vindt haar zo leuk dat hij haar iets wil geven daarom plukt hij een prachtige bos bloemen, dat vindt ze vast mooi. Maar als hij met zijn kleurige boeket voor haar deur staat en aanklopt, krijgt hij de bibbers, zo direct is Eekhoorn helemaal niet verliefd op hem! Hij legt de bloemen gauw neer en rent heel hard weg!


Als Eekhoorn opendoet, snapt er niets van. Van wie zou ze die mooie bloemen hebben? Er zit wel een kaartje bij met de tekst 'Ik vind je lief' maar er staat geen naam bij... Daardoor kan ze Beer ook niet bedanken maar dat realiseert Beer zich helemaal niet. Hij denkt dat ze de bloemen misschien toch niet zo mooi vindt, en bakt daarom maar heerlijke eikelkoekjes. Maar opnieuw durft Beer niet te blijven staan als hij aangeklopt heeft... En zo gaat het maar door.


De verliefde en daardoor onzekere, verlegen Beer denkt aldoor dat Eekhoorn zijn cadeautjes niet leuk, mooi of lekker vindt en Eekhoorn weet steeds maar niet van wie ze al die lieve geschenken krijgt. Zal ze er toch nog achter komen?


Het is echt zo'n boek dat je met een brede glimlach dichtslaat, want wie kent die verliefdheidsbibbers niet? Op de gekleurde afbeeldingen is ook goed te zien hoe verliefd Beer is maar ook hoe blij Eekhoorn steeds met alle mooie, lieve attenties is, maar van wie krijgt ze die toch? 
De gebruikte taal is eenvoudig en de tekst is duidelijk afgedrukt.
Kortom, het is echt een boek om hevig verliefd op te worden.


ISBN 9789044836332 | Hardcover | 27 pagina's | Uitgeverij Clavis | mei 2019
Leeftijd 4+

Dettie, 7 augustus 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Grote mensen mogen ook niet slaan
illustraties: Els Vermeltfoort
tekst: Ilona Lammertink


In dit boek wordt, zoals de titel al doet vermoeden, huiselijk geweld besproken. De schrijfster heeft gekozen voor een verhaalvorm waarin een situatie wordt weergegeven. In dit geval wordt de vader van Luuk enorm boos omdat Luuk - terecht - zegt dat papa veel te veel eten op zijn bord geschept heeft. Dat krijgt hij nooit op.


Papa gooit de lepel in de schaal en slaat met
zijn vuist op tafel. 'Wat zit je te zeuren, Luuk!'
roept hij boos. Opeten en dan voor straf naar boven!'


Op de afbeelding zien we een heel boze papa en een verschrikte mama. Van Luuk zien we alleen nog zij neus, ogen en haar, hij gluurt over de tafelrand naar zijn boze papa. Die nóg bozer is geworden omdat Luuk zijn glas water van schrik heeft omgegooid.


Als Luuk een weekend mag logeren bij oma, merkt deze wel dat er iets met Luuk is, maar Luuk heeft aan papa en mama moeten beloven dat hij niets zal zeggen over de boze buien van papa. En dat doet hij, loyaal als hij aan zijn ouders is, ook niet.
Maar ook al vertelt Luuk niets toch ziet oma dat Luuk iets heel erg dwars zit, hij is zo bang en verdrietig, zo kent ze haar vrolijke kleinkind niet.
Gelukkig weet oma iets waardoor Luuk niets hoeft te zeggen. Maak een verdriettekening zegt ze, dat deed oma vroeger ook altijd en daarna kon ze praten over wat haar zo verdrietig maakte. En zo gebeurt het, Luuk maakt zijn tekening waardoor oma ziet waardoor Luuk zo verdrietig is en dat wordt het begin van betere tijden voor Luuk én voor papa en mama.

Ilona Lammertink verstaat  uitstekend de kunst om iets in zeer begrijpelijke taal aan kinderen duidelijk te maken. Doordat zij dit moeilijke thema in deze vorm  giet kan het lastige onderwerp bespreekbaar worden. Dankzij dit boek kan bijvoorbeeld in de klas of in een groepje iedereen een verdriettekening maken en daarover vertellen. Dan is het niet zo eng meer vermoed ik (ik ben geen deskundige natuurlijk) omdat de kinderen dan allemaal wel wat te vertellen hebben. De vriendelijke, soms beetje speelse, afbeeldingen maken het boek nóg toegankelijker.


Naast dit verhaal staat er nog een erg mooi, liefdevol gedichtje in het boek, dat angstige kinderen gerust zal stellen. Ook is er een leuke tekening waarin het kind kan aangeven bij wie zij/hij zich veilig voelt. Oma, de kat, vriendjes, de juf of meester, papa of mama enz. Achterin het boek staat informatie voor volwassenen, een interview met Agine Bernhard, een vertrouwensarts, internetadressen en tips voor ouders.
Deze opbouw wordt in alle Pleisterboeken, waarvan dit boek er een is, gehanteerd.


Pleisterboeken maken gevoelige onderwerpen bespreekbaar, in deze reeks is onder andere verschenen:
- Lampionnen voor Finn - An Swerts (autisme)
- Een bloem van tante - An Swerts  (bipolaire stoornis)
- Botsing! - Kolet Janssen (verkeersongeluk)
- De pyjamareus - Kolet Janssen (door ziekte tijdelijk niet naar school kunnen)


ISBN 9789044834062 | Hardcover | 48 pagina's | Uitgeverij Clavis | oktober 2018
Formaat 25 x 26 cm | Leeftijd 5+

© Dettie, 2 augustus 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Tingeling Ik leer fietsen
Günther Jakobs


In fietsland Nederland heeft iedereen het wel eens gezien... een kindje op een fietsje en vader of moeder er hijgend achteraan hollend. De eerste fietsles is een feit want eens zal dochter of zoon toch moeten leren fietsen.


In dit boek is het niet anders, alleen zijn het geen kinderen maar twee vogelvrienden, te weten de kleine Eppie Eend en de grote Sjaak Zwaan. Sjaak is degene die alles al voorbereid heeft en hij stelt nonchalant voor om iets leuks te gaan doen zoals een uitstapje maken.
Natuurlijk vindt Eppie dat wat en hij stapt gelijk op de auto af, maar dat was niet de bedoeling...  Sjaak wil liever lekker gaan fietsen. Dus kruipt Eppie de fietskar in.
Maar ook dat wil Sjaak niet. "Ik bedoel eigenlijk dat ik graag wil dat je zelf fietst," zegt hij tegen zijn vriendje.
Eppie is stomverbaasd, hij kan helemaal niet fietsen en bovendien... hij heeft geeneens een fiets!
Natuurlijk wist Sjaak dat wel en hij roept Tadaaa en kijk daar staat een prachtige rode fiets, voor Eppie!


Maar hoe moet dat nou? Eppie heeft nog nooit op een fiets gezeten! Maar dat geeft niet zegt Sjaak, fietsen is heel makkelijk...
Niet dus... Eppie valt aldoor om. Fietsen is helemaal niet leuk! Hij heeft er genoeg van! “Wèhèhèèh, ik wil niet leren fietsen!” brult Eppie.
Sjaak belooft daarop dat ze morgen gaan oefenen en zo gebeurt het ook. De lieve Sjaak heeft zelfs iets bedacht waardoor het leren fietsen makkelijker zal zijn.
Maar de kleine Eppie is nog niet helemaal overtuigd...
Gelukkig komt het helemaal goed... Tingeling daar gaat Eppie!


Het verhaal zal zowel voor ouders als kinderen heel herkenbaar zijn. Het blijft natuurlijk leuk die eerste fietspogingen en dan ineens de verrassing dat het lukt!
Ook apart is dat de twee vrienden beiden een helm dragen tijdens het (leren) fietsen, maar dat is verplicht in Duitsland, dus wel te begrijpen. 
Sjaak en Eppie hebben verder twee olijke snoeten en de afbeelding waarop Eppie heel duidelijk maakt dat hij niet meer wil fietsen is onvergetelijk!
Kortom, een lekker gezellig, ik-leer-fietsen boek.


ISBN 9789051167351 | Hardcover | 32 pagina's | De Vier Windstreken | juni 2019
Afmeting 18,5 x 28,6 cm | Nederlandse tekst Hedi de Zanger | leeftijd 4+

© Dettie, 12 juli 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Hallo Teckel Tom
illustraties: Noëlle Smit
tekst: Bette Westera


Als kind heb ik enorm gezeurd om een hondje of poesje, zeker als er in de buurt een nestje met jongen was. Helaas, maar achteraf goed te begrijpen, zeiden mijn ouders steeds nee. Nu ik dit boek onder ogen heb, voel ik weer hoe spannend het was als je bij een vriendinnetje was en zo'n klein wiebelhondje of poesje mocht oppakken en later heel voorzichtig weer moest terugzetten. De afbeeldingen in dit boek geven dat kleine, tere, leuke, lieve namelijk heel goed weer. Je ruikt bijna de vachtjes en hoort als het ware het gepiep van de kleine hondjes die in de doos bij hun moeder liggen.Toch zijn de tekeningen niet zoetsappig.


Het zijn allemaal kleine teckeltjes die in de doos bij mama zitten, ze zijn al lekker ondernemend, vooral Teckel Tom, zoals hij zichzelf noemt, wil de wereld buiten de doos wel verkennen, maar de doos is nog te hoog. Je ziet alleen zijn neusje en staartje erbovenuit steken. Maar op een dag ziet hij een vreemd hoofd boven de doos en dan is hij niet zo stoer meer en al helemaal niet als een voor een zijn broertjes en zusje uit de doos getild en voorgesteld worden. Daar heeft Tom helemaal geen zin in. Hij kruipt gauw onder de deken die zo lekker naar mama Moeps ruikt.


Maar ook Tom moet er aan geloven en een andere vreemde stem zegt 'We nemen hem' en daar gaat Teckel Tom in een doos met de twee meneren mee. Dat vindt Teckel Tom best griezelig en hij mist zijn mama Moeps en de fijne deken. 
Als de doos open gaat ziet Tom een meisje, ze heet Jarig, denkt Teckel Tom... Papa Pablo en papa Tim laten Jarig kennismaken met Tom en al gauw leren ze elkaar een beetje kennen en begrijpen. Maar waarom 'Jarig' zijn keuteltjes buiten opraapt? Dat snapt Tom niet, Wat zal ze ermee gaan doen?


De sfeer in het boek is heel liefdevol, zowel in het huis van mama Moeps als in het huis van 'Jarig'. Het verhaal wordt deels vanuit het gezichtspunt van Teckel Tom verteld en de andere keer wordt gewoon verteld wat er zich allemaal afspeelt in de beide huizen.


De tekst is duidelijk afgedrukt, de taal is eenvoudig en makkelijk voor te lezen. Het is een fijn, knus verhaal. Maar het zijn vooral de mooie, aantrekkelijke prenten die het boek maken. Hallo Teckel Tom is het eerste deel van een serie over een dit hartveroverende hondje dus we krijgen nog meer te lezen over dit leuke huisgenootje! Dat is geweldig want dit deeltje is alvast een heerlijk aansprekend en lief boek voor alle kleine dierenvriendjes.


En ik? Ik ben helemaal verliefd op Teckel Tom!


ISBN 9789025770297 | Hardcover | 32 pagina's | NUR 273 | Uitgeverij Gottmer | juli 2019
Afmeting 23 x 27 cm | Leeftijd 3+
(Deel 2 Pak die bal, Teckel Tom, verschijnt in september)

© Dettie, 15 augustus 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Arno wil graag broer zijn
Illustraties: Marieke ten Berge
Tekst: Kiek Manasse


Arno en zijn vader hebben het goed samen. Dat vindt Arno ook wel, maar toch, hij is maar alleen.


‘Je bent niet alleen,’ zegt papa. ‘Kijk maar om je heen. Je hebt mij, opa en oma, de vissen, vriendjes, neefjes, nichtjes. Heb je er nooit bij stilgestaan dat je ontzettend veel bent?’
Papa ratelt maar door. ‘Je bent mijn zoon, je bent een kleinkind van je grootouders, een verzorger van de vissen, een neefje van jouw neven en nichten, je bent een vriend van je vriendjes. En dat allemaal tegelijk!’
‘Maar geen broer.’


En dat vindt Arno toch een gemis. Het lijkt hem zo leuk om samen te spelen. Of samen ruzie te maken. Hij ziet het al helemaal voor zich: een stapelbed, en dan zijn broer bovenin. En die broer heet Sebastiaan. Bas dus.


‘Ik mis Bas!’ zegt hij. ‘Bas bestaat niet.’
‘Daarom juist! O, paps.’


Natuurlijk weet Arno best dat er niet zomaar een broer kan komen - er wordt niet gesproken over een moeder, die is er dus niet - maar het lijkt hem zo fijn. Als ze bij oom Jaap en tante Wies zijn, speelt hij met zijn neefje Ad. Die is best bereid om broer te spelen. En dat hij dan Bas heet, prima.


Het zorgt voor de nodige verwikkelingen, want Ad neemt zijn rol zeer ernstig. Als hij Bas moet zijn, dan is hij niet Ad! En papa wil Arno best voorzien van een stapelbed, maar er is niet veel geld.
Het lot is Arno goed gezind…


Het zou zomaar een wens kunnen zijn die meer kinderen hebben: een broertje of een zusje hebben. Het is wel grappig dat Arno dat zo niet zegt: hij wil een broer zìjn, dat is net even anders.
Arno is een dromerig kind, iemand hoeft maar een opmerking te maken, en hup, Arno zweeft weg met zijn gedachten. Over alleen zijn, over zakendoen, over wenkbrauwen. En hij wil graag naar buiten als het hard regent en waait.
Hij boft maar met een vader die het allemaal prima vindt…


Leuk humoristisch verhaal om voor te lezen. De tekst overheerst, staat ook over de tekeningen heen, die eveneens bladvullend zijn. Er zijn wel wat moeilijke woorden, waarvan een deel uitgelegd wordt. Tenslotte snapt Arno het ook niet allemaal.


Kiek Manasse is kunstenares, zij schreef eerder Een wolk op poten, filosofische verhaaltjes voor kinderen. Dit prentenboek is haar eerste. https://kiekmanasse.exto.nl
Zij liet haar boek illustreren door kunstenares Marieke ten Berge, die naast andere kunstvoorwerpen al meerdere boeken geïllustreerd heeft. https://marieketenberge.nl


ISBN 9789044835267 | hardcover | 48 pagina’s | Uitgeverij Clavis | juli 2019
Leeftijd vanaf 5 jaar

© Marjo, 12 augustus 2019

Lees de reactie op het forum en/of reageer. Klik HIER

 

Er zit een dinosaurus op de 13de verdieping
Illustraties: Kevin Hawkes
Tekst: Wade Bradford


Er rijdt een taxi voor bij Hotel Deelmeer.
Meneer Snurkmans stapt uit, hij is moe en wil slapen, dus hij vraagt om een kamer. Dat zal vies tegenvallen. Als hij eindelijk in bed ligt in een kamer op de eerste verdieping, hoort hij gepiep: hij blijkt het bed te delen met een muis! Hij belt naar de receptie:


'Er ligt iemand te slapen op mijn kussen.'
'Ja, dat is de muis,' zei de portier. 'Ik geloof dat hij een zware dag achter de rug heeft.'
'Nou, ik anders ook,' gromde meneer Snurkmans.
'En ik wens mijn bed niet te delen met een muis!'


De hotelbediende brengt hem naar een andere kamer, op de tweede verdieping. Maar eenmaal in bed krijgt hij het koud: iemand trekt het dekbed naar zich toe! Verdorie, hier kan hij ook al niet slapen. En meneer Snurkmans verhuist weer. Naar de derde verdieping. Naar de vierde verdieping… en steeds is er al een andere bewoner. Of meerdere zelfs!
Tenslotte komt hij uitgeput en boos aan op de dertiende verdieping. In een verbazingwekkend grote kamer staat alleen een enorm groot bed met een gigantisch kussen. Prima, denkt meneer Snurkmans. En kruipt in bed. Maar je weet het, want de titel zegt dat al: dat is de kamer van een dinosaurus!
Toch is de ontknoping is anders dan je verwacht!

Een heerlijk verhaal over meneer Snurkmans die zo graag zijn bed in wil duiken en lekker slapen, maar die steeds hindernissen op zijn pad vindt. Je kan je verbazen over het hotel, en over de hotelbediende, die zijn gast graag ter wille wil zijn, maar die het blijkbaar heel normaal vindt dat er al andere bewoners zijn. Er is net genoeg tekst om voor te lezen terwijl je kind de afbeeldingen bekijkt. Die zijn felgekleurd, realistisch en duidelijk. De ene keer is er meer te zien dan de andere keer, maar ze bedekken alle pagina’s. En laten ook de hotelbediende zien, die steeds de telefoon op moet nemen.


Een kind leeft mee met de arme meneer Snurkmans, die maar geen lekker bed vindt. Met iedere kamer is wel iets mis en hij is zo moe, zo moe! Je vraagt je af wat er nu weer zal gebeuren, en ook al ken je het verhaal, dan is er de voorpret! De samenwerking van deze schrijver met deze illustrator werkt perfect. Erg mooi boek, met een grappig verhaal.


Zowel Wade Bradford (1972, Washington) als Kevin Hawkes (1959, Texas) zijn docent Engelse taal. Ze schreven vele boeken, ook toneelstukken. ‘Er zit een dinosaurus op de 13de verdieping’ is het eerste boek dat in het Nederlands vertaald is.


ISBN 9789059569706 | Hardcover | 36 pagina's | Fontaine Uitgevers| juni 2019
Vertaald uit het Engels door Trijnie Duut | Leeftijd vanaf 4 jaar

© Marjo, 5 augustus 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De muizenridder
illustraties: Annette Swoboda
tekst: Cornelia Funke


Ridder Tristan van Toeterwaal en zijn vrouw Hermine zijn het helemaal zat, al die muizen in hun kasteel Ravenschrik, het moet maar eens afgelopen zijn met die knabbelaars die alles stukvreten. Hij koopt de supersluwe, altijd hongerige kat Katharina, de bekendste en beste muizenjaagster uit de wijde omgeving.


Binnen de kortste keren zijn de knagertjes verdwenen op drie muzien na. Langstaart, Snuffelneus en Trippelpoot. Ze zijn mager geworden en willen weg. Maar wat doe je als kasteelmuis zijnde. Zoveel kastelen zijn er nu ook weer niet, en zeker niet in de buurt.
Gelukkig heeft muizenridder Govert van Grauwstaart, de schrik van alle katten,  gehoord van de vreselijke situatie in het kasteel en op een nacht arriveert hij op het kasteel. Hij zal het resterende drietal helpen, hij is niet voor één muizenhol te vangen.


Al snel komt Govert met een plan om Katharina voorgeod uit het kasteel te verjagen. Binnen de kortste keren daagt Govert de verschrikkelijke Katharina uit en deze denkt dat zij die kleine muisjes wel aan kan. Maar niets is minder waar. De onverschrokken ridder Govert en zijn dappere hulpjes zijn hem de baas!
En zo leefden ze nog lang en gelukkig in kasteel Ravenschrik, zonder kat, mét Govert.
Zo blijkt maar weer, samen sta je sterk!


Niet alleen het verhaal is origineel, ook de afbeeldingen zijn fantasievol. Vooral de kleine details maken ze zo plezierig om naar te kijken. We zien bijvoorbeeld kleine muizenwasjes aan de waslijn hangen, piepkleine schoentjes voor het muizenhol staan, kleine laddertjes en een klimtouw of een mini-stoffer en blik bij de haard. Katharina is groot maar niet echt eng. Kinderen zullen niet bang van haar worden. Maar toch is het verhaal lekker spannend.


ISBN 9789051167375 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij De Vier Windstreken | juni 2019
Formaat 23,5 x 26 cm | Nederlandse tekst Merel de Vink | Leeftijd 4+

© Dettie, 23 juli 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Spinnenalarm!
Nooit meer bang voor spinnen
Nina Dulleck


De schrijfster van dit boek is lid van de Arachnologische Vereniging, dat is een duur woord voor een Spinnenclub. De leden van die spinnenvriendenclub willen alles over spinnen weten of ze vertellen graag wat over het diertje.


Nina Dulleck weet dat heel veel mensenkinderen bang zijn voor spinnen en het boek begint dan ook met een grote gil... Een jongetje roept heel hard Ieeeee! Een spin! En het wordt nog erger want op de volgende twee bladzijdes zien we op acht verschillende plaatjes waar spinnen allemaal wonen... in huis! (en buiten) Je krijgt gelijk opdracht op alle 10 (!) de spinnen op te sporen. Maar dan is het ergste ook voorbij en ontdek je hoe apart spinnen eigenlijk zijn...


Wist je dat er spinnen zijn in allerlei soorten en kleuren? Op de grappig getekende afbeeldingen kun je die zien. Je moet vanzelf lachen als je de verbaasde blik ziet van de spin met zes ogen of de spin ziet die op een cactus lijkt.  Het leukste is de spin met de door spinnen-oma gebreide sokjes aan al zijn acht poten!


We zien ook hoe spinnen aan hun eten komen. Enkele spinnen maken zelfs geen web maar een soort trechters waar vliegjes in belanden en die eten ze dan lekker op. En, om je nog minder bang te maken... De spinnen die hier leven zijn niet groter dan 3 millimeter tot 6 centimeter, én de spinnen die in Europa voorkomen, zijn ongevaarlijk. Nu vind je ze vast al een stuk minder eng. Maar als je toch nog een beetje griezelt van de spinnetjes dan kun je ook een spinnenwegtovermachine bouwen óf een trucje leren (wat véél minder werk is).
De gouden tip om nooit meer bang te hoeven zijn voor spinnen, staat ook in dit boek, maar die verklap ik niet, die moet je zelf maar lezen...


De afbeeldingen zijn heel grappig. De ene keer staan ze in kaders de andere keer zijn ze een toevoeging aan de tekst.
Het jongetje is in het begin van het boek heel erg bang voor spinnen, hij verschuilt zich gauw als hij een spin ziet maar er is ook een meisje dat meer onderzoekend bezig is. Bij de uitleg over de spinnen zelf zien we spinnen met menselijke trekjes, dat maakt de spinnen lollig om te zien en minder eng. Ook prettig is dat het bang zijn nergens belachelijk wordt gemaakt, en hoeraaaa! Op het laatst is het jongetje zelf ook niet bang meer! Dat is natuurlijk superfijn!


Leuk boek voor iedereen die spinnen griezelig vindt en/of voor kinderen die van alles willen leren over spinnen.


ISBN 9789051167450 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij De Vier Windstreken | juni 2019
Afmeting: 21,5 x 28,7 cm. | leeftijd 4+

© Dettie, 6 juli 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER