Nieuwe jeugdboekrecensies 15+

Raven 3
Deel 5 uit de serie Slaves
Miriam Borgermans


Vanaf het jaar 2000 werd de kloof tussen arm en rijk steeds dieper. Door overbevolking, automatisering, robotica en AI hadden zij geen keus meer. Ze werden slaven, eigendom van een Meester of een Company, die alleen maar meer macht willen. Nietsontziend vernederen en misbruiken ze de mensen die niet tot hun klasse behoren. Zij werden voorzien van een elektronische halsband, slechts te verwijderen door onthoofding.


Er zijn stadsdelen, die op hun beurt weer geleid worden door het Alfabastion waar de machtige rijken zitten. Genoten staan op de hoogste tree, dan zijn er de Vrijen, en de grote bulk wordt gevormd door de slaven, dertien miljard. SLAVES staat voor Superfoundation of Labour Answers to Valuable Employees Society. Deze stichting verzorgt opleidingen voor slaven, die specifieke taken moeten verrichten.


Raven en Dante waren trashers – de hoogste klasse slaven, vaak hoog opgeleid, die buiten de stadsdelen hun kostje scharrelen. Als een slavenhandelaar Dante in het oog krijgt, wordt zijn leven beter, maar ook onvrijer. Hij en Raven waren als kind al zeer aan elkaar verknocht, en nu zorgt hij er voor dat zij naar een Delicatusopleiding gestuurd wordt, waarna ze de persoonlijke slavin moet worden van de Meester door wie ze gekocht wordt.
Als die genoot, Ghassan Aboud, vermoord wordt, wordt Dante aangewezen om de zaak onderzoeken. Raven wordt verdacht van de moord. Zij weet te ontkomen aan de doodstraf, en moet zien te overleven in de wereld buiten de stadsdelen. Daar wonen slaven van allerlei allooi. Mensen die haar tegenwerken, maar gelukkig ook mensen die haar helpen.


Als deel drie begint is Raven met een aantal anderen ontsnapt uit het Reservaat, dat door Seamus vernietigd werd. Zijn plan, Raven voor zichzelf te houden en de anderen te vermoorden valt niet goed bij zijn meerderen, maar natuurlijk is ook Raven niet van plan hem zijn zin te geven. Ze weet te ontsnappen, en is opnieuw gedwongen zichzelf te redden in een dorre verwoeste wereld vol gevaren.
Alleen, opgejaagd, en onbekend met de omgeving, waar stof zowel haar bondgenoot als haar vijand is.
Maar Seamus wil haar terug, en stuurt Hunters – een Hunter is iemand die jaagt op weggelopen slaven om zelf voordeel te behalen - achter haar aan.


Raven is er van overtuigd dat Dante haar verraden heeft. Als ze hem opnieuw tegenkomt als Hunter weet ze het zeker. Maar waarom? Ze doet in ieder geval alles om uit zijn handen te blijven. Ook hier zijn er tegenvallers en verkeert ze vaak in gevaar. Ze is erg handig – een echte trasher – zegt een van de mannen die haar zal helpen, ze heeft een goed uithoudingsvermogen en is sterk. Maar die voordelen heeft Dante ook. Tussen de hoofdstukken door lezen we kleine stukjes tekst waaruit duidelijk wordt dat Seamus haar nog steeds koste wat kost terug wil hebben.


En wat is nu eigenlijk dat grijze ding, dat opduikt in het begin van het verhaal, iets wat door iedereen genegeerd wordt, maar er toch niet voor niets beschreven zal staan? En die arme hond? Zal ze die nooit terugzien?


Tja, het verhaal eindigt zeer abrupt, Borgermans laat haar lezers hulpeloos achter. Zit je eerst van spanning je nagels op te eten, ineens is er niets meer!


Er zijn intussen vijf delen in de Young Adultserie SLAVES, waarin om en om de twee hoofdpersonen aan het woord komen: Dante en Raven. Dit vijfde boek is het derde waarin Raven de spil is waar het verhaal om draait. En ja, het draait vaak om weer ontsnappen, en weer proberen in leven te blijven en een doel te bereiken dat je je stelt. Maar Miriam Borgermans schrijft zo filmisch dat het boeiend blijft!
Het is toch knap dat zij de lezer weer meteen in het verhaal weet te trekken, terwijl die toch een hele periode verstoken is gebleven van de belevenissen van de twee hoofdpersonen. En heb je lacunes in het geheugen: achterin is er een verklarende woordenlijst voor de terminologie die hoort bij dit toekomstverhaal.


Miriam Borgermans (1965, Vught) groeide op in België. Zij studeerde bosbouw, iets waarvan ze profijt heeft bij het beschrijven van de landschappen.


ISBN 9789044837483 | Hardcover | 546 pagina's | Uitgeverij Clavis | november 2019
Leeftijd vanaf 15 jaar.

© Marjo, 2 april 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Wat de zee vertelt
Julia Drake

Als haar ouders besluiten de zestienjarige Violet naar haar oom Toby te sturen, is haar reactie daarop dubbel. Aan de ene kant vindt ze het wel een prima plek om de zomer door te brengen, ze heeft er namelijk goede herinneringen aan, maar het voelt alsof ze verbannen wordt, dat ze onder het voetengetrap uit moet.


Ze was graag samen met haar jongere broer naar Maine gereisd, maar dat is het ‘m nou net: haar broer Sam is opgenomen in een psychiatrische inrichting omdat hij een einde aan zijn leven probeerde te maken. Er waren al langer andere problemen, hij is enorm mensenschuw, en heeft een eetstoornis. Violet daarentegen is het afgelopen jaar volledig uit de band gesprongen, haar ‘wilde jaar’. Seks, drugs en slechte schoolresultaten. Nu voelt ze zich schuldig: heeft ze haar broer immers niet in de steek gelaten?
Wat kan ze doen om hem te helpen?
Een nieuw uiterlijk is het begin. Violet maakt van de gelegenheid gebruik om van gedaante te veranderen. Het valt haar oom meteen op:


‘Je ziet er leuk uit met je nieuwe look, vooral dat kaalgeschoren hoofd. De laatste keer dat ik je zag, leek je op een…hoe noem je dat? Een celebrity?’
Ik grimaste.
‘Maar nu lijk je meer op een zeehondenjong.’
'Ik zie er uit als een heks met haaruitval.’

Maar misschien kan ze nog iets anders doen: het scheepswrak, de Lyric, vinden waarmee hun voorouder Fidelia in Maine is aangekomen. Het dorp, eveneens Lyric genaamd, zou volgens het oude verhaal gesticht zijn door haar betovergrootmoeder Fidelia Rudolph. Zij zou in 1885 als enige overlevende van een scheepsramp aangespoeld zijn aan de kust, verliefd geworden zijn en besloten hebben daar te blijven.
Toen ze er samen waren, Violet en Sam, verzonnen ze hele verhalen rondom het schip en hun voorouders.


Violets moeder heeft haar aangemeld als vrijwilliger bij het Lyric Aquarium, waar ook aandacht wordt besteed aan het verhaal van Fidelia. Tot haar verrassing is het Aquarium niet de saaiste plek waar ze zich maar kon bevinden en dat heeft te maken met de enige andere vrijwilliger: Orion Lewis. Hij is namelijk een hele knappe en aardige jongeman. Helaas ontdekt ze al snel dat hij zijn oog heeft laten vallen op een ander. Die ander is Liv Stone, die zich maar al te graag samen met Violet verdiept in de archieven. Want hoe vreemd ook: er heeft nog nooit iemand echt gezocht naar het wrak! Nog nooit zijn de oude archieven goed onderzocht.
Ook Liv valt heel goed in de smaak bij Violet. Dat onderzoek samen doen bevalt haar uitstekend.
En terwijl ze allerlei ontdekkingen doen, en de onderlinge relaties steeds ingewikkelder worden, denkt Violet terug aan de tijd voor ze naar Maine kwam. Wat is er met Sam gebeurd dat het zo fout heeft kunnen lopen?


Een volwassen jeugdroman waarin gezocht wordt naar een wrak, maar waarin heel andere dingen gevonden worden. Violet komt voor diverse keuzes te staan, die ze gelukkig niet in haar eentje hoeft te nemen, maar die ze wel heel moeilijk vindt. Er zijn consequenties aan verbonden, voor haarzelf, voor haar broer en voor haar vrienden. 


De thema’s zijn best zwaar, maar blijven onderkoeld, zodat het verhaal over Violet de hoofdmoot blijft. Dat leest een stuk makkelijker, terwijl je echt wel meekrijgt wat er allemaal aan de hand is. Omdat Julia Drake zich helemaal inleeft in het personage van Violet, kan de lezer dat ook, ook al is het avontuur dat ze beleeft wel een beetje sprookjesachtig, dus niet echt.


Drake speelde in theatervoorstellingen op haar middelbare school meerdere keren heldinnen uit Shakespeare-stukken. Dat komt in haar eerste jeugdroman terug: De namen in het stuk ‘Driekoningenavond’ (Twelfth night) zijn Orsino, Viola en Olivia… er rinkelt een belletje? Ook de thematiek is als die uit het stuk van Shakespeare!
Drakes stijl is gelukkig een stuk moderner, en ze vertelt het pittige verhaal met een fijne dosis humor.
Heel mooi debuut.


ISBN 9789048847914| hardcover | 368 pagina's | Uitgeverij Moon | november 2019
Leeftijd vanaf 15 jaar.

© Marjo, 19 maart 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Ik zal op je wachten
Luc Hanegreefs

Uit het voorwoord wordt duidelijk dat dit verhaal over de Tweede Wereldoorlog gaat. Hanegreefs vertelt over de 24e december 1944, toen 26 bommenwerpers de luchtmachtbasis in Shipton Heath, Norfolk, verlieten op weg naar Duitsland. Zij maakten deel uit van de grootste luchtaanval van de geallieerden op de vijand, al wisten de piloten dat niet op dat moment.


Het verhaal dat volgt speelt in het heden. De zestienjarige Jen woont alleen met haar moeder, weduwe van een piloot (hij is althans vermist geraakt ergens boven Irak). Haar moeder vindt het niets dat Jen zich groot genoeg vindt om zelf keuzes te maken.
Als zij voor een schoolopdracht een man of vrouw op leeftijd moet interviewen, komt ze in contact met een oude vrouw in het verzorgingshuis. Ze had helemaal geen zin on de opdracht, maar als ze de vrouw beter leert kennen, verdwijnt haar weerzin. Ze vindt haar eigenlijk heel aardig en haar verhaal boeit haar.


Als ze ontdekt dat de man op wie ze stiekem verliefd is familie is van de mevrouw is dat natuurlijk een pluspunt. Die man heeft een antiekzaak in het dorp, en haar moeder heeft gelijk: hij is veel ouder. Te oud. Maar hij is aardig, en in tegenstelling tot haar moeder biedt hij een luisterend oor.
Na een tijdje ontdekt ze dat zij en de oudere vrouw het een en ander gemeen hebben...


Berenice, een vijftienjarig meisje, dat met haar ouders en drie jaar jongere broertje vlak bij de plek woont waar de basis is. Terwijl Simon vooral geïnteresseerd is in de vliegtuigen, gaan de ogen van het meisje naar de jonge mannen, die er zo sterk en fit uitzien.
Die mannen verblijven op de basis, maar ze hebben wel contacten met de plaatselijke bevolking. En zo leert Berenice Wes (Weston J Banko) kennen, zeer tegen de zin van haar moeder. Haar dochter is nog veel te jong voor die man (Wes is net de twintig gepasseerd). ‘Neem me mee naar Amerika’, vraagt ze hem.


‘Dat zou je moeder niet goedvinden.’
‘Nu niet, maar binnen een paar jaar wel,’ protesteerde ze zacht. ‘Dan is de oorlog misschien voorbij. Dan ben ik oud genoeg om te doen wat ik wil. Blijf je zolang in Engeland? Alsjeblieft? Wes?’
Ze voelde zijn aarzeling.
‘Kom dan terug,’ smeekte ze. ‘Ik zal op je wachten.’


Om en om lezen we over Jen, en over Bernie. Het gaat over kalverliefde, iets dat niet altijd voorbij gaat, over je eigen weg vinden in het leven, en over bezitterige moeders.
Een verhaal dat speelt tegen de achtergrond van een voorval in de Tweede Wereldoorlog en dat gaat over een verboden liefde met een verrassende wending waarvan je zou kunnen vinden dat het kitscherig is, maar de symboliek is als in een modern sprookje. En dat is mooi.
Er is ook nog een nawoord, zodat we de geschiedenis goed begrijpen.


Luc Hanegreefs (1959) werkte jarenlang als journalist. Nu verdeelt hij zijn tijd tussen schrijven en doceren aan de Hasseltse hogeschool, waar hij studenten journalistiek opleidt. In 1996 verscheen zijn eerste jeugdboek.


ISBN 9789044837315 | Hardcover | 158 pagina’s | Uitgeverij Clavis | november 2019

© Marjo, 17 januari 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Birthday
Een verjaardag, twee vrienden, zes jaar
Meredith Russo


Het vlot raast door de buis en schiet in de bochten zo hoog tegen de wanden op dat het lijkt alsof we elk moment kunnen gaan vliegen. Eric lacht als een gek en houdt zijn armen voor zijn gezicht tegen het water dat over ons heen sproeit. Ik lach ook. De spanning bouwt zich steeds verder op en overheerst elke andere emotie, tot ik uiteindelijk in het donker schreeuw: 'Eric! Ik wil een meisje zijn!'
'Hartstikke goed!' roept Eric.
En ik kan het niet geloven.
Hartstikke goed? Hartstikke goed. Hij zei dat het hartstikke goed was.


Stel je bent een jongen, net dertien, en je hebt je beste vriend eindelijk op de wildwaterglijbaan durven vertellen dat je je een meisje voelt, maar die vriend heeft het niet gehoord! Dat overkomt Morgan die vanaf zijn geboorte bevriend is met Eric. Ze zijn op dezelfde dag, hetzelfde tijdstip en op dezelfde plaats geboren. Hun verjaardagen vieren ze altijd samen. Deze verjaardagen vormen de rode draad in dit verhaal. Elk jaar op die dag vertellen Eric en Morgan, in door hen zelf vertelde hoofdstukken, wat hen op dat moment bezighoudt en dat is veel en soms ook behoorlijk heftig. We beleven hun verjaardagen mee vanaf hun dertiende tot en met hun achttiende verjaardag.


Morgan worstelt enorm met zijn genderidentiteit. Nadat bleek dat Eric zijn bekentenis niet had gehoord, durfde hij het niet nog een keer te vertellen. Wat volgt zijn jaren die Morgan zeer doen, die hem heel wanhopig maken, die hem heen en weer doen slingeren tussen accepteren van zijn geaardheid en ageren tegen de situatie. Hij wordt uitgescholden voor homo, terwijl hij dat niet is. Hij is een meisje! Maar hoe vertel je dat?
Naast deze problematiek is er ook nog de rouwverwerking rondom zijn overleden moeder, die op een prachtige manier haar zoon toch nog steeds haar liefde toont. De vader van Morgan verwerkt zijn verdriet om zijn vrouw op zijn eigen manier en hoewel vader en zoon stapelgek op elkaar zijn, leven ze wel elk op hun eigen eiland waardoor het voor Morgan niet makkelijker wordt gemaakt om te vertellen wat in hem leeft.


Eric heeft het eveneens niet makkelijk. Er zijn grote problemen thuis dankzij de zeer dominante vader. Zijn wil is wet. De oudere broers van Eric, reageren elk op hun eigen manier op hun vader, waarbij verbaal geweld hoogtij viert.


De twee jongens zijn heel goed bevriend maar hebben natuurlijk ook een eigen leven, wat soms tot botsingen leidt. De verjaardag is wel altijd heel belangrijk, als het even kan zien ze elkaar toch die dag. Ze blijven ondanks sommige heftige meningsverschillen elkaar die dag toch opzoeken. Die vriendschap is toch heel erg belangrijk voor hen alle twee.


De gevoelens rond de identiteit van Morgan zijn heftig maar mooi beschreven. De verwarring, de hoop dat het niet zo is, maar weten dat het wel zo is, de impact die zijn geaardheid heeft op zijn omgeving en toekomstplannen. Het voorzichtig uitproberen hoe het is als een meisje door de wereld te gaan, de angst op ontdekking. Het is er allemaal en wordt allemaal aan ons verteld. En Eric op zijn beurt, vertelt zijn verhaal, die toch onlosmakelijk met zijn zeer goede vriend Morgan verweven is. Het einde is erg romantisch...


'Ik wilde graag over een transpersonage schrijven, omdat ik zelf transgender ben. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk fatsoenlijke representatie is,' meldt de schrijfster ons. Met dit boek heeft ze deze representatie uitstekend vormgegeven.


ISBN 9789000370450 | Hardcover | 256 pagina's | Uitgeverij Best of YA | oktober 2019
Vertaald door Margot Reesink | Leeftijd 15+

© Dettie, 24 november 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Mijn held de huurmoordenaar
Coen de Kort


Stomverbaasd en een beetje angstig kijkt een jong meisje toe als een oudere man zich door een gat in de muur van de ruimte waar zij zich bevindt naar binnen wurmt.


‘Hoe ben je binnengekomen?’ De opa steekt zijn handen door de opening in de muur, trekt een grote steen naar voren en dicht op die manier het gat. Niets meer van te zien.
‘Door de deur. Dat leek me makkelijker dan op mijn rug door een muizengat.’


Het is een toonzettend begin van een goed verhaal voor jongeren. Wie is dat meisje? Wie is die man? Waar bevinden ze zich en waarom?
Vragen die allemaal op zijn tijd beantwoord worden.


Het meisje is de zestienjarige Roos. Ze heeft zich verscholen voor een hagelbui in een ruimte die bij een gevangenis bleek te horen. Wel raar dat de deur zo makkelijk open te maken was.
De oudere man ‘de opa’ is een nu net ontsnapte gevangene, en degene die er voor gezorgd heeft dat die deur niet echt vergrendeld was.
Roos besluit dat hij ongevaarlijk is en gaat met hem mee, als hij volgens een door hem goed uitgedacht plan de buitenwereld in stapt. Ze zou ook eigenlijk niet goed weten wat ze anders moet, ze is weggelopen. Eerst uit het huis van haar pleegouders, waarna ze introk bij Wesley, die een heel fout vriendje bleek te zijn. Ook van hem is ze ontsnapt. Leo, zo heet de opa, lijkt in ieder geval een stuk aardiger dan de mensen van wie ze weg gerend is.
En hoewel ze natuurlijk een blok aan zijn been is, blijkt Leo inderdaad aardig. Hij zorgt voor het meisje. Ze heeft het beter dan ze ooit gehad heeft!
En dan komt het moment dat ze beschoten worden door mannen op een motor.


‘Aan niets zie je waartoe hij in staat kan zijn. Op-en-top een gentleman. Fijngevoelig en welopgevoed. Liefhebber van klassieke muziek en sushi. De vriendelijkheid zelve. Die doet geen vlieg kwaad, zou je denken. Tot hij boos wordt. Tot er iemand in de weg loopt. Tot iemand hem of zijn naasten iets aandoet. Dan verandert hij in een commando. En Leo is niet alleen. Nee, het is een compleet wespennest, en kunnen flink steken. Maar ik ben van de man gaan houden. Hij is mijn opa.‘


Voor ze het beseft is Roos beland in een harde criminele wereld vol geweld waar ze haar leven niet zeker is. De situatie loopt danig uit de hand als Leo er achter komt wat er precies aan de hand is. Hij probeert Roos er wel buiten te houden, maar heeft geen idee hoe eigengereid zij is.


Wie het debuut van Coen de Kort kent, herkent het personage Leo de Meijer. Ook in dat verhaal biedt Leo een jongere - Ahmed was dat - een uitweg uit een netelige omstandigheid. Hij pakt het nu anders aan - probeert dat tenminste - hij is niet van plan om zelf nog als crimineel verder te leven, en Roos is natuurlijk ook nog een meisje. Hij wil dat zij terug gaat naar het pleeggezin, maar door omstandigheden wordt dat uitgesteld en zo komt het dat Roos verzeild raakt in een benarde situatie waarin alleen grof geweld nog uitkomst lijkt te bieden.


Dus ja, ook deze ‘Coen de Kort’ is een boek met veel geweld, maar om de een of andere reden lijkt het hier minder ernstig. Is dat vanwege de personages? De oude man, die een bepaalde voorkennis heeft en het jonge meisje? Of komt het doordat het bijna ‘geoorloofd geweld’ lijkt te zijn in de zin van het goed tegen het kwaad? Dit boek vind ik wel het beste boek van de vier: achter het geweld schuilt een fijngevoelig verhaal.


Net als bij de eerdere boeken is de schrijfstijl vlot en duidelijk, in een taal die jongeren goed begrijpen. Flitsende dialogen - Roos is een pittige jongedame met gevoel voor humor – en een fijne spanningsboog. Jongeren (meisjes) kunnen zich herkennen in Roos, een normale jonge tiener die door de omstandigheden in heel vervelende situaties verzeild raakt. Het kan iedereen gebeuren.


Coen de Kort (1956, Tilburg) volgde Kunstacademie in Den Bosch. Zijn boeken die spelen aan de - donkere - rand van de samenleving spreken jongeren aan.


ISBN 9789044835823 | Hardcover | 123 pagina’s | Uitgeverij Clavis | september 2019
Leeftijd vanaf 15 jaar.

© Marjo, 24 oktober 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Wie denk je wel dat je bent?
Kaat de Kock


‘Laat me nu alsjeblieft met rust,’ zeg ik. ‘Ik wil mijn normale leven terug.’
‘Het is nooit je normale leven geweest,’ bromt hij en hij zet de kraag van zijn jas op en wandelt weg door de drabbige, smeltende sneeuw.’


De achttienjarige Eva is na school aan het werk gegaan, ze zit achter de kassa van een buurtsuper.
Een groot deel van haar vrije tijd gaat op aan de toneelvereniging, waar ze vooral met studenten omgaat, waaronder Jana, met wie ze sinds de middelbare school bevriend is. Er is ook de oudere Evelien, die aast op de rol die Eva heeft gekregen.


Eva doet haar best, ze  leert haar tekst tot ze die helemaal kent. Zeker als ze een gesprek heeft afgeluisterd waarbij ze Jana hoorde zeggen dat zij, Eva, dom is. 
Het wordt niet gezegd, maar tussen de regels door lijkt Eva last te hebben van een minderwaardigheidscomplex. Ook vraagt ze zich af of haar moeder vreemd gaat met die Hans, met wie ze zo vaak optrekt. Eva’s vader werkt in de avonden, diens afwezigheid is eigenlijk de enige rol die hij heeft in het verhaal.


Gelukkig is er Yoda, haar hond met wie ze zich wat kan afreageren. Maar bij een zo’n wandeling botst ze tegen een man op, ze kent hem niet, maar het lijkt alsof hij haar wel kent. Als de man haar begint te stalken, wordt het allemaal wel eng. Zeker als het haar ook haar concentratie kost in de toneelzaal, en ze uit de vereniging gestoten wordt. Als die man haar weer een keer lastigvalt, wordt ze gered door een buurjongen, Art.
Maar de engerd geeft niet op. Hij beweert dat hij haar vader is! In een brief legt hij uit wat er volgens hem gebeurd is toen Eva nog een baby was. Als hem duidelijk wordt dat ze hem niet wil geloven gaat hij te ver. Het wordt allemaal alleen maar erger…


Een verhaal in drie delen, van elkaar gescheiden door een zwarte pagina.
Kaat de Kock voert langzaam de spanning op tot het een heuse thriller wordt. De situatie wordt zeer nijpend, en het is zeer de vraag of dit nog goed kan komen!
De schrijfster heeft enkele verrassingen in petto voor je het boek uit hebt. Het is een Young Adult, en inderdaad kan de jongere lezer zich prima identificeren met Eva. Het gaat over relaties met anderen, met een romantisch lijntje erbij, maar het thrillerelement overheerst.


Kaat De Kock (1975, Bornem, België) studeerde Germaanse taal- en letterkunde en werkt als freelance redacteur en vertaler.


ISBN 9789044836387 | hardcover | 139 pagina's | Uitgeverij Clavis | juni 2019
Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 5 oktober 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Privacy Live
Annet Hulst


Wat jij met jouw camera hebt gefilmd, is jouw waarheid. Wat de mensen op tv hebben gezien, is hun waarheid. Misschien bestaat er nog welk een waarheid. Mijn waarheid, bijvoorbeeld. Er bestaat geen universele waarheid…’


Er is een nieuwe realityshow op de televisie: Privacy Live. Mensen worden, zonder dat ze dat weten, gefilmd met als uitgangspunt dat iedereen wel iets verbergt voor de buitenwereld. Of zelfs voor de eigen omgeving. Die geheimen worden dan voor het oog van alle kijkers in de show openbaar gemaakt. De commerciële zender AirTV scoort er goed mee, massaal kijken mensen naar de ellende van een ander.


De zestienjarige Jente net zo goed als ieder ander. Zij heeft nog een extra motivatie om de show te volgen. Ze heeft zich namelijk zelf ook opgegeven voor een show: ‘De mooiste Maagd Van Nederland.’
Ze ziet er goed uit en heeft inderdaad tot nu toe de jongens op afstand gehouden. Haar iets oudere vriend Daniël vindt dat wel moeilijk, maar hij steunt haar volledig. Sinds kort heeft hij een baan als cameraman bij dezelfde commerciële zender, en Jente is supertrots op hem. 


Er ontstaat echter enige wrijving als Jente in de ogen van Daniël te veel geobsedeerd raakt door Privacy Live. Het programma heeft een jong gezin gefilmd en ontdekt dat de vader het zesjarige dochtertje mishandelt. De moeder heeft niets in de gaten. Het echtpaar is onder voorwendsels uitgenodigd in het publiek te zitten en worden op die manier geconfronteerd met vreselijke beelden als de eerste show live gaat.  De kijkers snappen niet dat de moeder niet onmiddellijk een scheiding aanvraagt. Hoe kan het dat ze met haar dochter bij deze bruut blijft? Voor het gezin is de ellende nog niet voorbij na de eerste uitzending op de televisie. Alsof het nog niet erg genoeg is dat de hele wereld ineens een oordeel over jou en je gezin velt en dat laat weten ook.


Na de ruzie heeft Jente haar vriendje niet meer gezien. De dag erna krijgt ze een app van hem waarin hij hun verkering uit maakt. Ze begrijpt er niets van. Ze dacht hem beter te kennen? Hij is niet iemand die met een appje een einde maakt aan een relatie. Als ze hem gaat zoeken bij zijn moeder, die overigens al niet blij was met haar zoons keuze, vertelt die dat hij in Frankrijk zit, voor opnames van een nieuwe show.
Gaandeweg ontdekt Jente dat dat niet kan kloppen. Maar waar is hij dan?
De lezer weet waar hij is. Maar niet waarom. Er rijzen wel vermoedens, maar wat dit voor gevolgen zal hebben, de geïntrigeerde lezer kan alleen maar gissen.


Uit de opgewekte en kordate manier van schrijven kun je opmaken dat Annet Hulst er zeker plezier in heeft gehad ons lang in het onzekere te laten. De dialogen zijn to the point en er zit naast een kritische insteek ook humor in het verhaal. Hoe het allemaal afloopt, dat is een originele verrassing. 
Dit is een zeer boeiende thriller voor Young Adults waar ook de oudere lezer zeker veel plezier aan zal beleven. De afwisseling van verteller wordt duidelijk aangegeven, in een chronologische volgorde.
Het begint dan wel als een chicklit, een romantisch verhaal waarin die ‘De mooiste Maagd Van Nederland’- show een grote rol speelt, maar Privacy Live wordt al snel een heuse thriller, tenenkrommend spannend. Dan leg je het boek niet meer weg!


Annet Hulst is de initiatiefnemer van de websites Chicklit.nl en Vrouwenthrillers.nl.


ISBN 9789090326207 | paperback | 250 pagina's | Uitgeverij LetterRijn | maart 2020
Leeftijd vanaf 15 jaar.

© Marjo, 29 maart 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Het vuur in mij
Erin Stewart


Er zijn van die boeken die je beetpakken en in één beweging meenemen tot de laatste bladzijde. Dat zijn de boeken die je steeds oppakt als je eventjes een paar minuutjes tijd hebt, want je wil verder lezen.
Dit is zo'n boek.


Het hoofdpersonage is een meisje, Ava (16), die tijdens een brand alles verloren heeft, niet alleen haar spullen maar, veel erger nog, haar beide ouders en haar nichtje, tevens beste vriendin. Zij heeft dus als enige de brand overleeft maar vraag niet hoe. Haar hele lichaam en gezicht zijn bedekt met ernstige brandwonden. Ze is dus ook nog eens haar eigen gezicht én eigen vertrouwde lijf kwijt.


Na een jaar (!) mag ze eindelijk naar huis. Maar haar eigen huis is er natuurlijk niet meer. Het zijn haar oom en tante, tevens de ouders van haar omgekomen vriendin die haar opvangen en steunen en helpen waar ze maar kunnen. En dan breekt de dag aan waar Ava als een berg tegenop ziet, ze moet weer naar school. Ze wil niet meer naar de school waar ze op zat. Ze is immers al haar schoolvriendinnen kwijtgeraakt en Josh... haar vriendje.


Zoals ze al gevreesd had, staart iedereen haar natuurlijk aan, er wordt gefluisterd, gelachen én opmerkingen gemaakt. Het is afschuwelijk, het is vreselijk. Maar dan is daar een stoere meid in een rolstoel, Piper genaamd, zij overleefde ook een brand. Maar Piper heeft maling aan alles en iedereen en ze neemt Ava op sleeptouw en daagt Ava constant uit. Het is dankzij Piper dat Ava weer een beetje mens wordt. Piper gaat weddenschappen aan met Ava. Als Ava dit doet, zal Piper dat doen.
Ava wil  bijvoorbeeld graag weer zingen en Piper wil weer kunnen lopen. Maar hoe eng is het niet om met je verbrandde gezicht voor een zaal te staan? Hoe realistisch is het om te verwachten dat je weer een stap zal kunnen zetten? Hoe hou je het vol, kan het allemaal überhaupt wel?


De uitdagingen zijn altijd dingen die ze moeilijk vinden, zodat Ava wel móet. Maar ook de stoere Piper moet haar eigen dingen overwinnen, moet haar eigen uitdagingen aangaan. Ook zij moet een nieuwe weg zien te vinden in een leven na de brand. Is Piper eigenlijk wel zo stoer als ze zich voordoet?


Het mooie is dat het boek geen zielige tranentrekker is geworden en Piper en Ava zijn ook geen superhelden. Maar het is wel een levensecht verhaal over twee meiden die innerlijk en uiterlijk beschadigd zijn door de brand, die het soms enorm moeilijk hebben om zichzelf overeind te houden en moeite moeten doen om niet te bezwijken onder de druk en invloeden van buitenaf. Ze willen alles zelf doen en zijn allergisch voor woorden als 'jij bent mijn inspiratiebron' etc. Ze hebben beiden hun maniertjes gevonden om toch de moed erin te houden, maar soms is zelfs dat te moeilijk...


Langzamerhand leren ze beiden hoe ze verder moeten gaan en dat is geen eenvoudige weg. Het is letterlijk een weg met veel pijn, met vallen en opstaan, met diepe dalen en ook heel mooie momenten. Het levert inzichten op, het opent hun ogen en ze leren weer om zich heen te kijken nadat hun focus een tijd op zichzelf gericht was.


Kortom, het is een prachtig, indrukwekkend verhaal over vriendschap, rouw, doorzetten, afzien, verdriet, afgewezen en geborgen zijn.
Koop het boek, leen het van een vriendin of haal het uit de bibliotheek. Hóe je het uiteindelijk te pakken krijgt maakt niet veel uit, maar lees het!


ISBN 9789025770778 | Paperback | 377 pagina's | Uitgeverij Gottmer | oktober 2019
Mooi vertaald door Elise Kuip | leeftijd 15+

Dettie, 19 februari 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Als je bloeddruk daalt
Deel 2 Als je sterft trilogie
Christine Geysen


‘Ik zal altijd dat meisje zijn dat sterfdatums kan zien zelfs al kan ik dat nu niet meer. Sommige datums, vooral van diegenen die ik liefheb, zitten voor eeuwig op mijn netvlies gebrand.’

Het begin van deel twee, een kort cursief stukje tekst – zoals dat boven alle hoofdstukken staat - zet je meteen weer in de wereld van Helia. In deel een hebben we haar leren kennen als een tiener die een normaal tienerleven leidt met onzekerheden en verliefdheden, met de vriendinnen waar het contact soms minder, dan weer beter is. Maar Helia heeft altijd geweten dat zij anders was. Zij zag die datum op iemands arm. In de loop van haar leven ontdekte ze dat de vrouwen in haar familie diezelfde last droegen. Want dat was het: een last. Hoe ga je om met het feit dat je bij twee, drie mensen dezelfde datum ziet en dus beseft dat er een ongeluk gaat gebeuren? En erger was nog dat je wist hoe lang die ene lieve vriendin zou leven, of je vriend.

Helia heeft inderdaad een vriend. Lex en zij zijn dol op elkaar. Helia vertelt hem alles, ook al is het haar verboden. Op het moment dat Helia voor een haast onmogelijke keuze staat, besluit Lex om haar te steunen. En zo zijn ze samen gebleven. Maar terwijl voor Helia de nieuwe omgeving al een beetje vertrouwd was vanwege het feit dat haar familie die omgeving kende en natuurlijk omdat haar ouders en zus hier ook zijn, is het voor Lex ontzettend moeilijk om met de nieuwe omstandigheden om te gaan. Tot Helia’s schrik neemt hij dan ook een besluit dat onherroepelijk lijkt.
Helia daarentegen heeft geen keuze, ze moet Michael, de engel van de dood, gehoorzamen. Die speelt het spel niet eerlijk, vindt ze, maar is zij wel in staat om in opstand te komen? Iedere stap heeft gevolgen. Voor haarzelf en voor haar familie.


‘Maar heb je enig idee hoeveel mensen er mij smeken om iemand te laten leven? Hoeveel deals mij aangeboden worden om toch maar iemand te sparen in de hoop dat die persoon dat klein beetje langer onder hen aanwezig zal zijn?’
’Ik weet dat je vindt dat ze het niet verdient. Maar doet iemand dat echt? Dat is omdat de kijk van de mensen op de dood verkeerd is. Ze zien het als een straf, maar ze moeten het zien als een volgende stap, een onvermijdelijk gevolg van het leven.’


Aan de ene kant is het een verhaal zoals zovele andere, maar door de setting en de verrassende complicaties van de gave van Helia is het een boeiend verhaal. Je moet wel mee kunnen gaan in de fantasie van de schrijfster, maar zo moeilijk is dat niet. Want ook al speelt het verhaal zich af in een niet bepaald alledaagse wereld – althans niet voor de aardse lezer – alles draait om keuzes maken. Iets wat we allemaal op bepaalde momenten in ons leven moeten doen. Wikken en wegen, wat is het beste? Wat zal ik doen? En wat zal ik absoluut niet doen?
Ook voor Helia is die keuze moeilijk. En of ze het goed doet zullen we pas in het derde deel van deze spannende trilogie lezen.


Christine Geysen (Lommel,1987) is de schrijfster van de "Als Je Sterft-Trilogie'.


ISBN 9789462421066 | Hardcover | 275 pagina’s | Uitgeverij Kramat | september 2019
Voor lezers vanaf 15 jaar

© Marjo, 12 januari 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Grensgangers
Aline Sax


9 november 2019 is het dertig jaar geleden dat de Berlijnse muur viel. Dit boek vertelt - in romanvorm - over de bouw, het leven met de muur én de afbraak van die muur. Het boek is daardoor opgedeeld in drie periodes 1961, 1977 en 1989 en daarin wordt steeds één familielid van dezelfde familie uitgelicht.

In het verhaal dat zich afspeelt in 1961 wordt verteld over Julian die in Oost Duitsland woont maar werkt en uitgaat in het Westen. Hij is een zogenaamde Westganger. Hij heeft het naar zijn zin, het leven is goed. Hij krijgt zelfs een leuke vriendin, Heike. Kortom, er kan hem niets meer gebeuren, dacht hij...
Wat gebeurt er? Na een kleine ruzie komt Heike de volgende dag niet meer naar hem toe.  Julian baalt, zo erg was die ruzie toch niet? Maar even later begrijpt hij waarom ze niet kwam. West-Berlijn is niet meer toegankelijk. De boel is hermetisch afgesloten, diegene die toch een poging waagt naar het westen te vluchten wordt rucksichlos doodgeschoten.

Samen met zijn broer onderzoeken ze hoe ze toch de grens over kunnen komen. Zijn er hiaten in de afsluiting, heeft de Stasi iets over het hoofd gezien? We lezen over de pogingen van mensen die het erop wagen. Maar vooral lezen we wat er in Julien omgaat. Waar is Heike, wil ze hem nog wel? Zal het hem lukken? Aline Sax weet op heel indringende wijze de twijfel en angst weer te geven. De Stasi is overal aanwezig. Zelfs op plekken waar niemand het verwacht.
Het einde is heftig en verbijsterend maar wat moest Julien anders?


In 1977 maken we kennis met Julians nicht en neef Marthe en Florian. Vluchten is niet aan de orde, wél het regime aan de kaak stellen, naar voorbeeld van Weiße Rose, een Duitse verzetsgroep in de Tweede Wereldoorlog. De groep riep op tot geweldloos verzet tegen het naziregime. De groep bestond uit vijf studenten: Willi Graf, Christoph Probst, Alexander Schmorell en broer en zus Hans Scholl en Sophie Scholl en zij verspreidde anti-oorlogspamfletten. 
Marthe en Florian zijn aangesloten bij een clandestien leesclub dat verboden boeken leest, maar zij willen meer, zij willen net als hun voorbeelden pamfletten verspreiden, hun visie aanhangig maken. Maar wie is te vertrouwen? Is er wel iémand te vertrouwen?
Broer en zus worden opgepakt, krijgen het heel zwaar, wat door Aline sax prachtig verwoord wordt, de angst en de spanning is bijna voelbaar.


In 1989 is het Sybille die bij de opa en oma van Marthe en Florian woont, die eveneens met het strenge regime te maken krijgt. Zij heeft echter niets met politiek. Ze leeft haar leventje, maakt lol met haar vrienden en doet haar werk. Daarnaast zorgt ze voor haar grootouders. Opa is dement en vraagt veel zorg. Ze helpt haar grootmoeder zoveel ze kan. Maar als oma onverwacht wordt opgenomen en in coma raakt wordt alles heel anders. In het westen zijn de ziekenhuizen moderner en de artsen kundiger. Ze zal Florian moeten vinden want met een contact in het westen kan haar oma misschien naar zo'n ziekenhuis. Plots verschijnt Marthe ook weer, nadat ze jarenlang niets van zich heeft laten horen. Marthe zoekt Florian ook... En nu verschijnt ook hier de Stasi, ze willen dat Sybille dingen die ze opmerkt bij haar vrienden, familie, werk en dergelijk aan hen vertelt, misschien dat zij dan oma wel naar het westen weten te krijgen. Oma heeft wel vrij reizen, maar e ris geen geld beschikbaar. Daar kan de Stasi wel voor zorgen als Sybille hen tenminste wil helpen.
Maar alles loopt heel anders dan zij denken. De muur valt...


Het is een verbijsterend boek, waarin vooral de macht van de Stasi zijn grillige wegen laat zien. De Stasi weet alles! Ook dingen die ze onmogelijk konden weten. Elke keer vraag je je af of er toch verraders zijn, ofwel mensen die net als Sybille bijna gedwongen worden om mee te werken omdat er anders de gevolgen voor familieleden keihard zullen zijn.
Het is vooral die eeuwige twijfel, de eeuwige achterdocht die een hoofdrol speelt. Elke keer verwacht je dat het nu wel goed zit maar dan is er toch ineens die ommekeer dat alles op losse schroeven zet. Er speelt natuurlijk veel meer, maar dat kan niet allemaal verteld worden.

Het is een boek dat je gewoon moet lezen. Het liefs in één keer, achter elkaar uitlezen. En dan nog een keer en nog een keer en ...


ISBN 9789059088610 | Paperback | 352 pagina's | Uitgeverij Davidsfonds | oktober 2017
Leeftijd 16+ en volwassenen

Dettie, 6 november 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Dance or Die
Truth or Dance 3
Chinouk Thijssen


De vier vriendinnen maken zich op voor het laatste jaar aan de balletacademie. Alle vier zouden ze een glansrijke carrière tegemoet gaan in de balletwereld, dat wisten ze zeker. Helaas weten we na twee eerdere delen al dat hun droom niet uit zal komen. Verteller India en Zoë zijn nog in de race, maar Nikki is gestopt met de opleiding en probeert het nu in de moderne dans. En Lisa, de vierde, heeft een ongeluk gehad, en hoort dat ze het dansen wel vergeten kan.


Zou dit ook gebeurd zijn als er niet die groepschat was geweest? Als er niet een of andere geheimzinnige persoon hun leven had vergald met zijn akelige berichten en opdrachten?


‘IK BEN NOG LANG NIET KLAAR MET JULLIE. WE ZULLEN EENS ZIEN HOELANG JULLIE HET GAAN VOLHOUDEN.
SPOILER: NIET LANG.’


Zo begint het nieuwe schooljaar. Nadat er eerder al onschuldige slachtoffers zijn gevallen worden ze gewaarschuwd dat er nog meer gaat gebeuren. Het lijkt er ook op dat ze het niet zullen kunnen voorkomen. De stalker is er altijd, getuige de foto’s die hij /zij stuurt. En weet alles.
Zelfs hun telefoons zijn niet veilig, iemand lijkt die op afstand te bedienen. En opnieuw vallen er slachtoffers, degene die hier achter zit gaat erg ver.


Er wordt maar één plek vergeven voor de auditie bij het Nationaal Ballet. En Truth or Dance is duidelijk van plan er alles aan te doen om te voorkomen dat India of Zoë, in hun groepje de kanshebbers, die plek gaat bemachtigen. De terreur gaat steeds verder. India krijgt meer last van paniekaanvallen, haar prestaties lijden er onder, en ze lijkt af te stevenen op een eetstoornis. 
Opnieuw blijkt degene die achter Truth or Dance zit alles te weten: als India's vriend Levi zegt sterke vermoedens te hebben over wie er achter zit grijpt de stalker in voor hij een naam kan noemen.


Het verhaal wordt verteld vanuit India. Zij heeft niet alleen geen idee wie de dader is, ze kan ook niet ontdekken waarom die persoon hun leven wil verzieken. Er zijn wel een paar meisjes bij wie ze het zich zou kunnen voorstellen dat zij dit doen, maar dan gebeuren er weer dingen die niet passen in zo’n dadersprofiel.
Het blijft tot het einde toe spannend, en… dan heeft Chinouk Thijssen nog een verrassing in petto!


Ondanks dat de proloog een blik vooruit werpt, weet je als lezer net zo min als de slachtoffers wie er achter de Truth or Dancegroepschat zit. De boog staat erg gespannen, steeds beschuldig je als lezer - net als India - iemand, en moet je dat terugtrekken. Je gaat zelfs die zwarte kat - Obama! - beschuldigen, als die zijn intrek neemt in de flat!


Ook in dit derde deel neemt Chinouk Thijssen je mee in de balletwereld. Zonder dat het stoort, het zit zodanig in het verhaal verweven dat ook iemand die niets heeft met ballet of dans doorleest tot het einde. Want al is het natuurlijk een belangrijk onderdeel van het verhaal, het interessante is vooral hoe de relaties tussen de vier vriendinnen en de mensen om hen heen zich ontwikkelen. Het draait om jaloezie en rivaliteit, vriendschap en opbloeiende liefde. Samen met het sterk aanwezige thrillerelement - zoals ook in de eerdere delen - maken deze trilogie spekkie voor het bekkie van de (jonge) lezer.


Chinouk Thijssen (Rotterdam, 1983) is een van de bekendste boekvloggers van Nederland. Ze is auteur en tekstredacteur voor verschillende uitgeverijen Ze schrijft columns en Young Adult thrillers.  Met haar trilogie Truth or Dance heeft zij al een grote schare bewonderaars gekregen.
Aan de verfilming van haar eerdere boek Fataal Spel wordt intussen gewerkt.


ISBN 9789044837438 | Hardcover | 286 pagina's | Uitgeverij Clavis | september 2019 | leeftijd 15+

© Marjo, 15 oktober 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER