Nieuwe jeugdboekrecensies 13+

Game on
Politie niet betreden
Cis Meijer


‘Vlakbij hoor ik iets kraken. Achter de schuttingdeur schiet iets weg. Wat was dat? Wacht, zou het Sky zijn? Wie weet heeft ze iets laten liggen en is ze achterom gelopen? Mijn blik kleeft aan de schuttingdeur. Hij gaat niet open.
Het was vast een kat. Misschien wel Moos? Ik haal mijn telefoon uit mijn zak en kijk of Sky al een appje heeft gestuurd.
Geen berichtje. Niet gebeld. Ze is het vast vergeten.’


De vijftienjarige Noor, de ik-verteller van deze jeugdthriller, is met haar vrienden de verjaardag van Jordi aan het vieren. Noor, Sky, Daan, Eline en Jordi kennen elkaar al lang en delen alles. Nou ja, bijna alles. De onderlinge banden wisselen nogal. Noor en Sky lijken de beste vriendinnen, en Sky en Jordi vormen een stelletje.  Maar na die avond verandert alles. Of is het eigenlijk al eerder begonnen?


De aanzet is een oproep voor het spelprogramma Breakpoint, waarin een groep mensen die bevriend met elkaar zijn challenges aangaan. De inzet is een flinke pot met geld. En de avond van het feest leest Noor een oproep voor nieuwe kandidaten. Noor vindt het meteen iets wat ze moeten doen. Zij wil dat geld wel. Haar moeder heeft sinds het overlijden van haar echtgenoot moeite om de touwtjes aan elkaar te knopen.
Eline wil model worden en ziet het wel zitten om naamsbekendheid te krijgen. Dat geldt misschien ook wel voor Jordi, die topsporter wil worden. Sky is de enige die twijfelt maar de anderen halen haar over. Noor vult de benodigde papieren in. Het afwachten begint.


Ze komen door de eerste ronde, maar de opdrachten die ze krijgen zijn best wel vreemd. Is het omdat Noor de inschrijving doet dat ze een beetje twijfelt? Maar dat geldbedrag lokt.
De uitnodiging komt. Voor een nieuw spel: BreakingPoint 0.2. Iets anders dan ze kennen van televisie, en onder de hoogste geheimhouding.
Even lijkt het niet door te gaan als Sky bij het verzamelpunt niet op komt dagen.


Sky heeft af en toe ook de vertellerstem. Wij lezers hebben al begrepen dat ze in de problemen zit, en op het randje van anorexia staat.
De oorzaak is een gebeurtenis uit het verleden, een voor Sky heel vervelend voorval, waarna de pesterijen begonnen en ze steeds onzekerder werd. Noor merkt wel wat tekenen op en er is ook de overval op Sky vlak na het verjaardagsfeest,  maar ze schuift het terzijde. Dat had ze misschien niet moeten doen…


Een avontuurlijk verhaal dat steeds spannender wordt. Als lezer weet je meer dan de betrokkenen, en je vraagt je af waarom zij het niet door hebben. Maar tegelijk wordt heel aannemelijk gemaakt hoe dat zit. Want hoe ver zou je zelf gaan om veel geld in handen te krijgen?
Maar: wie zit hier achter? Welke onverlaat heeft het op de vriendengroep gemunt?


Dit boek verschijnt in de serie jeugdthrillers. Die hebben een ‘politie - niet betreden’ - elastiek als herkenning. Ook wordt er vrijwel altijd interactie gevraagd van de lezers: zij mogen suggesties  aandragen en worden beloond met een vermelding in het boek. De setting is aangepast aan het moderne leven: You-Tube, TikTok en al die andere social media. Ook thematiek als eetstoornissen, arm versus rijk, en pesten komen aan de orde.


Cis Meijer (1970) studeerde film- en televisiewetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam. Ze werkt niet alleen als schrijfster, maar voorheen ook als beeldeditor. Met 'Val' schreef Cis een bloedstollende jeugdthriller, en haar ervaring als model inspireerde haar tot het schrijven van 'Verdoofd', waarmee ze werd genomineerd voor de Hebban Award voor beste YA-thriller in 2014.


ISBN 789026161834 | hardcover| 240 pagina's | Uitgeverij de Fontein| september 2022
Leeftijd vanaf 13 jaar

© Marjo, 25 oktober 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER


 

Moordspel
Erna Barth


Joep wordt uitgenodigd om een spel te gaan spelen, met een groep. Geen bordspel, maar 'iets tussen De Mol en een escaperoom in'. Het meisje dat hem vraagt heet Kim, en stiekem is hij een beetje verliefd op haar. Dus hij stemt toe.
Hij moet een alias verzinnen, zegt ze, zelf is ze Bella. Joep hoeft er niet lang over na te denken. Bluebird zal hij heten. Zo noemde zijn moeder hem immers lang geleden, net voor ze stierf.


Bij het pand waar gespeeld wordt ontmoet hij de anderen: Snotjong, Pearl, The Stud, Monk en Hellboy. Dat zijn hun aliassen natuurlijk.
Joep vindt het maar een eigenaardige bedoening. Maar voor hij het weet zit hij er net als de anderen helemaal in. Hij vindt het leuk om de moorden op te lossen waarbij de spelleider, The Bozz, aanwijzingen geeft via een telefoon, de Blackbox. Wie die Bozz is, weten ze niet, ze krijgen hem niet te zien. Hij geeft door wat de moordscène is, en bepaalt de regels. Als de moord opgelost is, geef je de oplossing door. De eerste die dat doet is de winnaar.


En dan wordt het spel ineens bittere ernst, en wordt het op de man gespeeld. Joep dacht de anderen een beetje te kennen intussen, maar klopt dat wel? Wie kan hij vertrouwen? Hopelijk Kim toch wel?


De andere spelers leren we niet echt kennen, alleen Joep, die dan ook de ik-figuur is, komt enigszins uit de verf. Dat blijkt zo zijn reden te hebben.
Er gebeurt heel veel, vaak onverwachte dingen, die ook nog gevaar opleveren voor de jongeren. En als je dan niet weet wie je kan vertrouwen, dan lijkt dit echt op een achtbaan. De manier waarop Erna Barth het ons vertelt is evenwel rustig. Ze neemt de tijd, zodat we alles goed kunnen volgen. Dus: een rollercoaster in een rustig tempo.
Een spannend verhaal met een onvoorziene afloop. Prettig geschreven, dus een prima debuut!


Erna Barth studeerde onderwijskunde, maar besloot te gaan schrijven.


ISBN  9789044846669| hardcover | 192 pagina's | Uitgeverij Clavis| juli 2022
Leeftijd vanaf 14 jaar

© Marjo, 6 september 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

 

Zwerm
De invasie 2
Kenneth Oppel


'Anya staarde naar de larve in de glazen bak. ‘Dit is toch geen cryptogeen, hè?’
Dat was het woord dat ze gebruikten: ‘cryptogenen.’ Het betekende: ; soort van onbekende herkomst.’ Dat klonk misschien wetenschappelijker dan ‘alien’, maar was net zo angstaanjagend.’


We leerden in het eerste deel ‘Woeker’ drie jongeren kennen, van ongeveer zestien jaar. Ze vormen om en om het vertelperspectief, hetgeen met een eigen symbool  boven de hoofdstukken wordt aangegeven.
Anaya (symbool een klauw) is sinds haar puberteit allergisch voor van alles en nog wat en moet zich aan strikte leefregels houden. Haar vriendin Petra (symbool een schorpioenstaart) bleek in dezelfde tijd ook allergisch, maar dan voor water! Dat kan ze wel drinken, maar douchen gaat niet meer.
En Seth (symbool veren) wiens probleem meer sociaal dan fysiek is: hij is wees, opgegroeid in verschillende pleeggezinnen, niet altijd even fijn.


Drie buitenbeentjes die elkaar alleen al doordat ze anders zijn vinden, maar die nog dichter naar elkaar groeien als de problemen komen in de vorm van regen. Een constante regen, die vreemde planten laat groeien. De zwarte stengels komen werkelijk overal uit de grond en woekeren enorm.
Anaya, Petra en Seth bundelen hun krachten om ze te bestrijden, en komen daardoor in contact met wetenschappers. Sommige daarvan hebben goede bedoelingen. Andere maken zich niet zo druk om het feit dat ze met kinderen te maken hebben.
Er is namelijk een ruimteschip ontdekt, dat aanvallen vanaf de aarde trotseert. Het is dus niet zo vreemd dat mensen bang zijn.


Nu in het tweede deel een nieuwe dreiging opduikt, meerdere zelfs, worden de jongelui opgepakt en naar een zwaar bewaakt pand gebracht waar ze diverse proeven moeten ondergaan. Daar ontdekken ze ook dat er meer buitenbeentjes zijn zoals zij. En dat ze uiterlijk allemaal veranderen. Ook blijken ze specifieke gaven te hebben die ze razendsnel weten te ontwikkelen. Daardoor vinden gewone mensen hen maar eng. Gevaarlijk dus, ondanks dat ze aangeven alleen maar goede bedoelingen te hebben. Al komen ze er ook voor uit dat ze er steeds minder zin in hebben om weer normaal te worden.


Maar moeten ze dus dan maar opgesloten worden?
Dat accepteren ze niet…en wie is eigenlijk de vijand?


Het wordt wel aangeraden om deel 1 eerst te lezen, om te kunnen begrijpen wat hier allemaal gebeurt. Het blijkt een trilogie te worden - na deze dus nog een deel - en trilogieën kun je het best helemaal vanaf het begin lezen.


Terwijl de fantasierijke scenes elkaar in een razend tempo opvolgen blijken onze hoofdpersonen ook gewoon tieners te zijn. Hoezeer ze misschien ook cryptogeen zijn, ze zijn opgegroeid op onze aardbol, en kennen gevoelens van vriendschap,  verwachtingen en ook teleurstellingen. Van haat en wraak. Ze vormen groepen, die ook weer uiteen vallen. Zoals dat in een trilogie gaat: er is de strijd tussen goed en kwaad, waarbij algemeen belang en individueel belang nogal eens botst.
Welke keuze maak je dan?


Dit is een serie die verfilmd zou moeten worden, je ziet het al lezend al voor je, deze bijzondere strijd met aliens! Kenneth Oppel laat je diverse keren denken dat je weet hoe het verder gaat om dan weer zodanig te spelen met het verhaal dat alles anders wordt. Laat deel 3 maar komen!

Kenneth Oppel (1967) is een Canadese schrijver van kinderboeken.


ISBN 9789493189843 | paperback | 312 pagina's | Uitgeverij Condor | juni 2022
Vertaald uit het Engels door Maria Postema | Leeftijd vanaf 13 jaar.

© Marjo, 24 juli 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

 

Geen weg terug
Elvin Post


‘Waarom heb ik niet naar mijn gevoel geluisterd? Waarom heb ik niet heel hard ‘nee’ geroepen? Nee, we doen dit niet. Geen sprake van.
De vraag stellen is hem beantwoorden.
Omdat ik daar te slap voor ben. Omdat ik altijd Fleur laat beslissen, waar het ook over gaat. Ik weet niet wie ik meer haat: Fleur om haar roekeloosheid of mezelf vanwege mijn gebrek aan karakter.’


Zo begint Geen weg terug met een inkijkje in het leven van Eva dat helemaal op zijn kop staat nadat zij samen met haar vriendinnen Anna, Fleur en Kim getuigen zijn geweest van de gevolgen van een liquidatie.


Eva is 17 jaar, zit in de vijfde en verheugt zich enorm op het weekendje naar Schoorl waarin ze samen met haar vriendinnen gaat vieren dat ze over zijn naar de zesde. Maar eerst nog het schoolfeest. Van haar ouders mag ze om half twee thuiskomen onder de voorwaarde dat ze samen met haar vriendinnen naar huis fietst. Tijdens het schoolfeest gaat de tijd snel, waardoor de meiden te laat vertrekken om op tijd thuis te komen.


Fleur fietst samen met Kim voorop en beslist de kortere route via de Diergaardetunnel te nemen om zo tijd te besparen. Het is een enge tunnel en Eva zou nooit alleen door die tunnel gaan fietsen, maar nu volgt ze, zoals ze Fleur zo vaak volgt. Zodra ze uit de tunnel komen, zien ze een zwarte Mercedes dwars over de weg staan. Naast de geopende portieren liggen twee mannen. Ze lijken allebei overleden te zijn. Eva wil direct 112 bellen, maar Fleur sommeert haar daarmee te wachten als ze op de achterbank van de auto een tas ziet liggen. Onverschrokken haalt Fleur de tas uit de auto. Er blijkt een enorm geldbedrag in te zitten.


Vanaf dat moment beginnen de talloze dilemma’s die door de rest van het boek heen aan de orde komen. Wat zou jij doen als je een tas met € 80.000 vindt? Zou je de politie bellen? Zou je de tas aan hen geven of zou je het voor jezelf houden? Hoe zou jij reageren als je een andere mening hebt dan de rest van de groep? Zou je erin meegaan of zou je op je standpunt blijven? En wat zou je doen met de mannen die op straat liggen? Zou je hulp voor hen inroepen of zou je willen verzwijgen dat je daar bent geweest? Wat doe je met spijt? Hoe ga je om met de keuzes die je gemaakt hebt en die allerlei nare gevolgen met zich meebrengen?


Elvin Post weet met deze jeugdthriller de situatie van alle kanten te belichten. Vanuit het oogpunt van Eva en Anna wordt het verhaal afwisselend aan ons voorgelegd en je krijgt als lezer een goed beeld van de personages. Hij laat de spanning in het boek goed oplopen, al zijn sommige situaties wat onrealistisch.
Hopelijk volgen er nog meer jeugdthrillers van zijn hand!


ISBN 978 90 261 6014 1| NUR 284 | Hardcover | 255 pagina’s | Uitgeverij De Fontein| februari 2022
Leeftijd 13+

© Els ten Voorde, 2 maart 2022

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Schuld & Vlinders
Simone van der Vlugt


Een omnibus van twee eerder uitgegeven boeken. Schuld verscheen in 2007, Vlinders een jaar later.
In beide boeken is de dertienjarige Zoë het hoofdpersonage.


In het eerste boek is Zoë pas in Hoorn komen wonen met haar moeder en broer Tijmen. Hun ouders zijn gescheiden, en haar vader is in Gouda blijven wonen met een nieuwe vrouw.
Niet alleen hun moeder heeft er veel moeite mee, ook Zoë en Tijmen hebben het nog niet verwerkt. Voor Zoë is er een extra last. Zij is helderziend, ze ziet de aura’s die om mensen heen hangen en ze ziet overledenen. Haar opa bijvoorbeeld. Ook krijgt ze flitsen over de toekomst.


In Gouda voorzag zij dat haar beste vriendin Evi zou verongelukken bij het ponyrijden, en ze had haar gewaarschuwd. Maar kon Evi’s dood toch niet voorkomen. Een schuldgevoel kwelt haar. Had ze niet meer moeten doen? Maar wat als de dood voorbestemd was en Evi dan wel op een andere manier omgekomen zou zijn?
Omdat haar gave mensen verbijstert en velen niet bereid zijn haar te geloven, is het extra moeilijk voor Zoë om met hetgeen zij ziet om te gaan.
Een nieuwe stad, een nieuwe school, misschien wel nieuwe vrienden, wie weet wat de toekomst brengt? Dat ‘ziet’ ze dan weer niet, want zo werkt het niet, al denken mensen dat ze dan zomaar alles ‘weet’. En wat ze weet over de toekomst van haar vader, wil ze dat wel vertellen?


Op haar nieuwe school maakt ze inderdaad langzaam vriendinnen. Een ervan is Renske, een meisje dat in de klas een beetje een buitenbeentje is. Zoë weet maar al te goed hoe dat voelt, en bovendien heeft ze bij Renske een van haar eerste beelden: Renske mankeert iets. Maar wat? En hoe maakt ze haar duidelijk dat ze naar de dokter moet?
In de klas zit ze naast Ivar, een gothic, die haar klasgenoten links laten liggen. Ze voelt dat er met hem ook iets is. Maar hij is moeilijk te benaderen.
In het tweede boek zijn we een aantal maanden verder. Zoë begint zich thuis te voelen in Hoorn.
Maar dan valt haar oog op een jongen die op het schoolplein staat.


‘Zoë werpt een blik om zich heen, maar niemand besteedt enige aandacht aan de jongen. Zijn ogen zijn echt op haar gericht, op haar alleen. En het is best een lekker ding. Blond, groot, cool gekleed.
Zonder aarzelen lacht Zoë terug.
‘Hé, weet jij wie dat is?’ Ze stoot Shanna aan, die naast haar in hun vriendengroepje staat.
Shanna volgt haar blik. ‘Wie?’


Shanna ziet die jongen dus helemaal niet. Zoë ontdekt later dat het Olaf is, een jongen die een jaar eerder in elkaar geschopt is. Een onbekende persoon heeft het voorval gefilmd en zet dat filmpje steeds opnieuw op YouTube, waarna de politie het weer weghaalt. De daders zijn nooit gepakt, een feit waar de vader van Olaf niet mee kan leven. Zolang dat het geval is kan Olaf geen rust vinden. Hij vraagt Zoë om hulp.
Dat is nogal een opdracht voor haar. Ze moet nu wel tegen een paar mensen vertellen dat ze helderziend is. Maar hoe zullen die reageren? En zal het haar lukken om Olaf, en zijn vader, te helpen?


Simone van der Vlugt (1966) begon haar carrière als schrijfster van jeugdboeken, vaak vanuit een historische basis. Zij won daarbij een aantal keer de Prijs van de Jonge Jury. Later verkreeg ze onder volwassenen bekendheid door haar thrillers, waarvan de eerste De reünie al meteen in de prijzen viel. En ze schreef historische romans voor volwassenen, zoals Jacoba, Dochter van Holland, en onlangs Ginevra.


ISBN  9789047713876 | hardcover| 312 pagina's | Uitgeverij Lemniscaat| november 2021
Leeftijd 13+

© Marjo, 1 januari 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

 

Enkele reis Brugge
Hilde E. Gerard


De zeventienjarige Kerstin Holzberger wordt door haar vader, die professor is aan de universiteit van Trier, naar België gestuurd. Een onbekende heeft hem namelijk bedreigd: hij moet de tunica Christi (onderhemd van Jezus) waar hij op dat moment onderzoek naar verricht, afgeven. Hij zal er wel geld voor krijgen, maar daar blijkt een andere reden voor te zijn. Als hij niet meewerkt zal men zijn dochter ontvoeren.


Holzberger ziet verband met een diefstal van een jaar eerder. Toen werd de gulden lijst met de sandalen van Jezus gestolen, door nalatigheid van de pastor van de kathedraal waar die relikwie bewaard werd. Als hij contact opneemt met de priester, blijkt er inderdaad van een soortgelijke bedreiging sprake te zijn. Het nichtje dat ontvoerd werd kwam vrij doordat de priester deed wat men vroeg. Maar dat is Holzberger niet van plan, hij stuurt zijn dochter naar een goede vriend en collega in Sint-Niklaas. Onderweg merkt ze een man op die haar lijkt te volgen. Ze weet hem te ontlopen en arriveert bij de vriend van haar vader.


Die stuurt Kerstin evenwel naar de buurvrouw. Als ze begrijpt dat ook de zoon van haar vaders vriend bedreigd wordt, besluit ze dezelfde trein te nemen als hij. Want hij gaat naar Brugge en in Brugge zal de Heilige Bloedprocessie gehouden worden. Kerstin vermoedt dat daar de derde roof zal plaatsvinden. Intussen heeft ze ook op de televisie gezien dat haar vader gearresteerd is.
En ze wil haar vader vrij pleiten, door de tunica te vinden.


Hoe dat allemaal moet is een grote vraag, maar gelukkig krijgt ze al snel de medewerking van Sebastiaan, de bewuste zoon. En zo belanden de twee jongelui in een groot en gevaarlijk avontuur, Degene die achter de diefstallen zit, deinst namelijk niet terug voor moord…


Zo, dit is een fijne jeugdthriller. We  volgen als lezer diverse personages, ook de slechteriken. Sommige dingen zijn wel heel toevallig, maar dat neemt niet weg dat het een meeslepend en spannend avontuur is. Met natuurlijk wat romantiek. Vlot geschreven, een goede spanningsboog. Achterin is er een verantwoording: wat is waar, en wat is verzonnen.


Hilde E. Gerard is een Vlaamse jeugdauteur en leerkracht. Enkele reis Brugge is al haar twintigste boek. Het wordt tijd dat ze ook in Nederland voet aan de grond krijgt!


ISBN 97890022760336 | Paperback | 176 pagina's | Uitgeverij Davidsfonds | augustus 2022
Leeftijd vanaf 13 jaar

© Marjo, 22 oktober 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

 

Joe Mellow
Cees van den Berg


In de kinderboeken van Cees van den Berg draait het vaak om een personage die anders is én alleen. In het boek Gevonden was dat meneer Frits die niet meer weet waar hij woont en vangt het meisje Frietje hem liefdevol op. In Paloma moet de elfjarige Paloma zichzelf overeind zien te houden, terwijl haar vader na de dood van moeder voornamelijk dronken in zijn bed of op de bank ligt. Alle twee zijn het mooie en ontroerende verhalen.


In dit boek Joe Mellow is het opnieuw raak.
De vader van Orlando heeft een zwaar ongeluk gehad op het olieplatform waar hij werkt en ligt nu in coma in het ziekenhuis. En nu hoopt Orlando natuurlijk dat vader zijn gauw weer bij zal komen. Maar hoe en wanneer dat zal gebeuren? Niemand die het weet.


Nu heeft Orlando gehoord dat het helpt als je tegen comapatiënten praat of muziek laat horen die zij mooi vinden. En dat brengt hem op een geweldig idee! Orlando's vader is namelijk helemaal gek op jazzmuziek en vooral op de muziek van Joe Mellow. Hij noemt zichzelf zelfs een Mellower. Als Joe nou eens bij zijn vader zou komen spelen? Dan moet papa vast en zeker wel uit zijn coma komen. Dat kan haast niet anders. Maar niemand hoeft het te weten want dan hebben ze vast commentaar en gaat zijn plan misschien niet eens door!


Zo'n idee is natuurlijk snel bedacht maar dan moet het ook nog uitgevoerd worden en dat gaat veel minder vlot als Orlando zou willen.
Orlando heeft wel Joe's mail-adres gevonden en tot zijn geluk belooft Joe te komen, maar de reiskosten moeten wel betaald worden...


Orlando, zelf net zo gek op muziek als zijn vader, verzint iets enorm liefs, maar dan nog loopt het heel anders dan Orlando gehoopt en bedacht had. Is Joe eigenlijk wel zo geweldig als zijn vader en hij denken? Maar Orlando zet door, hij zal en moet zijn vader terugkrijgen! Tegelijkertijd prikt hij dwars door de lastige houding van Joe heen. Maar of Joe daar tegen kan? Dat is nog maar de vraag...


Opnieuw is het een vlot geschreven verhaal, toch mis ik wel het mooie invoelende wat in de eerder genoemde boeken sterk aanwezig was. Eigenlijk krijg je een beetje een hekel aan Joe maar dat gebeurde ook in het boek Paloma, die vader van haar zou je ook een schop onder zijn bips willen geven. Maar bij Joe is zijn houding minder begrijpelijk.
Ook de afloop van het verhaal is een beetje vergezocht.


Is het boek dan geen aanrader? Ja zeker wel. Want ondanks deze opmerkingen is het nog altijd een kinderboek dat boven het gemiddelde uitsteekt.
Het verhaal heeft een apart uitgangspunt, bovendien geeft het aan hoeveel muziek voor iemand kan betekenen én leren we hoe iemand in moeilijke omstandigheden toch overeind weet te blijven en aan weet te pakken.
Cees van den Berg is echt een schrijver die langzamerhand steeds meer zijn naam tussen de goede kinderboekenschrijvers in weet te nemen.


ISBN 9789047714675 | Hardcover met stofomslag | 196 pagina's | NUR 284 | Lemniscaat | 21 juli 2022
Leeftijd 13+

© Dettie, 2 augustus 2022

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Semper Sol
Quotum deel 2
Marloes Morshuis


De aarde is overbevolkt, en dat wordt nog erger door rampen die al gaande zijn en nog komen: overstromingen, woestijnvorming, noem maar op. Er is een groep mensen die de oplossing bedenkt: minder mensen!
Natuurlijk. Logisch. Maar hoe zorg je er voor dat de bevolking krimpt?
De Wereldraad vergadert erover en besluit een quotum in te stellen: ieder land krijgt een maximaal aantal inwoners opgelegd. Hoe ze dat bewerkstelligen is eigen zaak. Je kan je voorstellen dat het vele levens kost, sommige landen gaan nogal radicaal te werk.


De Euro-Unie, onder leiding van president Julia Welting, kiest voor het systeem van slinkers. Die tellen maar voor de helft of minder mee: ze hebben nog een woning, maar zonder elektriciteit of verwarming. Ze mogen geen openbaar vervoer gebruiken en natuurlijk ook geen auto. Ze hebben geen geld, en krijgen een minimaal voedselpakket. Kinderen gaan niet meer naar school.
De volgende stap is deze mensen te verzamelen in een Krimpkamp waar de omstandigheden erger dan slecht zijn. En waar je niet meer uit komt. Natuurlijk worden vooral diegenen die maatschappelijk gezien niet gewenst zijn ‘in de slinkerstand gezet’: zij die protesteren, mensen die men om wat voor reden ook als minderwaardig beschouwt, iedereen die niet de regels volgt.


In het eerste deel hebben we kennis gemaakt met de zestienjarige Axel en zijn jongere broer Tommy.
Hun ouders worden opgepakt, de jongens weten te vluchten naar het onherbergzame moeras. Ze ontmoeten er Sunny en gaan hun best doen te overleven.
Dan is er de extremistische organisatie Angeli Terrae, die zich tot doel gesteld heeft om de slinkers uit te roeien. In het eerste deel wordt verteld over een van hun plannen, en leerden we Yannis kennen, de zoon van de leider van de Angeli. Hij werd op een missie gestuurd. Daarbij kwam hij in contact met Axel en Tommy en begon hij te twijfelen aan de juistheid van wat hij aan het doen was.
Maar of hij iets kan doen?
De maatregelen die de Angeli Terrae verzinnen – en uitvoeren – zijn lastig te bestrijden. Zij hebben macht en dus middelen die slinkers vanzelf niet hebben. Die zitten in een moeras…


‘Ja, zielig allemaal, maar sorry, ik ben blij dat ik na twaalf jaar wachten eindelijk een huis heb.’
‘Rot, al die ratten in het moeras, maar in onze stad is al jaren een plaag. Laat de regering daar eerst maar iets aan doen.’
‘Ze zullen het er wel naar gemaakt hebben. Waar rook is, is vuur.’

‘Ja natuurlijk, iedereen vond het zielig dat de slinkers geen gas meer kregen, maar dacht je dan dat andere mensen het makkelijk hadden, wisten die slinkers wel wat je moest betalen voor een kuubje gas tegenwoordig? En vervelend dat slinkers hun baan verloren, maar ze werden daarna wél mooi in dienst genomen door de overheid. Daar konden veel werkelozen in de Euro-Unie alleen maar van dromen!’


Herkenbaar?
Dit is een verhaal over een wereld waarin wij niet zouden willen leven en we kunnen alleen maar hopen dat het nooit werkelijkheid zal worden. Helaas weten we dat veel aspecten akelig veel lijken op gebeurtenissen die al hebben plaatsgevonden in diverse oorlogen. En ze gebeuren nog steeds, in het klein misschien, maar toch: in veel opzichten beschrijft Marloes Morshuis onze samenleving: polarisatie, tweedeling arm versus rijk, mensen met macht versus mensen die geen mogelijkheden hebben. Daaraan verwant de strooplikkerij en uitbuiterij, mensen die gemakshalve vergeten dat de ander ook een mens is. In deze tour de force chargeert ze natuurlijk, maar hopelijk zet het de lezer – laten dat er zeer veel zijn! – tot denken.
Ben je een meeloper? Of vind je het belangrijker om zelf na te denken?


Toch is het verhaal over het quotum een hoopgevend boek. Het gaat namelijk ook over idealisme, over vriendschap, en solidariteit, over mensen die wèl hun gezonde verstand gebruiken en niet alleen op eigen gewin uit zijn.
En het is mooi geschreven, met een prettige afwisseling van verhaallijnen en rake stukjes:


‘Hier en daar waren complete huizenblokken als mislukte baksteensoufflés in het water gezakt’
‘ze draaide de jankknop nog wat hoger’
‘ze zijn opgelost als suiker in hete thee: spoorloos verdwenen, maar goed te proeven.’


Een tweeluik dat net zo goed als HP een plaats verdient op de eregalerij van klassiekers!

Marloes Morshuis (1970, Oldenzaal) debuteerde met Koken voor de Keizer. Daarna volgden Borealis, De schaduwen van Radovar met maatschappijkritische onderwerpen.

ISBN 9789047713500 | Paperback | 412 pagina’s | Uitgeverij Lemniscaat | mei 2022
Leeftijd vanaf 13 jaar

© Marjo, 6 juli 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

 

Tiffany Dop
Tjibbe Veldkamp


"Ik was dertien en wilde een baby." [...]
Ik vond mijn babyplan helemaal geniaal, maar er was één minpuntje. De seks. Daar had ik weinig zin in. Ik had nog nooit gezoend. Maar zonder seks werd je niet zwanger, voor zover ik wist. Dus het moest maar even."


Spectaculairder kan een boek niet beginnen. Maar het vervolg wordt nóg verbluffender. Tiffany Dop - bats veur de kop - zoekt een man die ze wel als vader van haar kindje wil. Het liefst een slappe man, dan kan ze hem aan als hij wil vechten, die een beetje schoon is. 's Ochtends ziet ze de ideale kandidaat en achtervolgt hem. Hij blijkt in een café te werken en als hij de zaak opent, glipt ze mee naar binnen en kleedt zich gelijk maar uit. Dat had ze op de pornosite gezien en dat leek haar wel makkelijk...
De man gaat gelukkig niet op haar 'uitnodiging' in, maar geeft wel tips.


Maar waarom wil Tiffany een baby? Dat is de vraag natuurlijk. Eigenlijk is het antwoord heel simpel. De dag ervoor drukte een vrouw een kindje bij Tiffany op schoot. 'Schat, pas even op, wil je? zei ze erbij.  En toen gebeurde het... Tiffany smolt helemaal weg. De stoere meid verdween en ze voelde ineens allemaal zachtheid en liefheid in zichzelf. Die Tifanny kende ze niet. Die Tiffany was haar beter ik, begreep ze.

Die nacht lag ze wakker.

"Ik dacht aan het kleine meisje. Ik zag haar voor me. Haar rode wangetjes, haar verbaasde blik, haar dunne blonde haartjes.[...]
Ik legde een vinger tegen mijn wang en deed alsof het haar handje was. Ik legde een vinger tegen mijn wang en deed alsof het haar wang was. Ik hield mijn armen zoals ik ze gehouden had toen ik haar vasthield. Ik was van top tot teen gelukkig."


En vanaf dat moment wil ze een eigen baby, een kindje helemaal van zichzelf.

Tiffany is weinig liefde gewend. Thuis komen er veel 'vrienden' van haar moeder over de vloer. Dan is er tenminste eten. Naast moeder zijn er nog de broertjes Danny en Bruce, die het met de waarheid en school ook niet zo nauw nemen. Zelf is ze ook geen lieverdje en als het moet vecht ze zich letterlijk een weg door haar leven. De baby heeft als het ware haar ogen geopend, ze weet nu dat er meer is dan die rauwe wereld waarin ze opgroeit. Ze heeft voor het eerst een heel warm gevoel gehad, je zou het zowaar liefde kunnen noemen.


De zoektocht naar een man die haar zwanger kan maken, gaat verder en ze probeert ene Olivier op de wc van een de bibliotheek te verleiden. Op dezelfde manier als de caféman. Maar ook Olivier weigert... Ze weet dan nog niet dat deze Olivier haar wereld zal veranderen...

Het verhaal is vaak hilarisch maar de ondertoon is in feite schrijnend. De liefdeloos opgegroeide, stoere, 'onverschillige' Tiffany vindt in feite alles wat er gebeurt in huis normaal, ze weet niet beter. Moeder Sheila is ongenadig, ze zou bij wijze van spreken haar eigen dochter verkopen als het moet.
Gelukkig heeft ze één iemand gekend die in haar geloofde, dat blijkt haar uitweg geweest te zijn. En nu is er Olivier die op heel subtiele wijze Tifanny ook de goede kant op helpt.


Het verhaal is op luchtige toon gebracht en je zit vaak te grinniken om de naïeve onschuld van Tiffany, maar tegelijkertijd lees je met gekromde tenen over de onverschillige houding van Sheila. Je gunt de geweldige Tiffany daardoor ook een Olivier want je sluit die stoere, kwetsbare meid onvoorwaardelijk in je hart.
Lezen!


ISBN 9789047713678 | Hardcover | 118 pagina's | Uitgeverij Lemniscaat | december 2021
Bekroond met een Zilveren Griffel | Leeftijd 13+
Tiffany Dop verscheen voor het eerst in 2009 onder dezelfde titel. Voor deze nieuwe uitgave is het verhaal herzien.

Dettie, 25 januari 2022

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De vlucht van de zeemeeuw
Greet Beukenkamp


‘Het is koud hier op het water. Ze trekt de rits van haar jack nog wat omhoog en snuift de zilte, vochtige lucht op. Behalve het geluid van de motoren en het gekrijs van een paar meeuwen is het stil op de boot. Het bovendek is verlaten.’


Schoolkamp. Voor sommigen een feest, voor anderen een gruwel. Met deze 2 havo klas gaan twee leraren en twee moeders mee. Klassenmentor Paul De Wilde is zich er terdege van bewust dat zich in de groep enkele potentiële bommetjes bevinden. Hij hoopt dat de meer autoritaire gymleraar Haneman hen in het gareel kan houden. In de groep bevinden zich namelijk een paar pestkoppen, die het speciaal gemunt hebben op een paar klasgenoten. Een daarvan, Patrick, is weerbaar, de ander, Ivo, absoluut niet.


Deze Ivo is een gevoelige en bedeesde jongen, verknocht aan zijn viool. Hij accepteert alles gelaten, maar wat erger is: de rest van de klas laat het ook gebeuren, terwijl ze echt wel weten wat er aan de hand is. Maar zij zijn bang voor de pesters: Daan is de grootste kwelgeest. Dennis, Bert en Ron zijn meelopers.  En er is Chris, die zelf niet lijkt te beseffen wat zijn plannetjes aanrichten. Als hij dat wel beseft is hij een gemenerik pur sang.


Op Terschelling is het voor de volwassenen onmogelijk alles in de gaten te houden, de pestkoppen profiteren er van. De tent van Ivo nat spuiten, de spullen van de jongen in zee gooien, een confronterende foto maken, en nog erger.
Hen achteraf streng toespreken haalt niets uit en ‘ach’, zegt de Wilde: ‘na dit schooljaar valt die groep uit elkaar, eentje blijft zitten, een ander gaat naar het VMBO.’
Nu heeft de Wilde zelf een akelige link met het eiland, iets uit het verleden, misschien handelt hij daarom niet adequaat?
Het kamp loopt in ieder geval allemaal danig uit de hand en komt tot een climax op de bonte avond, de laatste avond.
Het boek eindigt met de bootreis, zoals het ook  begonnen is. Een tocht over het water die vergezeld gaat van meeuwen.


‘Opeens breekt de zon door en de veren van de meeuw krijgen een gouden gloed. Tegelijk geeft hij een schelle kreet. Nicolet weet dat hij afscheid van haar neemt, want hij wiekt weg en vliegt in een wijde boog in de richting van de Noordzee. Hij wordt kleiner en kleiner totdat hij niet meer is dan een stip. Hij komt niet meer terug.’


Het voornaamste thema is pesten, maar er komende nog allerlei kleinere thema’s aan de orde. Logisch natuurlijk: zouden het alleen evenwichtige gelijksoortige kinderen zijn, dan was er geen enkele reden om te pesten.
De stijl is belangrijk: het verhaal zou een stuk minder ingrijpend geweest zijn als het door een enkele verteller gedaan zou zijn. Maar alle leerlingen van 2d krijgen het woord. De volwassenen die er bij zijn niet!
Bij iedere leerling lees je over hun eigen besognes, over hun achtergronden, en de reacties op hun medeleerlingen.


Het boek is eerder verschenen in 1992 onder de titel ’Al het water van de zee’. Het is bewerkt en gemoderniseerd (sociale media) voor deze nieuwe uitgave. Grappig: toen was het klas 2a die op kamp ging! Achterin vind je informatie over pesten waar je eventueel terecht kunt, met telefoonnummers voor zowel Nederland als België.
Een goed idee, deze nieuwe uitgave.


Greet Beukenkamp (Haarlem, 1939) was oorspronkelijk onderwijzeres, studeerde later psychologie aan de Universiteit van Amsterdam. Nadat ze was begonnen toneelstukken te schrijven en regisseren voor groep 8 van de basisschool en deze waren uitgegeven, wijdde ze zich aan het schrijven van kinderboeken. In 1992 kwam haar eerste boek Een lange reis op korte pootjes uit en tot 2017 verscheen jaarlijks  een boek.


ISBN 9789044841558| hardcover | 305 pagina's | Uitgeverij Clavis | juni 2021
Leeftijd vanaf 13 jaar

© Marjo, 19 september  2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER