Aart van der Leeuw: Ik en mijn speelman (1927)

Juweeltje..dat ik dat gemist heb in mijn jonge jaren!

Maar misschien had ik het toen niet kunnen waarderen zoals ik het nu doe..

Ik en mijn speelman

Na "de kleine Rudolf" moest ik toch ook het boek lezen waar Van der Leeuw zo beroemd mee is geworden. Ik kende het niet. Het is minder mooi (vind ik) dan "Rudolf" maar de taal is net zo mooi. Het duurde even voor ik er in zat, maar wilde er toen niet meer uit. Sprookjesachtig is het, en een schelmenroman.

Een edelman is beloofd aan een jonkvrouw, maar wil niet trouwen met iemand die hij niet kent en die vast een lelijke heks is. Zij op haar beurt ziet niets in een huwelijk met een of andere hannesworst. Ieder voor zich gaat het noodlot uit de weg, letterlijk: ze verlaten hun huis en gaan op avontuur.

Beiden ontmoeten ze op hun weg iemand waar ze verliefd op worden, en na allerlei avonturen, ieder apart achtervolgd door hun familie, trouwen ze..en dan pas horen ze wie de ander is.

De speelman begeleidt hen, en stuurt het lot een beetje..

Jawel, mooi boek, al is het een oudje. De stijl, de ouderwetse taal van Van der Leeuw is poëtisch, met prachtige volzinnen, om volop van te genieten.

© Marjo

Ik dacht eigenlijk altijd dat Ik en mijn speelman een kinderboek was. Zit ik er weer helemaal naast!

Maar... het verhaal kende ik merk ik nu. Was heel leuk en mooi weet ik nog. Wel ontzettend leuk Marjo dat je dit oude boek gelezen hebt. Het is uit 1927!! Ooit uitgegeven bij Nijgh en van Ditmar.

Groetjes

Dettie

Van der Leeuw woonde te Voorburg, achter aan in het Westeinde vlak bij de ophaalbrug over de Vliet, waar hij van zijn werkkamer op uitkeek. Hij had het bovenhuis, beneden woonde zijn schoonzuster en daarnaast in het benedenhuis was een bloemist. Ook de tuinen van dien kweeker zag Van der Leeuw als hij uit zijn raam keek. Bloemen en voorbijgaande schepen. Meer had zijn verbeelding niet noodig om zich een paradijsweelde en eindelloze wonderreizen voor te tooveren.

J. Greshoff, Steenen voor Brood

gevonden in: Toen bliezen de poortwachters, proza en poëzie van 1880 tot 1920, Hans van Straten, Salamander, Em. Querido's uitgeverij N.V. 1967

Tiba.

Prachtig die oude taal!

Ook de tuinen van dien kweeker

Meer had zijn verbeelding niet noodig om zich een paradijsweelde en eindelloze wonderreizen voor te tooveren

Van zulke zinnen geniet je toch.

Bernadte

Heb er ook van zitten genieten, Bernadet. Ik heb hier nu een viertal van die beschrijvingen gezet en het verrast me toch hoe goed die schreven!

Groetjes. Tiba.

Mijn middelbare school stond aan de Aart van der Leeuwkade in Voorburg. Misschien is het daarom dat ik "Ik en mijn speelman" heb gelezen en herlezen, en er later zelfs een jubileumeditie van heb gekocht (in een kartonnen doos, oplage van 250, t.g.v. het honderdduizendste exemplaar van het boek in 1960. Ik heb nummer 48).

Het verhaaltje is maar heel dun en al vaker verteld, maar die taal, die taal... Later herkende ik er veel van terug toen ik van Arthur van Schendel de zwerverromans las (Een zwerver verliefd en Een zwerver verdwaald). Ook aanraders uit een andere tijd.

Ik en mijn speelman is tot op de dag van vandaag één van mijn favoriete boeken aller tijden. Hoewel zijn verhalenbundel "De gezegenden" ook zeer beslist een aanrader is!

Jammer dat Aart een vergeten schrijver is. Maar gelukkig ligt er in Voorburg nog een straat met zijn naam.

groet,

sneuper

boekenblog.blogspot.com

boek.favos.nl