Kristien Dieltiens: De stille pijn van Luca (14+)

Wees gewaarschuwd: je legt dit boek niet meer weg voor je het uit hebt. En dan ben je enigszins van de kaart...

Lees verder, klik hier www.leestafel.info/kristien-dieltiens

Marjo

Ik vond dit nog over Kristine Dieltiens

Kristien Dieltiens, geboren in 1954 te Antwerpen en uitgeweken naar Beernem (bij Brugge).

Ze woont samen met haar man, 5 kinderen, 2 eenden, 2 ganzen, een hond, 4 poezen, 2 konijnen, 77 kippen, 19 hanen, 3 goudvissen en elke zomer dezelfde boerezwaluwen, midden in de velden.

Ze heeft een artistieke en pedagogische opleiding gehad.

Ze schrijft verhalen vanaf ze kon schrijven.

Ze tekende erbij vanaf ze haar potlood langer dan 5 minuten kon vasthouden. Het merendeel verdween in de prullenmand.

Tot enkele jaren geleden.

Sinds 20 jaar gaat ze op vraag vertellen in heel het land. Ze schrijft ook 'geschenkverhalen'. Ze houdt van verhalen die voor alle leeftijden geschikt zijn. Vaak over gevoelige onderwerpen die moeilijk in woorden te vangen zijn.

Kinderen zijn voor haar de belangrijkste mensen ter wereld. Het allerhoogste dat je in je carrière kunt bereiken is een job met of voor kinderen.

Sinds jaren illustreert ze tijdschriften, kaartontwerpen, nieuwjaarsbrieven, uitnodigingen en kinderkamerkunst (prenten en posters tekenen die door de kinderen zelf besteld worden)

bernadet

Ik geloof het dat je dit boek niet meer weglegt, ik vond jouw verslag al aangrijpend. Mooi verslag trouwens.

Bernadet

Je 'moet' het lezen Bernadet, het is prachtig.

Ze schrijft over gevoelige onderwerpen die moeilijk in woorden te vangen zijn, staat hier boven. Het is niet zozeer het feit dat ze moeilijk in woorden te vangen zijn, het gaat meer om de manier waarop ze dat doet. Het is geen sensatiezoeken, geen tranentrekkerij, ze schrijft er heel ingehouden en toch duidelijk over.

Ik zal eens kijken bij de bieb Marjo. Het klinkt ook erg mooi.

(lekker he ik heb boeken bij de bieb gehaald en die liggen er nog ongelezen. Vrijdag moeten ze alweer terug)

Bernadet

Heel mooi verslag, Marjo. lijkt me inderdaad aangrijpend.

Ik denk als de boeken uit zijn waarmee ik bezig ben, dat ik maar weer enkele jeugdboeken lees.

Groetjes. Tiba.