Guido Eekhaut - Eeuwig - Young Adult

Geen recensie maar wel een indruk...

Het boek gaat over Joachim die in 1965 voor het eerst in twintig jaar terugkeert naar zijn geboortedorp. Hij heeft namelijk een huis en geld geërfd van oom Carlo, die dorpsarts was in de Tweede Wereldoorlog, Toch werkte hij voornamelijk voor het weeshuis waar Joodse kinderen geplaatst zijn.

De sfeer is vanaf het begin mysterieus. Joachim zelf veroorzaakt dat mysterieuze al. Hij is wars van contact met mensen, een echte eenling.

Toch fascineert het hem hoe het leven van zijn oom geweest moest zijn. Hij ontdekt in de kelder ook een soort van laboratorium.

Joachim zelf studeert voor arts, hoewel de wetenschap hem meer trekt. Dat laboratorium is daardoor extra aantrekkelijk.

Leen, de plaatselijke vrouwlijke dierenarts en van gelijke leeftijd als Joachim, is degene die hem langzamerhand inlicht over wat er gebeurde in het weeshuis. We komen er achter dat oom Carlo in opdracht van de Duitsers proeven op kinderen heeft gedaan... om te ontdekken of er een middel gevonden kon worden om langer te leven ofwel een eeuwige jeugd te kunnen creeëren. (Joachim heeft ook al de aantekeningen daarover van zijn oom geërfd)

De kinderen stierven bij bosjes en dan werd er gewoon een nieuw 'blik' Joodse kinderen open getrokken...

Hier haakte ik dus op af. Ik kan dit niet lezen. Ook al is het fictie. In je achterhoofd weet je dat in werkelijkheid ook enorm veel proeven door de Duitsers zijn verricht op Joodse mensen, vrouwen, zigeuners etc.

Het gekke is dat ik fictie over dit soort zaken erger vind dan non-fictie. Ik kan er niet tegen dat rond zulke vreselijke gebeurtenissen ook nog gefantaseerd wordt, zodat het een smakelijk verhaal wordt. De realiteit is al erg genoeg, dat hoeft niet smeuïger gemaakt te worden.

Dus... boek dicht.

Dettie

Doe je dat nu niet om dezelfde reden waarom ik geen boeken over lamlendige figuren wil lezen?

Ik zal niet zeggen dat ik vind dat ook dit onderwerp in fictieboeken behandeld moet worden, maar het is wel zo toch? De doelgroep zal op een andere manier geen kennis krijgen van dit soort gebeurtenissen. Misschien wil je nog even achterin spieken of er ook een informatiegedeelte staat?

Ha, Ik had wat anders verwacht... namelijk een opmerking over niet tegen dingen kunnen en zat me al heftig te verdedigen in gedachte.

Waar wij het over hadden was ook niet over lamlendige figuren maar over mensen die het moeilijk hadden. Dat is wat anders.

Lamlendige figuren zijn futloos, passief, ze doen of ondernemen niets, laten alles gebeuren. Maar mensen met bijv. een depressie of in de rouw zijn, hebben het geestelijk moeilijk. En die kunnen door een goed boek geholpen worden.

Dit boek van Eekhaut heeft deze functie niet.

Ik neem trouwens altijd aan dat op school dit soort onderwerpen wel besproken zal worden, misschien niet die testen op mensen maar wel over de gruwelen van WO II, dan nemen ze daar toch kennis van? De holocaust wordt toch ook besproken? Sommige scholen gaan zelfs naar Westerbork en dergelijke. En de 4mei herdenking krijgen ze toch ook mee?

Er staat overigens geen informatie achterin het boek, wat ik ook al vreemd vond. Want dit soort praktijken vond wel in werkelijkheid plaats. Geen toelichting maakt wel dat het alleen maar fictie lijkt. Misschien dat het me daarom ook tegenstaat.

Dit wil overigens niet zeggen dat ik nooit meer zoiets zal lezen, zoals jij wel stelt. Jij sluit alle boeken uit over 'lamlendige' figuren.

Bij mij staat alleen dit boek me tegen.

Dettie

'Nou ja, ik vind het ook niet prettig om autobiografische boeken te lezen die vertellen over depressiviteit en andere negatieve zaken. Gewoon een avontuurlijk leven, prima, maar niet dat gesomber.'

Dit was wat ik zei bij Pfeiffer. Ik heb niet begrepen dat jouw reacties gingen over mensen met problemen als depressiviteit en dergelijke.

Voor mijn gevoel gaat het overigens vaak samen. Mensen hebben ergens last van, en worden dan lamlendig (al kan het inderdaad zijn dat de woordkeuze minder geslaagd is, ik heb wel vaker het idee dat het veel verschil maakt welke woorden je gebruikt, want daar kan nogal makkelijk een misverstand ontstaan). Ik scheer ze over een kam, dat klopt, de mensen die nergens toe komen door wat voor reden ook. Alleen wat betreft de boeken hè!

De kern is denk ik dat iedere lezer, ook jij en ik, liever niet lezen over bepaalde onderwerpen en dat dat voor iedereen anders is.

Een fictieschrijver heeft toch niet als doel om mensen te onderwijzen?

Laten zien dat er ook dingen bestaan die buiten de belevingswereld van de lezer zijn (geweest), dat kan wel een streven zijn (dat doet Eekhaut), maar als het gaat om 'leren' dan moet hij of zij non-fictie schrijven vind ik.

Dat neemt niet weg dat een lezer herkenning kan vinden natuurlijk. Het is een mogelijkheid, geen doel. En daarom mag een schrijver over welk onderwerp dan ook schrijven, en beslist de lezer wat hij of wel leest.

Ja, op scholen leren kinderen over de oorlog, over de Holocaust. Summier, en het wordt steeds minder omdat er nog zoveel andere dingen zijn die behandeld moeten worden. Bepaalde aspecten sneeuwen dan onder en dan lijkt me het juist een taak voor schrijvers om dat naar voren te halen. Ook de gruwelijke dingen die echt gebeurd zijn. En wil je kinderen zover krijgen dat ze het lezen, dan moet je er een mooi verhaal van maken.

Ik geef toe dat ik niet weet hoe Eekhaut schrijft. Is hij integer (voor zover dat kan met een onderwerp als dit) of is hij er op uit om te schokken? Sensatiezucht?

Door de corona dringt niet alles goed tot me door en lukt het me ook niet om alles goed te verwoorden dus neem me niet kwalijk als ik niet al te helder overkom.

Morgen probeer ik te reageren.

Dettie

Momenteel ben ik enorm van de rel, ik denk door corona. Het spookt erg in mijn hoofd en ik ben van slag, het is een flinke kermis in mijn hoofd. Ik ben ook erg fel merk ik. Ik kan door de corona even helemaal niet meer tegen allerlei dingen.

Ik ben ook wel bang dat je mijn antwoorden veel te snel leest.

je schrijft:

'Nou ja, ik vind het ook niet prettig om autobiografische boeken te lezen die vertellen over depressiviteit en andere negatieve zaken. Gewoon een avontuurlijk leven, prima, maar niet dat gesomber.'

Mijn antwoord is dus dat zulke boeken mensen ook verder kunnen helpen. Juist vanwege de herkenning en een boek over een depressie of negatieve zaken hoeft niet zwaarmoedig te zijn maar kan wel heel interessant zijn.

Ik heb niet begrepen dat jouw reacties gingen over mensen met problemen als depressiviteit en dergelijke

Dit bedoel ik dus. Ik geef het naar mijn gevoel heel duidelijk aan en ik verwijs o.a. nog naar een boek van Dirk de Wachter die ook dit onderwerp behandelt. Die heeft het over een maatschappij die alleen maar op geluk en voorspoed gericht is. Maar dan nog is dat niet begrepen.

(Momenteel is er overigens ook een sire reclame over de dood, dat er over gesproken moet worden. Omdat mensen dat heel erg uit de weg gaan. Ik vind dat heel goed.)

De kern is denk ik dat iedere lezer, ook jij en ik, liever niet lezen over bepaalde onderwerpen en dat dat voor iedereen anders is.

Een fictieschrijver heeft toch niet als doel om mensen te onderwijzen?

Laten zien dat er ook dingen bestaan die buiten de belevingswereld van de lezer zijn (geweest), dat kan wel een streven zijn (dat doet Eekhaut), maar als het gaat om 'leren' dan moet hij of zij non-fictie schrijven vind ik.

Ja ik heb ook moeite met over bepaalde dingen lezen, maar dat wil niet zeggen dat ik alles gelijk wegduw en er niet meer voor open sta. En dat lees ik bij jou wel.

Ik ben het niet met je eens dat een fictieschrijver niet als doel heeft mensen te onderwijzen.

Ik denk dat de goede fictieschrijvers wel degelijk altijd mensen wat te melden, te leren hebben. Daarom wil ik ook altijd weten waar een boek over gaat. En dan kan ik me verheugen op dat onderwerp en ben benieuwd wat de schrijver daar van maakt.

Romannetjes, thrillers en fantasy leren me inderdaad weinig, ik denk dat ik ze daarom ook niet graag lees. Hoewel bepaalde thrillers wel in een historisch perspectief zijn geplaatst waar je dan ook weer dingen uit kunt leren, zoals bijv het boek De amberzaal.

Eekhaut laat niet zien dat er buiten de belevingswereld van de lezer dingen bestaan, hij maakt gebruik van verschrikkelijk dingen die gebeurd zijn in WOII en behandelt het alsof het fictie is. Dat stoort me. Er is geen toelichting, niets.

Dat neemt niet weg dat een lezer herkenning kan vinden natuurlijk. Het is een mogelijkheid, geen doel. En daarom mag een schrijver over welk onderwerp dan ook schrijven, en beslist de lezer wat hij of wel leest.

Hier had ik het helemaal niet over. Natuurlijk mag een schrijver over elk onderwerp schrijven. En een lezer beslist zeker of zij dat wil lezen. Alleen weet je van tevoren zelden wat de schrijver schrijft in het boek. De flaptekst sprak me aan. Ik wilde weten wat de schrijver mij te vertellen had. Het had ook wél kunnen aanslaan. Ik stond dus wel open voor het boek alleen werd het mij te gruwelijk en ik vond het ook vreemd dat dit een verhaal voor Young Adults was terwijl het over twee volwassen mensen en een oude arts handelt. Er is niets kindgericht aan, het is in feite een boek voor volwassenen in mijn ogen.

Dettie