Nicci French - Donderdagskinderen

Een heerlijk "lekker-lezen-boek" met een meeslepend verhaal.

Lees meer: www.thrillers-leestafel.info/nicci-french

Van dit schrijversduo heb ik wel eens wat gelezen toen ze nog volop in de belangstelling stonden.

Volgens mij waren ze een van de eerste schrijvers die samen een boek schreven. Ik vind hun verhalen wel aardig

maar lieten geen diepe indruk achter. Inderdaad lekker-lezen-boeken.

Wat ik zo gek vind aan thrillers of zoiets dat je zelden het verhaal kunt herinneren.

Ik las vroeger veel Agatha Christies maar zou ze zo weer kunnen gaan lezen, weet totaal geen enkel verhaal meer.

Zou dat komen omdat je heel veel informatie krijgt? Ook bij de afleveringen van Morse herken je bepaalde scenes

maar het verhaal... ik weet nooit hoe het afliep. Typisch hè.

Ligt dat nu aan mij of heb jij dat ook?

Dettie

Het is een knappe schrijver die mij tot het laatste woord bij de les houdt. Van zulke boeken herinner ik me de afloop vaak wel, maar meestal niet dus.

Het is zelfs vaak zo dat ik een laatste hoofdstuk helemaal niet meer leuk vind om te lezen.

Het is erger bij spannende boeken, maar geldt net zo goed voor romans jeugdboeken etc..

Lees je het eind wel? Of hoeft dat ook niet meer van je?

Dat heb ik eigenlijk nooit. Tot de laatste punt wil ik het lezen. Wel vind ik het soms jammer dat het boek bijna uit is,

dan had ik graag nog wat langer van de mooie sfeer of het verhaal willen genieten, soms ga ik dan langzamer lezen.

Dettie

Ik beken, soms niet.

Jammer dat het uit is, vind ik het als duidelijk is dat er een vervolg komt, dat er nog meer is, maar daar moet ik dan op wachten. Meestal is het verhaal klaar. Dan kan ik wel verlangen naar meer, maar dat is dan niet naar het verhaal, maar naar de sfeer.

Van sommige boeken weet ik nog precies hoe ze afliepen, van andere niet. Soms draait alles om de afloop en soms juist meer om de weg ernaar toe.