Frans Stüger - Een zomer voor later

Flaptekst: Ondanks, of misschien wel Juist dankzij al die voorgeschreven vakantieopgewektheid, kreeg Zandsteen steeds meer behoefte aan weemoed. En niet de weemoed van een avondje staren in het kampvuur, of het ruggelings bekijken van een met sterren bezaaide, nachtelijke augustushemel. Nee, Zandsteen verlangde naar de Weemoed die doet zuchten zonder reden; de weemoed van een zomerse zonsopgang boven een villawijk, de weemoed van een tuinfeest tijdens een ongewoon zachte lente, nu al weer jaren geleden...'

Een zomer voor later is, na Paso doble in de herfst en Een lichaam in de lente, het derde deel uit de tetralogie over de gevoelige, naar onverbeterlijke optimist Hugo Zandsteen. Als Zandsteen, zoals de wet voorschrijft, op vakantie gaat, leiden zijn ontmoetingen met toeristen tot bizarre, maar zeer herkenbare situaties. Deze tragikomische belevenissen Worden door Frans Stüger sober en geraffineerd beschreven.

Grappig, zeer absurd verhaal, het derde deel van een reeks over Hugo Zandsteen, medewerker van het Meningenbureau. Dit keer móet hij op vakantie, verplicht, compleet met controles door de Vakantie Controle Dienst. Hij beleeft bizarre avonturen van het soort dat je zou kunnen dromen. Leuk boek!

Wat heb jij toch altijd bijzondere boeken!

Deze bijvoorbeeld weer, ga je nu op zoek naar meer van deze schrijver? Of misschien is hij voor jou helemaal niet onbekend.

Ik heb jaren geleden een kort berichtje in de krant gelezen over "Sporen in de sneeuw". Dat boekje vond ik, ook al weer jaren geleden, op de Deventer boekenmarkt. Zaterdag trof ik dit deeltje aan in de kringloopwinkel. Ik heb dus eerst deel 4 en nu deel 3 gelezen. Ik hou wel van absurde verhalen, maar ik moet zeggen dat Stüger wel érg absurd is hoor. Doorgaans beperken "mijn" boeken in deze categorie zich tot vreemde mannetjes die zich afwijkend gedragen in normale situaties (b.v. zoals in "Als je de stad binnenrijdt" van Rob Waumans, dat heb je gelezen). In dit boekje vindt Zandsteen op zijn vakantietocht o.a. een oude vrouw vastgebonden aan een boom, die hij na een gezellig praatje gewoon laat zitten, om haar op de terugweg, na 3 weken, alsnog mee te nemen als aardigheidje voor zijn vader.

Ik heb nog niet naar de eerste deeltjes gezocht. Het is meer een tegenaanloopschrijver. Hoewel ik nu toch wel twijfel... :mrgreen:

Ja je hebt echt altijd heel aparte boeken.

Bewaar je die krantenberichtjes dan om eventueel dat boek te kopen?

Of heb je door "Sporen in de sneeuw" de smaak te pakken gekregen en koop je een boekje zo gauw je iets van deze schrijver ziet ?

Ik bewaarde vroeger veel krantenrecensies in een map en keek er vervolgens nooit naar om dus daar ben ik maar mee gestopt.

Dettie

Ja hoor, die recensies, soms niet meer dan 5 regels over de inhoud, bewaar ik in een schoenendoos, op alfabet. Het boek zet ik vervolgens op mijn lijst. Kom ik iets van die lijst tegen op een boekenmarkt of uitverkoop, dan koop ik het, zoek er vervolgens het stukkie papier bij en dat stop ik dan in het boek. Recensies van boeken die ik wel gelezen heb, maar b.v. van de bieb, stop ik in een andere schoenendoos. Daar kijk ik verder niet veel meer naar. Boeken die meteen na lezen weer de deur uit gaan, vertrekken incl. de recensie.

Ik weet altijd wel of een boek van een schrijver mij beviel of niet en zo ja, zoals in dit geval, koop ik een ander boek van die auteur als ik het tweedehands tegenkom. Dat kan nog wel eens aardig tegenvallen.... :shock:

Overigens kan ik vrij goed inschatten of iets me zal bevallen of niet. Niet al te veel builen dus. :mrgreen:

ja die schrijvers blijven bij mij vaak ook wel hangen.

Op een boekenmarkt zag ik ooit een boek van Bohumil Hrabal, dat was wel uniek. Ik was helemaal blij en omdat ik zo blij was

begon de verkoopster bijna te twijfelen of ze het wel zou verkopen of eerst nog zelf zou lezen!

Dettie