Olaf Olafsson - Vergiffenis

De hoofdpersoon in "Vergiffenis", Peter Petersson (of Petúr Petúrsson, zoals zijn oorspronkelijke IJslandse naam luidt), lijkt in de verte wel wat op Batavus Droogstoppel uit "Max Havelaar". Hij is net zo zelfingenomen, en weet net zo goed als Droogstoppel te vertellen waarom het goed is wat hij doet, en waarom het niet deugt wat een ander doet. Van zelfkritiek heeft hij nauwelijks last.

---

Volgens mij is dit boek nog niet uit. Ik kreeg de drukproef van de uitgever, om er een recensie over te schrijven. Die moest ik inleveren voor 13/7, dus de datum van uitkomen zal wel vlak daarna liggen.

Googelen leverde op dat de schrijver een CEO is (van welk imposant bedrijf ben ik alweer vergeten), die in zijn vrije tijd schrijft. Dit boek is zijn debuut, dacht ik. Ik heb samenvattingen gelezen van zijn andere werk: zijn verhalen gaan steeds over een zakenman uit IJsland, die ergens teleurgesteld in raakt, en die in zijn hoofd voortborduurt op foute aannames.

Ik zal niet snel nog een boek van deze schrijver lezen. Of het moest zijn als ik toch nog CEO word en steeds in vliegtuigen zit op weg naar mijn volgende bespreking. Want het leest wel lekker weg. En je kan die boeken vast kopen bij die winkeltjes op vliegvelden.

Goh, die drukproef ligt hier ook..ik vond het wel leuk, ik had eigenlijk nog nooit een boek in deze vorm gezien!

Ik ben blij te horen dat het lekker weg leest..

PetraO schreef : Het boek heeft een oeroude vorm: het manuscript van Petersson komt in handen van een landgenoot, die het op verzoek van een notaris bekijkt omdat er misschien aanwijzingen over de nalatenschap in staan.

Ik snap dit niet zo goed Petra. Is er sprake van een manuscript in het boek? Of is het boek zelf het manuscript?

Dettie

Nou, het is zo'n raamvertelling. Eerst komt de landgenoot als verteller aan bod: die krijgt een manuscript overhandigd waarin Peter Petersson over zijn leven vertelt. Hij gaat het dan redigeren.

Op zo'n manier werden vroeger vaak verhalen verteld: denk aan Max Havelaar, waar die Sjaalman met een pak papieren komt aanzetten waarin het eigenlijke verhaal staat.

Deze vertelwijze komt nog aan bod in de cursus Letterkunde en wie weet ook in de verkorte cursus literair lezen. De bedoeling is dat je als lezer gaat geloven dat het allemaal heus echt gebeurd is.

Nou, geloven dat het echt gebeurd is, dat zal geen enkele lezer doen, denk ik zo. Ik vond het wel een overtuigend boek.

Ik denk dat die notaris op de proppen moest komen voor een beetje extra spanning, al voel je die ontknoping wel aankomen.

Zowel Petra's als Marjo's verslag heb ik gelezen.

Het lijkt wel over twee verschillende boeken te gaan als je de verslagen leest.

Wel opvallend Olaf Olafsson schrijft over Peter Petersson!

Dettie