Hugo Verkley - Estamos bien en el refugio los 33

Estamos bien en el refugio los 33

Ondertitel De nasleep van de Chileense mijnramp

Hugo Verkley is journalist en antropoloog. Ter afronding van de master Culturele Antropologie deed hij begin 2012 drie maanden onderzoek vlakbij de Chileense stad Copiapó waar 5 augustus 2010 een mijnramp plaatsvond. 33 mijnwerkers kwamen vast te zitten op een diepte van zevenhonderd meter onder de grond. Na 69 spannende dagen werden zij bevrijd. In dit onderzoek bekijkt Hugo Verkley deze ramp vanuit verschillende invalshoeken.

Lees verder www.leestafel.info/hugo-verkley

Dettie

'bijvoorbeeld hoe mensen zich die dag herinneren en hoe bizar het is dat één man die nooit ziek was zich uitgerekend die dag ziek meldde.' Altijd leuk zulke feiten. Is het toeval of niet?

Lijkt me een boeiend verhaal, maar...ik denk dat ik de voorkeur geef aan romanvorm. (Ik heb het boek Zeitoun nog steeds niet gelezen)

Er was nog een leuk verhaal over een moeder die in de ramp een teken van God zag. haar zoon was 33, er zaten 33 mensen in de mijn en Jezus werd 33. God gaf doordat de mannen de ramp meemaakten hen een kans op een nieuw, beter leven.

Dettie

En dan zijn er nog mensen die niet tevreden zijn! (hoewel ik heel goed begrijp dat men schadeclaims indiende)

Ja die schadeclaim breekt de geredde mijnwerkers aardig op. Maar de ramp is voornamelijk door corrupte controle-ambtenaren bijna onvermijdelijk geweest. Ze kregen geld van de mijneigenaren in ruil voor het goedkeuren van de mijn als zijnde veilig.

Nu is deze mijn gesloten maar andere, net zo onveilige mijnen, zijn gewoon open. Er werden allerlei beloftes door de overheid gedaan zoals financiële en geestelijke opvang, betere veiligheid etc. maar toen de belangstelling van de pers weg was, hield ook de 'zorg' van de overheid ook op.

Daarnaast hebben sommige mannen zulke ernstige psychische klachten opgelopen dat ze niet meer in een mijn kunnen werken en ander werk is in die gebieden niet of nauwelijks.

14 van de 33 krijgen een uitkering en die is volstrekt willekeurig gegeven. Mannen die wel kunnen werken krijgen geld, terwijl anderen die een wrak zijn na de ramp niets krijgen. Ook al geven de werkende mannen aan dat ze werken het maakt niet uit, ze krijgen evengoed die uitkering.

Maar het is vooral door de persberichten dat de geredde mannen nu ineens afgeschilderd worden als zijnde geldwolven, terwijl diezelfde pers ze als helden bejubelde vlak na de ramp. De mensen die gered zijn hebben erge last van die persberichten, ze worden nu op straat bespuugd en uitgescholden en bedreigd.

Het is heel krom, want in feite zouden de mijneigenaren en de controle-ambtenaren bespuugd, bedreigd en uitgescholden moeten worden maar die hebben zo'n macht dat mensen dát niet durven. Dan raken ze hun werk kwijt...

Dettie

Schrale troost als je dan nog leeft en daar nog blij mee moet zijn ook.