Gerda van Erkel - Als de bergen huilen

"Het oog kijkt terug. Rond en glimmend en even zwart als een van de nachten waarin hij ijskoud van angst aan zijn bed vastgevroren ligt. [...] van het oog gaat iets betoverends uit, zoals toen hij als kleine jongen het ventje achter de spiegel zocht. Waarom zou hij nu bang zijn? Het is klaarlichte dag en hartje zomer. Bij het ontbijt kroop er zelfs een lieveheersbeestje over tafel, wat altijd een goed voorteken is. Het oog is ook overduidelijk niet dat van een mens. Dat zou heel wat anders zijn.

Het oog kijkt en wacht af. De jongen doet precies hetzelfde, zonder dat ze elkaar ook maar een seconde loslaten, zodat hij opnieuw aan spiegelbeelden moet denken. We peilen de diepte van elkaars ziel, denkt hij."

Lees verder www.leestafel.info/gerda-van-erkel

Dettie

Lang niets gezien en gelezen van deze schrijfster.

Nou moe, dat is precies wat ik ook dacht. Ze schrijft zoals altijd erg mooi, kan zich goed verplaatsen in de karakters.

Het boek zit al in de nieuwe 'doos voor Marjo', dus binnenkort kun je zelf genieten.

Dettie

Dank je wel!

Klinkt als een mooi boek. Dat ligt misschien ook aan de omgeving waar het zich afspeelt. Ik ben een keer in Noord-Noorwegen geweest en kan me het landschap nog wel herinneren.

Wat een mooi verhaal lijkt me dit. Zo te lezen ging je er helemaal in op.