# Antoinette Beumer - Mijn vader is een vliegtuig (debuut)

Een verhaal als dit, hoewel hier grotendeels fictief, komt in de realiteit vast vaak voor. Je kan het opvatten als een waarschuwing.

Lees meer: www.leestafel.info/antoinette-beumer

Heftig verhaal! In mijn tijd (en haar tijd, gezien haar geboortejaar) werd er met kinderen over zulke ernstige zaken niet gepraat wat het eigenlijk alleen maar enger maakt natuurlijk. Een kind gaat fantaseren wat er aan de hand kan zijn.

Een geestelijke ziekte was het een schande, hulp vragen gebeurde zelden of stiekem, je moest je eigen boontjes kunnen doppen en als je naar een psycholoog moest was je gek. Nu loopt half Nederland bij een psycholoog en is het taboe als iemand een geestelijk ziekte heeft een eind opgeheven. En gelukkig is er vaak nu wél opvang voor kinderen in ontwrichte gezinnen. Hoewel het voor een kind nog steeds moeilijk blijft natuurlijk.

Maar het is wel triest als ik het zo lees wat voor heftig leven Antoinette gehad moet hebben, hoewel dit een roman is natuurlijk. Knap dat ze toch autobiografische elementen erin durft te stoppen!

Dettie

Zo had ik het nog niet eens bekeken, maar het is wel zo, denk ik. Dat het speelde in een tijd met een taboe hierop bedoel ik.

Of dat taboe helemaal weg is, weet ik niet. Er wordt soms toch ook wel te gemakkelijk over gedacht, zie ook een kabinetslid dat een paar jaar geleden nog opmerkte dat men maar een praatje met de buurvrouw moest maken. En zie ook hoe er met de jeugdpsychiatrie wordt omgesprongen. Dan lijkt er ook wat al te vaak verwezen naar het zoeken van hulp in de eigen kring.

Ik denk dat het afhankelijk van de aard van het probleem is Renate. Bij het ene probleem volstaat de buurvrouw/familie/kennis/vrienden bij het andere probleem is meer nodig.

Dettie

Het punt natuurlijk dat vooral naar die buurvrouw, familie of kennissen wordt verwezen als het gaat om depressies, omdat dit vaak wordt gezien als gewoon een beetje somber zijn. En bij kinderen lijkt dit tegenwoordig al helemaal het geval te zijn, dat het er van af gaat hangen waar je woont of je adequate psychologische hulp krijgt. Daar is toch wel een groot verschil tussen hoe er tegen lichamelijke klachten wordt aangekeken en hoe er tegen psychische problemen aan wordt gekeken.