Eva Meijer - Het vogelhuis

Kan het dat je heimwee krijgt naar een plek waar je nooit geweest bent? Dat gevoel overviel me na het lezen van dit boek. Eva Meijer weet in haar roman een sfeer op te roepen die je totaal meetrekt in het verhaal en vooral in het leven van Gwendolen Howard. (1894 - 1973). De schrijfster laat Len zelf haar verhaal vertellen.

lees verder www.leestafel.info/eva-meijer

Dettie

Wat een mooie recensie, Dettie. Je hebt duidelijk genoten!

Hier zie je Len Howard en haar vogels

monsieurcocosse.blogspot.nl/2016/07/bird...952-living-with.html

De vogels trokken o.a. repen papier van boeken af als nestmateriaal, ook draden uit tapijten en dergelijke.

Zelf heb ik eens plukjes haar van manlief die net geknipt was buiten gelegd en ja! ze werden gebruikt. Mooie zachte witte bekleding!

Dettie

Wat een fantastische foto's! Als ik eens op een oud vogelnestje stuit dan zie ik inderdaad dat vogels heel vindingrijk zijn.

Geweldig die foto's! Ik heb in een Center Parcshuisje wel eens meegemaakt dat een koolmees op de tuintafel kwam zitten en vervolgens op de rand van mijn bord en de honing van mijn brood begon te pikken. En thuis ooit een merel in gevecht gezien met de raffiahoed van onze vogelverschrikker. Hoe vertrouwd dat ze met Len Howard zijn geworden. Prachtig!

Wat doe je me aan Dettie! Weer een boek dat ik graag wil lezen en ik kan al niet meer uit het raam kijken vanwege de stapel!

En verder : ja dat herken ik, heimwee krijgen naar een plek waar je nooit geweest bent, of ergens komen waar je nog nooit geweest bent en meteen weten dat dit "jouw" plek is/was. Vroegere levens?

Ja geweldig he. Deze vrouw liep buiten en als ze haar armen spreidde dan kwamen de vogels daar op zitten. Ze vertrouwden haar volledig.

Zelf stond ik vroeger in mijn eentje op een camping midden in de natuur, de ochtenden en avonden waren goud, fazanten, eekhoorns, eenden alles liep te scharrelen rond mijn caravan. Moeder fazant kwam 's avonds zelf met haar kinderen in de verdroogde naalden van de dennenboom slapen. Nauwelijks meer te zien, prachtig gecamoufleerd. Pa en ma eend kwamen al mopperend en kwekken ook hun slaapplek bij de caravan opzoeken. Zelfs vlinders kwamen op mijn schouder zitten. Dit boek riep dat gevoel geluksgevoel weer op. Ik kon me zo voorstellen hoe bijzonder het is om zo te leven en kreeg inderdaad heimwee naar die plek uit het boek.

In Frankrijk, Ploërmel, heb ik die ervaring wel eens gehad Berdine, ik wist gelijk de weg daar terwijl ik er nooit geweest was. Heel bijzonder. Misschien ben ik wel een ouwe Breton

Dettie