Coco Schrijber - De luchtvegers (debuut)

Hoewel ik zeker moet toegeven dat deze mevrouw kan schrijven, vind ik dat ze te veel wil. Te veel thema's en te gemaakt literair, met al die wisselingen in personen en tijd.

Bovendien zitten er heel akelige scenes in die ik niet wil lezen. Dat ligt aan mij natuurlijk.

(Ik was gisteren bij een lezing van Gerbrand Bakker, die stelde dat mensen graag ellende lezen. Nou ik niet dus)

Lees meer: www.leestafel.info/coco-schrijber

-

Die zinnen zijn inderdaad mooi. Wel jammer dat de schrijfster te fanatiek is geweest.

Ellende lees ik ook niet graag maar het ligt er ook erg aan hoe de ellende geschreven is.

Je hebt ook van die waargebeurde verhalen waarbij het een en al zelfbeklag is en 'kijk nou eens hoe moeilijk ik het heb.' Daar ben ik een beetje allergisch voor. Zeurderige ellende dus. Maar zoals in het boek Verre vader kwamen ook heel korte stukjes pittige ellende voor maar het moest er wel bij, het was functioneel, en dan vind ik het niet zo erg, als ik het niet wil lezen zip ik er wel een beetje doorheen.

Maar wat ik begrepen heb uit andere recensies is de ellende in dit boek, van een soort ellende die ik ook liever oversla.

Misschien struisvogelachtig maar ach je hoeft ook niet alles te lezen. Gek genoeg lees ik dan nog liever een non-fictieboek over dit soort onderwerpen.

Dettie

In non-fictie lees ik het ook niet graag hoor. Je weet dat het bestaat - of bestaan heeft hopelijk - maar ik hoef er niet mee geconfronteerd te worden. Ik heb me wel af zitten vragen of het nodig was voor het verhaal, en tja, misschien wel.