Neil Gaiman - De oceaan aan het einde van het pad

Heel apart verhaal. Het zijn jeugdherinneringen, maar dan wel van een bijzonder joch. Een kind dat zijn ervaringen verwerkte in een sprookjesachtig avontuur.

Lees meer: www.leestafel.info/nl-gaiman

Voor mij was dit het mooiste fantasyboek van de afgelopen jaren. Te veel mensen denken dat het in fantasy altijd draait om draken, magiërs en allerhande toverkunsten.

Voor fantasyauteurs die zo'n clichés niet nodig hebben, heb ik de meeste bewondering. Ik denk dat Gaimans boek ook nietfantasylezers aan zal spreken, bijvoorbeeld mensen die van de boeken van Carlos Luis Zafon of die van Paulo Coelho houden.

Als het een fantasyboek is staat het hier verkeerd. Dan moet het bij de spannende boeken. Ik heb twijfels. Het is eigenlijk een coming-of-ageroman, maar dan wel heel bijzonder...

Verder heb je helemaal gelijk: dit soort boeken is eigenlijk veel mooier dan die met al die vreemde drakenmonsters...

Ik begrijp je twijfel goed. Gaiman zul je in de boekhandel wel degelijk tussen de fantasy vinden en hij heeft inderdaad ook boeken geschreven (zoals het verfilmde 'Stardust') die heel wat duidelijker in dat genre thuishoren. Ik vind 'The ocean at the end of the lane' (ik las de Engelse versie) ook bepaald geen typische fantasy. Druk maak ik me niet om de vraag. Ik houd er niet zo van dat boeken in Nederland, meer dan in de Angelsakische landen, in een vast hokje gestopt worden.

Wat die draken betreft, er zijn wel degelijk auteurs die een leesbaar en volwassen boek over draken kunnen schrijven, al zou ik als voorbeeld voor de vuist weg eigenlijk alleen maar Robin Hobb kunnen noemen.

Robin Hobb, nog nooit gelezen. Moet nog..ooit...