Remco Campert - Een liefde in Parijs

Het verhaal gaat over Richard Sanders, een Nederlands succesvol schrijver van middelbare leeftijd, die naar Parijs is gegaan vanwege de presentatie van een Franse vertaling zijn boek De kunst van het vergeten - l’ Art d’oublier.

Lees verder, klik hier www.leestafel.info/remco-campert

Dettie

Wat vond je van die hoofdpersoon, Bernadet? Vond je hem aardig?

En vind je het aannemelijk dat hij verschillende nachten met een vrouw doorbrengt en zich haar dan echt helemaal niets herinnert daarvan?

Marjo

Hee Marjo, fijn dat je weer terug bent!!

Ja wat vond ik er van. De hoofdpersoon is een beetje mijmerende man, die eigenlijk wel gaag een groot schrijver wilde worden maar geen zin had er veel aan te doen o.a. zichzelf promoten. Hij vond het allemaal wel best zo. Was geen man die echt achter zijn droom aan ging. Vond ik hem aardig? Ik vond het een beetje een doetje. Niet onsympathiek maar sloom.

Wat ik begreep is dat hij in de tijd van de vrouw die hij niet meer herkent constant dronken was. In zijn dronkenschap wist hij wel steeds haar te vinden maar dat is waarschijnlijk als een roes aan hem voorbij gegaan. En... hij heeft die tijd ook min of meer uit zijn hoofd gewist, wilde er ook niet meer aan herinnerd worden. Het wissen was wel erg goed gelukt!

Veelzeggend is natuurlijk de titel van zijn boek 'De kunst van het vergeten - l’ Art d’oublier'.

Bernadet

IK ben het met je eens, Bernadet. Ik vroeg het omdat ik kritiek hoorde over dat vergeten. Een vrouw zou een vroegere minnaar altijd meteen herkennen ( o ja??) en ze zou zoiets nooit vergeten zei ze, en dat zou ook voor een man gelden.

Ze vond het dus een onbehouwen hufter, ofwel een totaal onrealistisch boek. Omdat ze er eigenlijk van uitging dat het autobiografisch was, kreeg Campert een flinke veeg uit de pan.

Maar ik kan me best voorstellen dat iemand een gezicht van zo lang geleden niet herkent, en er ook alles van vergeten is. Hij moet het zich weer herinneren, dat wel, maar dat gebeurt toch ook.

Marjo

Nou, zeker als hij constant stomdronken was vind ik het erg aannemelijk dat hij haar niet meer herkende. Hij heeft waarschijnlijk haar gezicht nooit echt goed gezien.

Autobiografisch hmmm, ja, hmmm, ik zag in een interview dat Campert heel bewust bij de dag leeft. Niet steeds omkeek naar wat geweest was en daardoor ook veel vergeten was. Hij vond dat heel lang een prettige manier van leven maar nu bekroop hem af en toe het gevoel wel dat het van sommige dingen jammer was dat hij het niet meer wist.

Misschien een klein beetje autobiografisch dus.

Bernadet

Het is misschien een beetje laat om in dit onderwerp

nog een bericht te plaatsten,

maar ik kwam hier via google terecht

en ik had eigenlijk een vraag.

Hoe zouden jullie de titel uitleggen?

Ik zelf dacht namelijk dat de liefde sloeg op de liefde

die Richard voor het schrijven had toen hij in Parijs

woonde. Ik heb niet het idee dat hij terwijl hij in Parijs

leefde andere liefdes heeft gekend. Maar in boekbesprekingen

vind ik vaak dat 'een liefde in parijs' slaat op de ontmoeting

met Sacha Lefort-van Munster en dit brengt mij dus aan het twijfelen.

Want denken jullie?

Groet, Gayle