Dimitri Verhulst: Monoloog van iemand die het gewoon werd tegen zichzelf te praten

Mooi, maar zo klein... Had het niet uit uitgebreider gekund?

O, wacht dat mocht natuurlijk niet, het was een boekenweekgeschenk.

Lees meer: www.leestafel.info/dimitri-verhulst

-

Alleen de titel vind ik al leuk! Soms is het wel even lekker een wat kleiner boekje (zegt de dame die absoluut niet vies is van een dikke pil)

Marjo schreef : Mooi, maar zo klein... Had het niet uit uitgebreider gekund?

O, wacht dat mocht natuurlijk niet, het was een boekenweekgeschenk.-

Tijdens het werken aan het archief zag ik deze opmerking en dacht hee heeft Dimitri Verhulst nu twee maal het boekenweekgeschenk geschreven?

Dus even aan het googlelen geslagen en vond dit:

Dimitri Verhulst schreef deze novelle in opdracht van de Bijenkorf. Al jaren levert deze winkelketen in haar Boekenmaand een alternatief ‘boekenweekgeschenk’.

Weten we dat ook weer

Dettie

De lengte vind ik geen probleem, een kort boekje mag ook eens! Je kan dit verhaal ook niet echt verder uitrekken, anders zou het te langdradig worden en zou het boekje zijn kracht verliezen. De lengte van het boekje ligt ook in de lijn van wat Dimitri Verhulst zoal schrijft, zijn boeken zijn namelijk nooit lang.

Het voordeel van zo'n boekje is dat als je even niet weet wat te doen, je het boek gewoon kan openslaan en eventjes kan lezen. Je wordt namelijk direct in de huid van Seynabou gezogen, wat leuk is voor mensen die niet veel lezen.

Ik vind het een zeer aangenaam boekje dat luchtig leest maar toch een goede portie linguïstische en inhoudelijke kracht bezit die typisch is voor het werk van Verhulst.

Victor V.R.