Detsje Holtrop: Tussenkind (debuut)

Prachtig, een boek om te herlezen. Maar..

Lees meer: www.leestafel.info/detsje-holtrop

Ja een kind van tien die zulke zinnen maakt... dat is een wonderkind lijkt me.

Het verhaal op zich is wel apart.

Momenteel lees ik ook een boek waarvan je een ongemakkelijk gevoel krijgt omdat het niet klopt met hoe het verhaal gepresenteerd wordt (door de verteller) en de inhoud.

Dit vond ik op internet over de schrijfster:

Detsje Holtrop (1954) groeide op in de Zuidwesthoek van Friesland in een middelgroot gezin in de jaren zestig. Na haar middelbare schoolperiode werkte ze als groepsleidster in de gehandicaptenzorg. Als herintreedster koos ze in latere jaren voor een opleiding in de sociale dienstverlening, een werksoort die ze ruim achttien jaar trouw bleef. Inmiddels heeft ze er voor gekozen om als zelfstandig hulpverlener verder te gaan. Dicht bij de mensen, omdat hier volgens haar de basis ligt voor het meedoen in de samenleving. Als kind ervaarde ze de onmacht van haar moeder om aan deze samenleving deel te nemen, een ontmoedigende waarneming waartegen ze zich verzette door alles wat ze voelde te verstoppen in archetypische verhalen. Door te schrijven haalde ze deze opnieuw naar boven waardoor een leerrijk schouwspel ontstond. Toen was het nog de kunst om daarmee naar buiten te treden en haar zwijgen van vroeger te doorbreken door alles wat ze voelde ook daadwerkelijk los te laten via het papier. Gedurende dit schrijven ontdekte ze dat door de jaren heen een nieuwe realiteit was ontstaan waarin herinneringen mochten bestaan. Deze ontdekkingsreis resulteerde in het boek “Tussenkind” een verhaal zo dicht bij de werkelijkheid als voor herinneringen maar mogelijk is.

Het verhaal is dus deels autobiografisch.

Dettie

Dat dacht ik wel. Zou ze het daarom in de ik-vorm verteld hebben?