Erik Nieuwenhuis: Een gat in de lucht (debuut)

Vreemd boek dat je toch aan het denken zet.

Misschien is dit wel beklemmend Dettie: levens van willekeurige mensen die nergens vandaan komen en ook nergens naar toe gaan.

Lees meer: www.leestafel.info/erik-nieuwenhuis

Toch weet je het niet beklemmend te brengen. Zoals jij het vertelt ga je toch gelijk puzzelen, de schakels van de ketting aan elkaar proberen te krijgen. Het lijkt een verhalenbundel maar dat is het niet? (Omdat je toch duidelijk over een roman spreekt.)

marjo schreef : Echt doordringen in de levens van deze personages is er niet bij, het blijft fragmentarisch.

In korte flitsen maken we kennis met de personages, die dan langzaam ook een beetje laten zien wie ze zijn doordat ze herinneringen ophalen

Spreek je jezelf nu niet tegen? In de ene zin zeg je dat je ze niet leert kennen en even verderop dat ze zich langzamerhand laten zien. Of bedoel je het anders dan hoe ik het opvat?

Dettie

Het is geen verhalenbundel, absoluut niet. De stukjes zijn soms een halve pagina, soms langer, en ergens raken ze elkaar. Heel leuk vind ik bijvoorbeeld dat de kamer van de IC beschreven wordt: er hangt een schilderij van Halbert. En verderop kom je die schilder dan als personage tegen, als hij als alfahulp bij de oude mevrouw komt. En een vriend Christian opzoekt op een feest. Maar die is dan net weggegaan. Later weten we waarnaar toe. Enz..

Je krijgt geen echt beeld van wat voor soort mensen het zijn, maar als je aanvankelijk nog niet meer weet dan een situatie of een naam, dan wordt dat verderop beter, omdat ze dan dingen gaan meemaken. Maar je kan niet stellen dat het psychologische schetsen zijn.

Nou zit ik de hele tijd te denken waarin zoiets ook geschreven werd. Het was ook een debuut maar dan wel een verhalenbundel daarin was een meisje dat op de kunstacademie zat en naderhand kwam zij in een ander verhaal ook weer terug, en iets met een vissenkom die in een ander verhaal terugkwam. Maar welk boek dat was? Dat weet ik niet meer, maar apart was het zeker.

Als ik jouw verslag zo lees lijkt het net of iemand een lange wandeling maakt en onderweg iedereen tegenkomt of even binnenloopt bij iemand.

Maar zo makkelijk zit het vast niet in elkaar.

Dettie

Dat gevoel had ik ook: ik heb vaker zoiets gelezen. Maar ik weet het niet meer. En het blijft leuk, het leest heel afwisselend.

Klinkt leuk!