Rohinton Mistry - Een wankel evenwicht

Een kolossaal boek, zowel letterlijk als qua inhoud. In ruim zeshonderd bladzijden wordt het leven in India geschetst van rond het jaar 1975.

Het is meeslepend, schokkend, en stemt tot nadenken. Een prachtig boek.

Lees het artikel Klik hier: www.leestafel.info/rohinton-mistry

Marjo

Waar vind jij toch al die titels, Marjo? Ik heb nog nooit van de schrijver gehoord.

Groetjes. Tiba.

Dit was een tip van iemand, en ik ben naarstig op zoek naar die iemand, want ik weet het niet meer.

Marjo

Het klinkt heel wanhopig Marjo, maar ik neem aan dat je bedoelt dat je niet meer weet wie het was!

Het boek lijkt me schitterend, doet me denken aan God van de kleine dingen van Arundathy Roy. Ik was toen ook geschokt door de enorme druk die de kasten hebben. De raakbaren en onaanraakbaren. Vreselijk.

De onaanraakbaren worden behandeld als paria's en dat vond ik erg schokkend om te lezen.

Ik ga proberen het boek te pakken te krijgen.

Bernadet

Ik vond De God van de kleine dingen niet om door te komen, misschien moet ik het nog eens proberen.

Wankel evenwicht gaat inderdaad ook over onaanraakbaren, verbijsterend omdat dat letterlijk zo is. Een paria die een lid van een hogere kaste aansprak werd zelfs kokend lood in zijn oor gegoten. En ze laten het ook allemaal gebeuren!

In Wankel evenwicht wordt het allemaal niet zo zwaar behandeld, maar je krijgt de boodschap echt wel mee. Dit boek blijft hangen!

Marjo

Nee het begin van De God van kleine dingen is ook haast niet om door te komen, erg verwarrend en van de hak op de tak springend maar langzamerhand valt alles in elkaar.

Bij dat boek was het beter geweest, denk ik, als het in chronologische volgorde was vertelt, de meesten haken door het verwarrende begin af terwijl het verhaal uiteindelijk toch zeer de moeite waard is.

In dit boek is het ook onvoorstelbaar wat er met een onaanraakbare gebeurd eigenlijk alleen omdat hij een onaanraakbare is!

Ik zag pasgeleden ook een documentaire over dit onderwerp en iedere keer als een onaanraakbare de enige waterpomp van het dorp had gebruikt dan moest de hele pomp schoongemaakt worden.

Als een onaanraakbare iets moest geven aan en raakbare dan werd het eerst op de grond gezet en dat moest dan een tijd dasr staan en dan mocht een raakbare het oppakken!

Die verslaggever wilde ook naar de onaanraakbaren maar dat zou zo'n rel worden dat ze daar maar van af zagen. Wat erg he.

Bernadet