Agnes Verbiest: De tweede koffer (debuut)

Het is vooral de stijl denk ik, waardoor het boek niet echt tot leven komt.

Aardig.

lees het verslag, klik hier www.leestafel.info/agnes-verbiest

Marjo

Ik zit nog even je verslag te lezen.

Je schrijft:

Als je wilt vertellen wat deze min of meer vergeten oorlogsproblematiek doet met een gezonde jongen, had het dan niet beter gewerkt als de hoofdpersoon sympathiek was geweest?

Heb je het idee dat nu, omdat de jongen niet sympatiek was, dat de lezer denkt, eigen schuld, dikke bult, hij was toch al niet aardig?

Als ik je verslag zo lees dacht hij eerst aan zichzelf en dan aan anderen en had hij weinig ruggegraat.

Dettie

Dat idee had ik dus ook van die jongen. Iemand die de keuzes voor het leven alleen maar in zijn eigen voordeel maakt. Nu is dat misschien wel een kenmerk van een opgroeiende jiongeman en daar zit het probleem ook niet.

Maar wat wilde de schrijfster: aan ontwikkelingsroman schrijven die toevallig in de oorlog speelt? Of een van de vergeten aspecten van de oorlog naar voren brengen?

Ik denk dat ze het laatste wilde, en dan had het, denk ik, meer indruk gemaakt op de lezer als ze een ander soort hoofdpersoon had gekozen. Eentje die tegen wil en dank, en niet uit eigen keuze, erin verzeild raakt.

Maar misschien heeft ze er wel redenen voor om het zo te doen.