Patrick Lane: Rode hond, rode hond

In het begin vond ik het een vreselijk boek, maar ik moest verder lezen.

En nu denk ik dat ik het nog eens wil lezen, het is eigenlijk een ongelooflijk mooi boek.

Lees het verslag, klik hier www.leestafel.info/patrick-lane

Marjo

Patrick Lane wordt wel de beste dichter van zijn generatie genoemd. Volgens de Vancouver Sun heeft zijn poëzie altijd het schokeffect gehad van een 'stiletto die getrokken wordt op een theekransje'. Hij heeft talloze prijzen gewonnen, waaronder de belangrijke Governor General's Award en tweemaal een National Magazine Award, en is voor talloze prijzen genomineerd geweest. Patrick Lane woont met zijn vrouw in de buurt van Victoria, British Columbia. Dit is zijn debuutroman.

Dit las ik bij Bol. Is de schrijfstijl van Patrick Lane in deze roman poëtisch Marjo?

Dettie

die niet erg vrolijk werd van de beschrijving van het boek, wat een deprimerend verhaal.

Het is een ontzettend deprimerend verhaal, en juist daarom is het zo knap dat je het toch met plezier leest. Of moet ik zeggen geboeid? Plezier klinkt meteen zo leuk, en dat is het dus niet.

Ik denk inderdaad dat het de schrijfstijl van Lane is die het meer dan dragelijk maakt. Heb je niet genoeg aan de stukjes die ik er uit heb gehaald? Ik had nog veel meer aantekeningen...

Lijkt me heel mooi. Wil ik wel lezen in 2010.

Marjo schreef : Het is een ontzettend deprimerend verhaal, en juist daarom is het zo knap dat je het toch met plezier leest. Of moet ik zeggen geboeid? Heb je niet genoeg aan de stukjes die ik er uit heb gehaald? Ik had nog veel meer aantekeningen...

Ik werd niet blij van die stukjes als je dat bedoelt en echt prachtig geschreven vond ik het ook niet dus ik denk dat ik er niet genoeg aan had.

Dettie

Volgens mij zijn er mensen bij wie er vanbinnen iets mis is, en hoe je ook probeert ze weer ten goede te keren, je krijgt het niet voor elkaar. Ze was net een pot met in de herfst ingemaakte wilde appeltjes, fruit dat zo mooi was achter glas, maar er was iets mee, de deksel was niet goed afgesloten, de weckring was beschadigd, zoiets, of juist niets van dat alles, en dan groeide er zwarte schimmel achter het glas zonder dat je er iets aan kon doen. Dat fruit gooi je weg, maar wat doe je met een dochter?

Eddy speelde patience en hoewel hij wist hoe het zat met de kaartruggen, speelde hij niet vals. Zijn spel bestond uit kaarten pakken en aanleggen, er was geen verschil tussen begin en einde, met hemzelf als enige tegenspeler. Hij zat er in afwachting van een onderbreking die hem de actie zou brengen die hij nodig had; zijn sproetige handen schudden de kleiner wordende stok, terwijl hij met afhangende schouders boven de resten van het al uren geleden gegeten ontbijt hing en wie weet hoe lang al zijn eenzame spel speelde.

Ik hoef het boek maar willekeurig open te slaan en ik vind deze stukjes. Ik vind ze niet echt poëtisch, maar ze geven een sfeer weer, die de lezer meteen alles vertelt.

Ik vind het mooi geschreven, de beschrijving van iets heel gewoons geeft een hele wereld weer.