De verhalenbundel "Vreemd land" lezen is echt genieten! Eigenlijk hou ik, net als Dettie, niet van verhalenbundels, maar deze 8 verhalen zijn meer korte novellen. Na het lezen van één verhaal had ik echt even tijd nodig om het te laten bezinken. Elk verhaal komt door de sterke karaktertyperingen en doordat er met veel aandacht voor detail geschreven is, echt tot leven.
In een betrekkelijke korte tijd maken we in het boek kennis met uiteenlopende mensen, die worstelen met grote en kleine tragedies, eenzaamheid en verlies. Universeel is de beschreven vervreemding die kinderen van migranten van de eerste generatie ervaren.
Jhumpa Lahiri is zelf in Engeland geboren uit Bengaalse ouders en groeide op in de Verenigde Staten. Het mooie is dat Lahiri is een insider is, maar de verhalen beschrijft vanuit de positie van een buitenstaander: hoe anderen moeite hebben zich aan te passen aan het leven in de VS.
De vervreemding van de kinderen is niet meer het missen van India. India is voor hen het land van de zomervakanties bij de grootouders. In India zijn ze westers, in de VS Bengaals; een bekend migrantenprobleem!
Waren de huwelijken van de ouders veelal gearangeerd, de toegenomen keuze vrijheid van de tweede generatie maakt niet dat men dan een gelukkiger mens wordt!
In het titelverhaal worstelt de hoofdpersoon met de vraag of zij, nu haar moeder is overleden, haar vader in huis moet opnemen. Dit thema doet mij denken aan het boek "Familiekwesties" van Rohinton Mistry ('03).
In dit boek moet de 79-jarige weduwnaar Nariman door omstandigheden gedwongen, inwonen bij zijn dochter en schoonzoon.
Net als "Vreemd land" ook een juweeltje van een boek!
Jeannette