Jonathan van het Reve - De boot en het meisje (debuut)

Tja, dan ben ik je toch voor, Bernadet.

Ergens zei je het al, dat je dacht dat dit niks voor mij was. En nee, dat is het dus niet. Twee keer niks..

Het slot maakt een beetje goed van een nietszeggend verhaal dat eraan vooraf gaat, maar dan nog..

Een week uit het leven van Leo, een jonger man die zijn draai niet echt schijnt te kunnen vinden in het leven. Hij is werkzaam in de reclame, maar zijn hart ligt er niet. Hij heeft een kameraad, Rosa, al acht jaar een heel goede vriendin, en hij heeft haar nooit durven vertellen dat hij wel meer met haar wil.

Hij woont nu nog in de stad, maar hij heeft een woonboot gekocht, en stiekem hoopt hij dat Rosa daar wel met hem zal willen wonen. Maar hij zegt niets, en vraagt alleen maar of ze de boot mee op wil gaan halen in Lauwersoog. Ze is niet enthousiast, maar lijkt wel mee te zullen gaan. Je zou zeggen dat hier zijn kans ligt, maar blijkbaar durft hij niet: hij vraagt eerst zijn bovenbuurman mee, en later zijn collega. Beiden kunnen niet, dus zou het er toch van komen dat hij een tochtje zal maken alleen met Rosa?

Het boek is net als de hoofdpersoon: besluiteloos, twijfelachtig. Leo en Rosa praten wat, eten wat, gaan wat met anderen om, het kabbelt een beetje aan, tot het einde, waar er eindelijk eens iets gebeurt. En dan gebeurt het meteen goed, alhoewel...

Het is een boek dat je in een vloek en een zucht uit hebt, en het doet niets.

Marjo

Ik lees je verslag nog niet Marjo, ik zal nu eerst mijn verslag maken en plaats ze dan alletwee.

Dettie

Ik heb jouw verslag hier gezet Marjo, het is een beetje te kort om te plaatsen

Mijn verslag staat op de site en zoals je misschien wel verwacht had, verschillen we nogal van mening

Lees het verslag, www.leestafel.info/jonathan-v-h-reve

Dettie

Vond je echt dat er een soort spanningsboog inzat? Dat hij toewerkte naar het slot? (waar ik pas vind dat het echt begint)

Ogenschijnlijk kabbelend? Welnee, het kabbelt! Vast expres, vanwege die boot die hij zo nodig moet hebben.

Ik wist al meteen toen ik het las, dat dit meer jouw soort boek is.

Mijn dochter las het ook en vond het ook niet veel bijzonders. "Er gebeurt niks...nou ja , pas op het eind.."

Ha en ik wist al bijna zeker dat het jouw soort boek niet was!

Ja ik vond er wel een spanningsboog in zitten. Het was maar de vraag of er ook maar iemand mee zou gaan. Iedereen doet leuk en aardig maar zo gauw hij vroeg of ze wilden helpen, haakten ze af...

Ook de gesprekken moest ik wel om lachen, zo gaat het toch vaak? Gewoon een hoop gebabbel... maar bij hem speelde onderhuids veel meer mee. En dat onderhuidse ontploft, in het verhaal wordt daar naartoe gewerkt. Voor mij is dat dus wel een spanningsboog.

Dettie

Ik denk dat het precies dat is wat mij niet boeide: 'het gaat toch vaak zo..' Dat is bij Het Bureau ook, het is allemaal zo gewoon, ik wil meer..

Het was best leesbaar hoor, maar ik was blij dat het niet dikker was.