Hans Münstermann - De bekoring

“Toen ze terug was, bestelde zijn vader bij Neckermann een wandmeubel met ingebouwde tv en grammofoon. Dat was haar grootste wens.”

Zo eindigt het boek van Hans Münstermann waarin hij prachtig de sfeer van de jaren rond 1960 heeft weergegeven.

Lees verder, klik hier.. www.leestafel.info/archief/romans-volwas...ermann-de-bekoring-2

janna

Nou... ik moet zeggen... dit verslag maakt me wel erg nieuwsgierig naar het boek.

Wat een mooi verslag heb je gemaakt janna!

Ik heb nu alletwee de verslagen nog eens gelezen, die van Librije over Het gelukkige jaar 1940 en dit verslag en opvallend is dat Münstermann in beide boeken verschillende verhaallijnen door elkaar heeft lopen. Het zal dus zijn manier van schrijven zijn.

Ik vraag me af, wil hij teveel in één verhaal stoppen?

Zou volgens jullie het beter zijn als hij deze verhaallijnen in aparte boeken/verhalen zou schrijven?

Is het als je de verhaallijnen apart zou zien eigenlijk een verhalenbundel?

Of is het daarvoor toch teveel één geheel?

Vertel, vertel.

Dettie

Ik denk dat ik het boek vrij saai zou vinden als hij dit niet gedaan had. Ik geef toe dat het wennen is, want je moet goed lezen om er achter te komen in welke lijn hij zit, maar toch: dit biedt afwisseling.

Een verhalenbundel is het zeker niet. Er zit wel degelijk lijn in, de stukken staan niet zomaar willekeurig door elkaar, ze passen..

En teveel in een verhaal? Ook niet, hij heeft al vijf boeken geschreven.

En teveel in een verhaal? Ook niet, hij heeft al vijf boeken geschreven

Nee dat bedoel ik niet, iemand kan 20 boeken schrijven en in elk boek teveel willen zeggen in elk van die 20.

Ik krijd de indruk dat Münstermannn teveel in één boek wil schrijven. Allerlei onderwerpen wil aanroeren.

Dettie

Nee, wat hij wil zeggen met/in zijn boek past prima, daar zij nniet meer boeken voor nodig. Ik zou hem graag wat beperkter willen zien in zijn uitweidingen.

Ik zou het toch leuk vinden als Marjo ook een verslag zou schrijeven.

Als ik het verslag van Janna lees, krijg ik de indruk, dat het verhalen over de architect en over het schrijven van het boek over de archtiect er een beetje bij hangen en dus de alsmaar wisselende verhaallijnen onnodig nog ingewikkelder maken.

Dat was bij Het gelukkige jaar 1940 anders: ze hadden echt alledrie een functie (zie ook mijn opmerkingen in het forum daar).