# Niek Bremen - Bang voor de liefde

Verrassend nieuw talent! Laat maar komen dat volgende boek!

Lees meer: www.leestafel.info/niek-bremen

-

Ik kan je ook een stukje over mijn nieuwe roman laten lezen:

Ik ontmoette haar voor het eerst in café Central, een louche tent in Heerlen. Het de plek om een gat in de nacht te stappen. De zaak wisselt regelmatig van eigenaar en is berucht vanwege de ruzies op straat. Talloze keren ben ik erlangs gereden, maar die ene maal overwon ik mijn schroom en stapte het café binnen. Ogenblikkelijk sloeg een overdreven walm van sigarettenrook in mijn gezicht. Ik werd meteen ondergedompeld in een rumoerige massa van naar alcohol ruikende gasten, die doelloos bij elkaar stonden. De enige zinvolle beweging werd gemaakt door de secon-dewijzer van een klok boven de uitgang. Voortdurend werd er aan een bel getrokken. Alweer een rondje. Alsof iedereen jarig was. De kastelein en een caféhulp waren de enigen die geluidloos met elkaar communiceerden, behalve dan de heldere tik waarmee ze de glazen op het uitlekrooster plaatsten.

Ik baande me een weg naar de bar. De vloer was glad van de gemorste drank. Uitglijden zou een kettingreactie van vallende mensen veroorzaken. Ik maakte met mijn vingers een V-teken. De hulp knikte en de kastelein tapte twee glazen bier. Ik dronk zo gulzig dat ik hoestte.

‘En plotseling, tussen al het gekrakeel, stond ze naast me, onder lampen met rode en gele filters. Blijkbaar had mijn hoestbui haar aandacht getrokken. We keken elkaar een ogenblik aan. Ik wilde wat zeggen maar besloot mijn mond te houden, omdat ik niet in café-gebazel wilde vervallen. Ze droeg een groen vestje.

Naast haar stond een meisje met kort zwart haar en zo plat als een dubbeltje. Het was zo’n meisje dat overal commentaar op heeft, omdat mannen haar onaantrekkelijk vinden.

Het vestje had lichtgrijze ogen en lang blond haar met high lights. Ze leek onbevangen en fris. Net toen ik het tweede glas aan mijn lippen wilde zetten lachte ze naar mij. Ik deed alsof ik ongeïnteresseerd was en dronk zonder te hoesten. Intussen hield ik haar met een schuin oog nauwlettend in de gaten. Ze wisselde enkele woorden met het andere meisje en haalde een foto uit haar tasje. De kastelein volgde de handelingen. Daarna keken ze gezamenlijk naar de foto.

‘Hé, hallo,’ riep ik, want nu ik kon mijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen.

Met een ruk van haar hoofd keek ze me aan.

De kastelein zei iets wat ik niet verstond.

Ze aarzelde en gaf me de foto. ‘Mijn broer Cas, hij is vermist.’

De gelijkenis met mij was treffend. Ik rook aan de afbeelding. Het verdriet was nog vers.

Een uur later verlieten we samen het café.

Leuk Niek! Je maakt me al nieuwsgierig!

Over enkele dagen schrijf ik het vervolg Marjo. Ik val met de scene in slaap en 's morgens weet ik hoe het verder gaat.

Grappig! Maar ik neem toch aan dat je niet het hele verhaal hier op het forum gaat plaatsen!

Zou de uitgever niet op prijs stellen, Marjo. Ik hou het bij een preview. Bovendien is het forum niet het juiste item om verhalen te publiceren. Maar dat zei je ook al...impliciet dan.