Ik denk dat de reacties met de forumstoring zijn weggevallen, maar nu ik de recensie weer lees, ben ik opnieuw onder de indruk.
Er was een tijd terug een reportage over de slachtoffers van Anders Breivik in Noorwegen. Vooral een meisje maakte erge indruk, ze vertelde het verhaal bijna als een robot. Ze vertelde het heel nauwgezet en gedetailleerd, bijna emotieloos. Oneindig triest om te zien.
Net als het kind uit het boek zal zij ook haar weg moeten vinden.
"Het is absoluut niet makkelijk om zo overtuigend vanuit de wereld van een zesjarige te schrijven over een schokkende gebeurtenis als deze. Om zo in de schoenen te gaan staan van een jong kind dat een eigen weg moet zien te vinden met alle gebeurtenissen omdat niemand naar hem om kijkt.
Een kind dat heel goed ziet dat de volwassenen niet goed bezig zijn.
Rhiannon Navin heeft dat zeer goed gedaan, en dit is nog wel haar debuut!"
Dat is zeker knap om over zo'n zwaar en heftig onderwerp je eerste boek te schrijven.
Dettie
