Nieuwe boekrecensies

Alles begint met een A
Paul Weelen

De hoofdpersoon, de naamloze verteller, heeft al jong besloten dat een carrière in het theater, met name in de muziek, zijn toekomst moet zijn. Hij gaat studeren aan het conservatorium in Aken en maakt daar vrienden: Barbara, Gino, Angela en Walter, vier mensen die net als hij zelf dromen van applaus. Van bijzondere rollen, in grote theaters. Even leek hij een relatie te beginnen met Angela, maar dat werkte niet. Hij was toch meer homoseksueel, besloot hij. Maar een goede vriendin bleef ze.
Onze ik-figuur zou het liefst Wagner zingen, als solist. Hij is een goede bariton, en zijn carrière verloopt ook voorspoedig, hij zingt in diverse kleine en grotere producties, als solist of in het koor en reist de wereld rond. Het gaat dus prima, behalve dat hij maar niet gevraagd wordt voor een Wagnerrol.
In zijn privéleven gaat het wat minder op rolletjes. De ware liefde lijkt niet voor hem weggelegd.  
Hij is te laat als zijn vader overlijdt. Het gezinnetje van zijn broer maakt hem jaloers.
Geld maakt niet gelukkig, een gezegde dat zeker voor hem geldt. Financieel heeft hij immers geen klagen. Maar er is een donker geheim in zijn verleden, een geheim dat hij deelt met zijn vrienden.
Het mocht dan ‘gewoon’ gevonden worden dat je als acteur of zanger handtastelijkheden moest verduren om een rol te krijgen, een van hen gaat er aan onderdoor. Ze pleegt zelfmoord, en haar vrienden besluiten haar te wreken.

De A is de grondtoon die de eerste violist laat horen als de voorstelling begint. Dus begint het boek met een A. De A van Altijd…
Helemaal in de stijl van het onderwerp, de opera, vangen we aan met een ouverture, waarna de aktes volgen, opgedeeld in scènes. En zoals de titel aangeeft, begint alles steeds met een A: het eerste woord van ieder hoofdstuk dan toch. Dat zijn aardigheidjes die een serieus verhaal omlijsten.
De ouverture begint in de toekomst, waarna we - na nog een paar keer heen en weer springen - terug gaan naar het begin, om weer af te sluiten met waar we begonnen zijn.
De dood van hun vriendin en de gevolgen daarvan lijken op de achtergrond te blijven, maar hebben wel degelijk een grote betekenis voor het verhaal.

In de overwegend in beschouwende stijl geschreven roman krijgen we veel informatie over hoe het er aan toe gaat in dit specifieke deel van de muziekwereld, maar zonder dat het saai wordt. Paul Weelen doseert de spanning prima, al moet je geen thriller verwachten, want dat is het absoluut niet.
Alles begint met een A is een mooie sfeervolle psychologische roman met een fijne spanningsboog.

Paul Weelen (Calgary, 1959) schreef eerder Snoepvrouwtje, De droom van de minnezanger, Pionnenwerk, De Mercuriustapes, Thuis en Doodstil. Hij woont en werkt in Maastricht.

ISBN 9789493048430| paperback| 225 pagina's | Uitgeverij Tic oktober 2022

© Marjo, 7 december 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

 

De val
Sarah Moss


November 2020.Inwoners van Engeland moeten vanwege oplopende Covidgevallen, vanaf 5 november zoveel mogelijk thuisblijven. Als je in contact geweest bent met iemand die Covid heeft dan moet je veertien dagen in quarantaine. Als je deze regels schendt, wacht je een flinke boete. Buren wordt aangeraden het te melden als mensen deze regels schenden.


Kate, die samen met haar zoon in quarantaine zit, wordt het allemaal teveel. Ze is gewend om elke dag over de moors van het  Peak District te wandelen. Ze stikt in haar kleine huis, ze móet eruit. Er is buiten niemand te zien, het is al bijna donker. Als ze nu eventjes een blokje om gaat, even frisse lucht happen, zodat ze even haar bloed weer voelt stromen...Ze pakt gauw haar rugzak en vertrekt, zonder telefoon, zonder haar zoon Matt te melden dat ze even weg is, bang als ze is voor zijn commentaar.
Buurvrouw Alice, herstellende van een chemokuur, ziet haar vertrekken. Ze besluit het niet door te geven aan de autoriteiten, ze weet maar al te goed hoe het voelt om 'vast' te zitten.


De wandeling is heerlijk, het is puur genieten en, ondanks het weten dat het niet mag en ze eigenlijk naar huis moet, loopt ze toch steeds een stukje verder. Ze begint te zingen en even later begeleidt een krassende raaf haar gezang. Het wordt sneller donker dan Kate verwacht had, maar de verleiding is groot om toch nog dat ene stukje verder te lopen. Even vanaf de top naar het dorp kijken. En daar gaat het mis. Kate vindt zichzelf zwaar gewond terug op de grond in het donker, de pijn is ondragelijk.


Als het uiteindelijk helemaal donker is en zijn moeder nog steeds niet thuis is, begint Matt zich zorgen te maken, helemaal als hij ziet dat zijn moeder geen telefoon bij zich heeft. Wat moet hij doen? Ze hebben weinig geld en zijn moeder krijgt een dikke boete omdat ze toch naar buiten is gegaan in quarantainetijd. Uiteindelijk meldt hij de vermissing en wordt een zoekactie gestart. Rob is een van de reddingswerkers.
Het hele boek draait om deze vier personen; Kate, Matt, Alice en Rob.


Het verhaal wordt niet weergegeven door een personale verteller maar er wordt gebruik gemaakt van een zogeheten monologue intérieur ofwel stream of consciousness. Van alle vier de personages lezen we beurtelings, in aparte hoofdstukken, de gedachten, overwegingen, gevoelens, herinneringen etc. waardoor het verhaal dichterbij komt.
De gedachten van Kate zijn aanvankelijk van de hak op de tak springend maar die veranderen tijdens de wandeling. Ze worden gestroomlijnder, opgewekter. Het wandelen doet duidelijk goed. Na de val wordt opnieuw dankzij de toepassing van dit vertelperspectief duidelijk hoe zwaar gewond ze is en hoe zij zich bij elkaar weet te pakken en haar verstand erbij probeert te houden. Maar het zijn vooral de hallucinante gesprekken met de raaf die indruk maken.


Het minst interessant is Matt, de puberzoon. Maar de oudere Alice geeft via haar gedachten weer hoe zij écht over alles denkt en dat is anders dan dat wat zij uitspreekt. Erg interessant en het maakt het boek levendig. Ook Rob laat zich op deze manier horen, inwendig is hij bang dat de vrouw -Kate- niet meer in leven is maar in zijn woorden in de buitenwereld toont hij het tegenovergestelde.


Het boek verwoord wat voor impact de Covidmaatregelen op verschillende mensen heeft gehad. Kate is haar baan kwijt dankzij Covid, zit in de financiële problemen maar mag niet naar buiten om haar zorgen eruit te lopen. Zelfs zwaargewond maakt zij zich nog zorgen om de ontdekking dat ze buiten was.
Alice heeft vanwege haar chemokuur een verhoogd risico, ze wil Matt wel opvangen maar wat is wijsheid. Matt wil wel een vriend bellen maar aarzelt, die vriend mag toch niet naar hem toe komen. Rob moet vanwege zijn reddingswerk mensen aanraken, maar hij heeft een dochtertje thuis. Allen zitten met dilemma's die tegen hun gevoel in gaan.


Het verhaal zit knap in elkaar maar leest niet makkelijk. Vooral het ontbreken van witregels en de doorlopende tekst- het zijn immers gedachtenstromen - maken het lastig om te lezen, gelukkig zijn er wel apart hoofdstukken. Maar als je er eenmaal aan gewend bent, besef je hoe bijzonder deze vertelstijl is en hoe vernuftig dit verhaal in elkaar zit.


ISBN 9789083233864 | Paperback | 192 pagina's | Uitgeverij Orlando | 8 september 2022
Vertaald door Ine Willems

Dettie, 1 december 2022

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Mevrouw March
Virginia Feito

George March is een succesvol schrijver. En een knappe man. Veel vrouwen zijn jaloers op mevrouw March. Dat vertellen ze haar graag als ze het hebben over zijn laatste boek, een roman die opnieuw lovend ontvangen werd. Mevrouw March – zoals zij tot de laatste zin van dit boek genoemd wordt – heeft eerder zijn boeken wel gelezen, maar om de een of andere reden is ze er niet toe gekomen ook deze te lezen. Maar ze denkt wel te weten wat voor verhaal er in staat. Ze hoort immers om haar heen hoe mensen over dit boek praten. Het schijnt over ene Johanna te gaan, een lelijke domme vrouw die de kost verdient als prostituee. Maar als ze in de rij staat bij haar favoriete bakker zegt die tegen haar dat George March het personage vast op zijn vrouw gebaseerd heeft.
Mrs March reageert met afschuw:


’Maar ze is een afschuwelijke vrouw,’ zei ze. ‘Ze is lelijk en dom en alles wat ik nooit zou willen zijn.’


Het komt hard aan bij Mrs March. En de twijfel is gezaaid. In het begin wil ze het niet accepteren, dat zou hij nooit doen toch? Maar er zijn meer mensen die denken dat zij in feite Johanna is. En de trots die zij voelde vanwege zijn succes verdwijnt langzaam om plaats te maken voor wrok. Voor woede. Zij die alles perfect wil doen, die feesten en soirees tot in de puntjes organiseert, zij wordt in een boek door haar echtgenoot beschreven als een lelijke hoer?


En terwijl ze steeds krampachtiger probeert niets te laten blijken aan de buitenwereld, groeit haar haat versus George. De vondst van een krantenartikel over een meisje dat vermoord is in de nabijheid van het jachthuis waar George rond die tijd ook is geweest, versterkt haar in haar wanen. Want die heeft ze inmiddels. Ze ziet kakkerlakken, maar we komen er niet achter of dat misschien wel echt was. Die duif in de badkamer? Is dat een truc van haar man? Het verloopt van kwaad tot erger.
Er is ook een zoon. Jonathan is 8 jaar,  je hebt als lezer steeds meer met hem te doen. Mevrouw March is niet bepaald een liefhebbende moeder, je begrijpt hoe dat komt als ze herinneringen ophaalt aan haar jeugd.


Steeds meer verliest mevrouw March de grip op haar omgeving. En op zichzelf. Nu weet je als lezer niet in hoeverre ze verzint wat ze vertelt. Het is haar interpretatie van de wereld om haar heen, ze beschrijft alles subjectief. Ook als ze gewoon door de stad loopt – New York – is hetgeen verteld wordt háár persoonlijke beleving.
In een bepaalde scene wordt beschreven hoe ze zichzelf terugvindt in de hal van haar woning, niet wetend of ze zojuist binnen stapte, of juist van plan was naar buiten te gaan.


Nooit expliciet, maar in een suggestieve stijl, beschrijft Feito hoe de vrouw die zich krampachtig probeert vast te houden aan wat men hoort te doen en zeggen uit balans raakt. Soms lijkt ze het te beseffen en probeert ze zichzelf te herstellen. Maar: misschien is haar man inderdaad een spelletje met haar aan het spelen? Misschien is mevrouw March wel degene die de wereld juist interpreteert?


Een indringende psychologische roman, met een goede spanningsboog, waardoor het bijna een thriller wordt.
Er zijn meerdere omslagen: het boek dat de mintkleurige handschoenen laat zien, die een specifieke rol hebben in het verhaal, heeft meer zeggingskracht dan die van de vrouw op de Nederlandse omslag met notabene witte handschoenen.


Virginia Feito (Madrid, 1988) studeerde Engels en drama in Londen en reclame in Miami. Feito woont in Spanje, maar schrijft in het Engels. Dit is haar debuut.


ISBN 9789044364521 | Paperback| 288 pagina's | Uitgeverij House of Books |oktober 2022
Vertaald uit het Engels door Ralph van der Aa

© Marjo, 22 november 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

 

Oksana
Donald Niedekker


'Je moet je evenwicht verliezen… Ga verder… Rechte rug… En Verder. ‘Haar stem snerpte als een visdiefje. ‘Waar ben je bang voor,’ zei ze. ‘Als je valt, zweef je.’ En haar ogen priemden. ‘Dans is een gebaar van de goden. Ze vangen je heus wel op.’


Al vanaf haar zesde is Lena op les bij een strenge balletjuffrouw. Ze heeft dan geen idee dat dans an sich en met name deze woorden een leidraad zal worden.


Ze woont met haar ouders in de nabijheid van Tsernobyl, als de ramp zich daar voltrekt. Haar ouders verdwijnen, ze is dan acht jaar, heeft geen idee wat er gebeurt. Zelf wordt ze naar haar grootmoeder gebracht in een dorpje zonder straatnamen zo klein.
Het leven is hard en primitief, maar dansen blijft ze nog steeds doen, dromend van een balletcarrière. Tot ze hard valt en haar been lelijk verdraait en de dokter haar vertelt dat dansen erg lastig, zo niet onmogelijk zal zijn.


Als ze op een dag terneergeslagen in een park zit wordt ze benaderd door een jonge vrouw met wie ze een goed contact krijgt. Zinaïda. Lena wordt door haar uitgenodigd om mee te gaan naar Italië, om te werken in het restaurant van Zinaïda’s oom. Zoals vele andere vrouwen voor haar en na haar, heeft Lena geen idee in welk wespennest ze zich begeeft als ze besluit mee te gaan. Zinaïda was een ronselaar…
Oksana, het meisje van de titel, was eveneens geronseld. Zij dacht sterk te zijn, verzet te kunnen bieden. Later zal Lena een ballet ter ere van haar maken.


Het verhaal wordt fragmentarisch verteld, heen en weer springend in de tijd. Ook al treedt Niedekker niet in details, het leven dat voor Lena weggelegd is, is maar al te duidelijk. Schrijnend. Lena lijkt zich ondanks alle ellende wel staande te houden, ze heeft leren vallen…


Mooie roman, die in het begin lastig leest, vanwege dat springen. Het went en Niedekker schrijft fraaie zinnen, zonder lange uitweidingen. Kort maar krachtig veelal. Maar ook mooie, rake observaties. En een aanklacht tegen vrouwenhandel.


‘Wij waren accessoires, die bij hun feesten en partijtjes en orgiën hoorden net als de champagne, de kaviaar en de salami, een neutrale uitwisseling van diensten en goederen, marktconform, iets bijkomstigs.’


‘Ik zag auto’s rijden, zo vanzelfsprekend, op het absurde af, auto’s met mensen die mogelijk in razernij zouden ontsteken als het niet zo zou zijn, als de auto haperde of de weg versperd zou blijken, mensen die een plan hadden, een doel en daarvoor van A naar B moesten. Ze stappen in hun auto, rijden van A naar B en doen wat ze ter plekke van plan waren te doen. Ze verwonderen zich waarschijnlijk niet eens dat de werkelijkheid zich precies zo ontrolt als ze zich hadden voorgesteld. Dat hoeft niet zo te zijn. Er is veel verbeelding in het spel en die kan je makkelijk pootje lichten. Met alle plezier.’


Donald B. Niedekker is dichter en schrijver te Heiloo. Hij publiceerde met fotograaf Harold Naaijer een aantal reisboeken en schreef romans, novellen en dichtbundels. Zijn romandebuut is Hier ben ik uit 2002.


ISBN  9789492313126  | Paperback | 208 pagina's | Uitgeverij Koppernik | maart 2016

© Marjo, 18 november 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

 

Irundina
Hella S. Haasse


En dan ben je in de bibliotheek en zie je een boekje liggen van Hella S. Haasse dat je nog niet kent. Dat moet mee natuurlijk.


"Ze is tweeëntwintig, maar zo klein en tenger als een meisje van twaalf. Ze heeft donkerbruin haar en grote donkerbruine ogen. Haar voornaam bestaat eigenlijk niet, zegt ze zelf."


Zeg nou zelf, dit is toch het begin van een sprookje? En dit is ook de manier waarop Hella S. Haasse het hele verhaal aan ons vertelt.


Het tengere meisje heet door een misverstand bij de burgelijke stand, Irundina, Dat brengt ongeluk moppert haar moeder want alle Portugese meisjesnamen beginnen met Maria. Haar zusjes heetten Maria Manuela en Maria Fatima.
Het gezin is arm en de ouders sappelen om het hoofd boven water te laten. Als Irundina acht jaar is sterft haar vader en zoals dat gaat in arme gezinnen moet Irundina vanaf die tijd voor en na schooltijd werken op het land. Haar zusjes zijn ziekelijk en kunnen niet zoveel.


Irundina werkt hard en helpt haar moeder met alles. Ze wassen ook kleren voor mensen en tot 's avonds laat zijn ze aan de rivier in de weer om alles schoon te krijgen. Irundina leert ook strijken. Dan kan ze haar moeder nog beter helpen. 
Als ze tien is gaat ze van school omdat er geld in het laatje moet komen. Ze vindt een baantje en daarnaast helpt ze moeder.
Irundina moppert en klaagt niet. Het is nu eenmaal niet anders.

Maar dan wordt haar zusje ziek en moet naar het sanatorium, natuurlijk is daar in het arme gezin geen geld voor en omdat Irundina haar zusje heel graag weer beter wil zien, vertrekt ze illegaal naar Frankrijk. Daar krijgt ze meer geld voor haar werk.
Heel fijn heeft ze het niet, het is meer een Assepoesterbestaan. Ze werkt hard om zoveel mogelijk te verdienen voor haar zusje. Haar gezichtje wordt wit, haar benen mager, toch lukt het dankzij Irundina dat Maria Manuela naar het sanatorium kan.

De arme Irundina heeft wel heimwee en het werk is zwaar. Maar ze zet door. Soms werkt ze voor aardige mensen, maar meestal hebben haar mevrouwen hoge schoonmaakeisen. Ze kan niets zeggen want de wet is heel streng voor vreemdelingen. Ze is heel bang dat ze terug naar Portugal wordt gestuurd en dan kan haar zusje niet genezen.
Irundina ploetert en droomt van een ander bestaan, ze houdt altijd moed.


En dan komt het aanbod om terug te keren naar Portugal, daar kan ze werken...
Het lijkt een sprookje, maar is dat het ook?
Hoe loopt het af met Irundina? Krijgt zij het leven waar zij van droomt?


Zoals altijd heeft Hella S. Haasse dit 'sprookje' in de haar heel eigen wijze weergegeven. Het is fijn om weer even te mogen onderduiken in een erudiete, empathische vertelling geschreven in mooie stijlvolle taal. Het is echt een klein juweeltje maar eigenlijk had ik niet anders verwacht van deze grande dame van de literatuur.


ISBN 9789021402154 | Hardcover | 83 pagina's | Querido | 6 september 2016
Met illustraties van Sylvia Weve

© Dettie, 14 november 2022

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De boekhandelaar van Dachau
Shari J. Ryan
 


2018. De ouders van Grace waren al een jaar uit elkaar toen bij haar moeder kanker geconstateerd werd. Daaraan is ze nu overleden. Grace en haar moeder waren zeer hecht, Grace mist haar nog dagelijks. 


Na een slechte dag op kantoor – ze voelt zich daar ondergewaardeerd – vindt ze thuis een brief. Uit Duitsland. Van een advocatenkantoor. Grace is verbijsterd: in de brief staat dat zij de kleindochter is van ene Matilda Ellman, en dat haar in Duitsland een erfenis wacht. Als dit waar is, dan is het wel wrang: haar moeder heeft jarenlang geprobeerd familie te vinden, maar ze wist niet meer dan dat ze als wees vanuit Europa naar Amerika was gekomen. Haar echte naam was niet bekend, en evenmin waar ze precies vandaan kwam.
Maar het is echt! Grace heeft een boekwinkel In Dachau geërfd.


Misschien is het onverstandig – dat vindt haar vriendin tenminste – maar ze pakt zo snel mogelijk het vliegtuig. Haar vader heeft nauwelijks interesse, op kantoor moeten ze het maar zien te redden, en deze beslissing voelt best goed. Dus arriveert Grace in een stadje dat bekend staat om de gruweldaden van de Duitsers. Dachau.
Wat staat haar te wachten? Wie is die onbekende grootmoeder? Is er nog meer familie?


1940. De zeventienjarige Matilda heeft een relatie met een eveneens zeventienjarige Joodse jongen. Er hangt Hans een dreiging boven het hoofd. Joden mogen al heel veel dingen niet meer en nu moeten de mannen boven de 18 gaan werken. Zijn vader is al weggevoerd, en Matilda beseft dat alleen zij hem kan redden. Ze heeft op haar zolderkamer een extra ruimte ontdekt, waar Hans maandenlang opgesloten zal zitten.


Helaas zijn haar ouders het er niet mee eens. Vooral haar vader vindt dat ze beter mee kunnen buigen met de regels die de nazi’s hen opleggen, bang als hij is voor hun eigen hachje.
Maar Matilda buigt niet. Zij ziet de onrechtvaardigheid, en begrijpt niet waarom Joden anders – zelfs minder – zouden zijn dan Duitsers. Maar we weten: dit heeft grote consequenties.


Het is een bekend recept: de verhaallijnen in heden en verleden wisselen elkaar af, en het wordt al snel duidelijk hoe het met de familie zit. Maar er is meer aan de hand.
Het romantische verhaal is niet zo sterk, want te voorspelbaar, maar dat neemt niet weg dat je over een stuk geschiedenis leest dat nooit vergeten mag worden. Dat is dus goed!


Shari J. Ryan woont in New England. Omdat zij afstamt van twee Holocaustoverlevenden, vatte zij het plan op om daar boeken over te schrijven. Dit boek is als eerste in het Nederlands vertaald.


ISBN 9789044364736| Paperback | 320 pagina's | Uitgeverij House of the Books | september 2022
Vertaald uit het Engels door Clarine Smeets

© Marjo, 7 november 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

 

Adam
Deel 1 - De vondeling
Peter Stallone


Als Richman, de schatrijke arts en milieuactivist, in januari 1990, op een bijzonder koude winteravond een mandje met een baby bij de voordeur van zijn landhuis vindt, weet hij niet hoe zeer dit kind zijn leven zal veranderen. In het mandje zit namelijk ook een brief waarin verzocht wordt het kindje, Adam genaamd, te laten opgroeien op het landgoed. De schrijfster van de brief weet namelijk dat Richman op zijn landgoed een prachtige tuin en een enorm woud beheert.


"Ik wil dat mijn kind deel wordt van de wereld die je hebt behouden binnen de muren van je landgoed. Laat hem het bevrijdende van de natuur ervaren en stel hem, tot hij er klaar voor is, niet bloot aan de materialistische wereld buiten de poorten."


En zo gebeurt het, Richman beslist dat Adam tot zijn eenentwintigste jaar het ommuurde terrein niet mag verlaten. Ondertussen wordt het kind zeer liefdevol opgevoed door de Jenny, een personeelslid van het landgoed.


Adam blijkt een bijzonder kind te zijn die in het bezit is van een uitermate scherp verstand. In feite is het een wonderkind. Hij neemt alles razendsnel in zich op en laat iedereen versteld staan over zijn kennis. Jenny kan zijn ontwikkeling niet bijbenen en al snel moet Richman leraren aanstellen die hem van zijn zeer gewenste leerstof moeten voorzien. Dit ondanks dat het feit dat het landgoed bekend staat als niet te betreden wegens een levensgevaarlijke straling veroorzaakt door een proef van Richman. Wat dus bij de lezer wel zijn vraagtekens oproept.  Adam vindt de kennis van zijn leerkrachten geweldig, maar ook zij moeten soms buigen voor de enorme kennis van het kind.


Buiten de lesuren is Adam altijd in zijn paradijs te vinden. Al snel weet hij alles over de flora en fauna van het uitgestrekte gebied en daarbuiten. Door zijn honger naar kennis verlangt hij ernaar buiten de muren van het landgoed te treden. Tijdens zijn lange wandelingen ziet hij in de verte de betonblokken van de stad. Hij zou dolgraag de bewoners willen ontmoeten en met hen van gedachten willen wisselen. Maar niemand wil en mag hem blootstellen aan de hardheid van het leven buiten het terrein. Adam weet dus alles uit boeken maar ervaart, buiten de planten en dieren, zelf niets van wat hij leest. Hij groeit op tot een heel zuiver mens die puur op zijn intuïtie afgaat. Zo ontwikkelt hij ook geneeskrachtige smeersels die wonderbaarlijk goed helpen.

Adam mag ook geen gebruik maken van internet en televisie kijken wordt ook verboden. Dit alles om hem zuiver te houden en weg van de boze buitenwereld te houden.
Daarom roept het wel vraagtekens op dat de leraren wél mogen komen en Adam later ook moet onderhandelen met mensen. Die mogen kennelijk wel.


Als lezer verwonder je je dus verder soms ook wel over het verhaal, bijvoorbeeld over het beeld dat van Adam opgeroepen wordt. Bijvoorbeeld in het begin is de beschrijving over de lichaamsgroei van Adam af en toe verwarrend. Het lijkt een kind van vier maar dan is hij ineens volgens de lichaamsbeschrijving nog maar een baby. Gaandeweg het boek wordt gelukkig wel wat consequenter en meer in harmonie omgegaan met de groei van de jongen. Zijn verstand is hem echter steeds ver vooruit.


Het mooie aan dit verhaal is dat Adam in een onbedorven wereld leeft, zoals Adam in het paradijs. Hij is niet beïnvloed door macht, geld of carrièreplanning. Het is een leven dat één is met de natuur en vrij is van afgunst of eigenbelang. Vooral de hoofdstukken dat Adam alleen is in de natuur zijn prachtig beschreven. Adam IS de natuur.
Het doet dan opnieuw ook vrij vreemd aan dat Richman, de milieuactivist, ineens een vorm van winstbejag navolgt met de smeersels van Adam. Het doet erg tegenstrijdig aan.
Deze gang van zaken stuit Adam zelf ook zeer tegen de borst.


Ondanks de soms rammelende logica in het verhaal boeide het verhaal mij toch en liet het leven van Adam mij niet los. Ik ben dan ook zeer benieuwd naar het vervolg.
Hopelijk verschijnt dat gauw.


Peter Stallone is idealist, ondernemer en wereldburger pur sang. Na zijn studies ondernemingsrecht en culturele antropologie reisde hij 27 jaar in Azië. Daar zag hij van nabij hoe onverantwoord de mens omgaat met Moeder Aarde. Peter onderzocht hoe welvaart en natuurbehoud samen kunnen gaan en studeerde in 2009 cum laude af in de humane natuurgeneeskunde. Momenteel woont hij in de jungle van Sri Lanka, waar hij in zijn ecologische tuinen thee en specerijen verbouwt.


ISBN 9789463654623 | Paperback | 332 pagina's | Uitgeverij Elikser | 21 september 2022

© Dettie, 6 december 2022

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Tussen zwarte vlinders
Felicita Vos


Raven is na een dramatisch voorval naar Rome vertrokken om tot rust te komen. Dagelijks mailt en belt ze met haar beste vriend Fredo. Hij leidt haar af van haar eigen besognes, want de homoseksuele Fredo is een rasverteller, al is hij minder goed in luisteren. Hij vertelt over zijn contacten waarbij je je afvraagt of hij het niet allemaal uit zijn duim zuigt. Maar het werkt wat Raven betreft.


Er is namelijk nog meer wat haar dwars zit. Altijd heeft ze geloofd wat haar moeder haar en haar zus vertelde, dat hun vader verdronken is tijdens een weekend vissen met vrienden in Spanje. Maar, hoe kan het dan dat ze in Rome een galerie bezoekt en hem herkent op een foto van later datum?
Bij haar moeder kan ze geen verhaal halen, die heeft niet alleen nauwelijks gerouwd om de man met wie ze twee dochters had, ze wil niet over hem praten, ze haat het feit dat hij een Roma was, en ze zorgt ook niet meer voor haar kinderen, maar leidt een eigen egoïstisch leven.


‘Ik kies er voor om door te gaan en me op een positieve levensenergie te richten. Wees blij dat jullie vader en ik hebben besloten jullie bij geboorte mijn achternaam te geven zodat jullie aan het stigma dat aan de Roma kleeft konden ontsnappen. De toekomst ligt voor ons, de rest keer ik de rug toe.’


En dat doet ze, letterlijk. Ze laat de meisjes aan zichzelf over.
De zus van Raven, Ula, helpt wel mee om het raadsel op te lossen, maar ze is niet zo geobsedeerd als Raven. Eigenlijk zou ze het willen laten rusten. En Fredo heeft meer dan genoeg aan zichzelf, hij is namelijk ziek, al wil hij daar niet voor uit komen. Kan ze misschien terecht bij de man die ze in Rome voor het eerst zag en die ze later in Amsterdam weer tegen kwam? Maar met al die bagage die ze heeft vindt ze het lastig om zich open te stellen voor een nieuwe relatie.
Het is niet bepaald een rustig leven dat Raven leidt, er gebeurt heel veel. Wat precies haar verleden is, krijgen we niet te lezen en dat doet er ook niet zoveel toe.


Het boek vertelt over de Romacultuur, en over hoe het is om een zigeuner te zijn in blank Nederland.
Een tweede thema is de mishandeling van jachthonden – Galgo’s – die gebruikt worden voor de jacht en als ze niet meer voldoen op een wrede manier aan hun eind komen. In Granada zijn shelters, gerund door vrijwilligers, voor deze honden. De schrijfster laat Raven een aantal dagen doorbrengen in zo’n shelter. En het derde thema is een vriendschap die ziekte en dood overstijgt.


We komen vele citaten tegen in het boek, en verwijzingen naar muziek, kunst en literatuur. Maar de titel… wat betekent die?


‘Je bent onverschrokken, gaat recht op je doel af en ondanks alles ben je niet verbitterd of wrokkig geworden. Integendeel. Je bent nog altijd opgewekt. Je weet tegenslagen te verwerken zonder je gevoel voor humor te verliezen.’  zegt Ula tegen haar zus.


Dat sluit enigszins aan bij wat we op Wikipedia vinden over onder andere de symbolische betekenis van de zwarte vlinder:


‘In tal van culturen over de hele wereld is de vlinder een van de meest gekoesterde symbolen die ooit hebben bestaan, en voor zover het om de zwarte vlinder gaat, zullen we zeggen dat wat het meest bekend is, is dat deze donkere en mooie vlinder als een krachtige afdekking tegen negatieve energie geldt en de taak heeft om de eigenaar te beschermen tegen alle potentiële gevaren.’


Al met al is ‘Tussen zwarte vlinders’ een boeiend verhaal dat prettig leest, ondanks – of dank zij? - de vele thema’s.  Vooral de persoon Fredo geeft het verhaal een speels tintje, zijn sprankelende manier van praten doet de lezer goed.


Felicita Vos (Arnhem, 1972) is een dochter van een Roma-vader en een Nederlandse moeder. Zij weet dus waar zij het over heeft.  Ze studeerde aan de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen in Culturele en Maatschappelijke Vorming en studeerde Communicatie in Nijmegen. Ze werkte onder andere voor Osmose, een adviesbureau voor multiculturele vraagstukken.


ISBN 9789462972421 | Paperback | 288 pagina's | Uitgeverij De Kring | oktober 2022

© Marjo, 27 november 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

 

De rest is confetti
Lotte Petersen


De 28-jarige Lola de Winter is journaliste bij een stadskrantje. Niet haar droombaan, maar ze hoopt dat ze nog eens op zal vallen bij de grotere kranten. Daarvoor zal ze eerst binnen de Laagduiner promotie moeten maken, want de artikelen die ze nu schrijft, over een nieuwe hondenuitlaat, of over gerenoveerde bankjes in het park, die leest geen hond toch?


Als ze voor de zoveelste keer door haar baas uitgebreid gecomplimenteerd wordt, maar niet de felbegeerde promotie krijgt, zakt de moed haar in de schoenen. Haar moeder zegt ook al dat ze geen echte journalist is. Haar partner Diede lijkt wel in haar te geloven, maar ergens is hij het ook eens met zijn moeder die het bij ieder bezoek heeft over schattige baby’tjes. Ze snijdt het onderwerp dus liever niet aan.
Gelukkig heeft ze een goede vriend, Beer. Ze is graag bij hem en zijn partner James, bij hen kan ze haar ei gelukkig kwijt.


In dezelfde stad is Abel van Engelen geboren en getogen, dus als Lola hem tegenkomt in de boekwinkel, groet ze hem. Dat hij haar lijkt te herkennen vindt ze wel bijzonder, ze waren geen vrienden of zo. En Abel is nu een beroemd conferencier, een BN-er. De grootste verrassing moet dan nog komen: ze krijgt een telefoontje van Abel, een uitnodiging voor een kop koffie. Wat wil hij van haar?
In korte tijd verandert het leven van Lola compleet.


Het duurt even voor het verhaal echt op gang komt, het lijkt wel zo’n karretje dat traag aan de rit op een achtbaan begint, tjoeke tjoeke…  Maar: als je desondanks doorleest krijg je daar geen spijt van. Want het karretje klimt omhoog en de spanning neemt toe. Zal er een ontladende afdaling komen?Er zit in ieder geval veel humor in het verhaal, zeker als het gaat over de onderwerpen waar Lola over moet schrijven.
Maar zijn dit echt wel nietszeggende, banale onderwerpen die niemand interesseren?
En als Lola en Abel elkaar ontmoeten is er chemie, de vonken springen er van af als ze een gesprek voeren.


Ja, het is dus een feel good roman, maar het is geen sprookje, de personages zijn heel realistisch. Het verhaal heeft verrassende wendingen, die - zoals in het echte leven - niet altijd leuk zijn.
De schrijfstijl van Lotte Petersen is beeldend en sprankelend, dat leest lekker:


‘Ondertussen voel ik me alleen maar kleiner en kleiner worden. Het stuk zeewier dat ik probeer door te slikken, voelt ineens als een slijmerige slak die langzaam door mijn slokdarm naar beneden kruipt en elk moment kan beslissen rechtsomkeert te maken.’


‘Misschien is het te laat voor mij om er nog iets van te maken. Ik ben te laat. Ik had wel eerder willen zijn, echt waar, maar de brug stond open.’


‘Het gaat erom dat je de juiste mensen om je heen verzamelt om het feest mee te vieren. De mensen, die zijn de kern. En de rest is confetti.’


Lotte Petersen (1993) studeerde literatuurwetenschap en werkte enkele jaren als journalist. Net als voor haar debuutroman Een verrukkelijk fiasco liet ze zich voor De rest is confetti inspireren door eigen ervaringen. Tegenwoordig woont ze in Eindhoven met haar man en hun geadopteerde zwerfhond.


ISBN 9789402711479 | Paperback| 336 pagina's | Uitgeverij Harper Collins | oktober 2022

© Marjo, 24 november 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

 

Gezien de feiten
Griet op de Beeck


Dit boekenweekgeschenk van 2018 verraste mij erg. In tegenstelling tot veel andere boekenweekgeschenken vind ik dit boek indrukwekkend en knap geschreven.
Op de Beeck schrijft een grootst klein verhaal dat zich focust op Olivia, een oudere vrouw van eenenzeventig en haar dochter Roos en schoonzoon Sander.


Het verhaal begint met de begrafenis van Ludo, de man van Olivia. En na al het geregel en de condoleance met koffietafel is Olivia eindelijk alleen en dan durft ze het eindelijk aan zichzelf te bekennen. Ze is opgelucht. Na negenenveertig jaar is ze blij dat het leven nu weer van haar is en niet meer hoeft te verlopen naar de dwingende ideeën van Ludo.
Ze pakt het radicaal aan. ze ruimt gelijk op, ze verschuift meubels en maakt het háár huis, tot ontsteltenis van haar dochter, die hevig rouwt om haar vader.


Het is dankzij Roos dat Olivia nog niet helemaal durft toe te geven aan haar vrijheidsgevoel. Als haar buurman Tim haar vraagt om zes weken te komen helpen in een vermoedelijk Afrikaans land, grijpt ze dat met beide handen aan om onder de verstikkende houding van haar dochter uit te komen. Maar wat ze niet verwacht had, is dat het land waar ze gaat werken een complete ommekeer veroorzaakt. In dat land is die lieve, vriendelijke, goedlachse zwart man Daniël...
Olivia wordt verliefd en Daniël ook. Dochter Roos laat duidelijk merken wat ze ervan vindt, zo vlak na vaders dood.


Het is een verhaal over normen en waarden en wat 'hoort' en wat niet. Volg je je hart of doe je wat er van je verlangd wordt. Mag je wel genieten van het leven ondanks de korte tijd na een overlijden van iemand? Moet je kiezen voor je kind of voor jezelf? Mág je kiezen voor jezelf.
Schoonzoon Sander vervult ook een belangrijke rol in het geheel. Hij is degene die schippert tussen zijn vrouw en schoonmoeder en dat lukt hem wonderwel.
Zoals altijd is het verhaal prachtig verwoord door Griet op de Beeck.


ISBN 9789059654334 | Hardcover | 96 pagina's | CPBN/Prometheus | 14 maart 2018

© Dettie, 16 november 2022

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Antiboy
Valentijn Hoogenkamp


"Ik kom uit een lang geslacht van leugenaars."

Dit is de openingszin van het indrukwekkende boek van Valentijn Hoogenkamp. Antiboy, de hoofdpersoon in dit boek heeft zelf ook met een leugen te maken, een niet gekozen, innerlijke leugen. Pas als hij prefentief zijn borsten moet laten verwijderen vanwege een genafwijking, dringt het volledige besef tot hem door. "Nu hoef ik niet langer als vrouw te leven."

Wat daar allemaal aan vooraf gegaan is weet Valentijn Hoogenkamp in prachtige, bijna poëtische woorden weer te geven.


"Een jaar voor de borstamputatie spreid ik alle kleren die ik bezit uit op de vloer...[...]
Zoveel jurken van mama, oorbellen van mama, nepparels van mama. De vrouw die ze wilde dat ik werd tekent zich duidelijk af op de vloer [...]"


"Ik weet hoe ik een cowboy kan maken. [...]
Nog beter weet ik hoe ik een meisje kan maken. [...]
Het belangrijkste aan dit meisje is dat ze tussen mij en anderen in bestaat. Zij kijken naar haar en ik kijk naar haar."


'Bij gesprekken in het ziekenhuis werd me steeds verteld wat de meeste vrouwen in mijn situatie zouden doen', zeg ik. 'Ik wilde steeds over mijn schouder kijken of die vrouw soms achter me stond.'
'Want je voelde je geen vrouw?'
'Ik dacht dat vrouwelijkheid iets was om onder de knie te krijgen.'


'Vandaag zag ik voor me hoe ik eruit zou zien als man, maar man voelt net te ver.'
'Ben je non-binair?'
'Dat je er tussenin zit?'
Hij neemt een slok koude thee. 'Of dat je je niet thuis voelt in categorieën.'


'Ik ben gelukkig', zeg ik, om te horen of ik lieg.


Het hele boek bestaat uit dit soort zinnen, die enorm binnenkomen.

We lezen over de weinig empathische houding arts die de borstoperatie zal uitvoeren. De wensen van Antiboy worden genegeerd.
We lezen de gesprekken met goede vriend en geliefde Pier. Hij werd verliefd op een meisje, die er nu uitziet als een jongen. Hoe ga je daar alle twee mee om?
En uiteindelijk na een lange zoektocht in zichzelf, en vele gesprekken met mensen die er voor hem toe doen besluit hij zijn nieuwe naam te gaan gebruiken.
Antiboy.

Het boek heb ik drie keer gelezen en elke keer opnieuw ontroerd het mij en het heeft aldoor een andere impact en laat steeds andere facetten zien. De ene keer lees je het door de ogen van Antiboy, de andere keer door de ogen van vrienden en geliefden, of door de ogen van de inmiddels aan kanker overleden moeder. En steeds ontvouwt zich een nieuw verhaal. Maar het is vooral de taal en de subtiele maar toch krachtige beschrijving die het boek zo indrukwekkend maken.
Een koesterboek dat ik nog vele keren zal herlezen. Het is literatuur op zijn best.


ISBN 97894031774914 | Paperback | 107 pagina's | De Bezige Bij | 29 september 2022

© Dettie, 10 november 2022

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Een schitterend plan
Amanda Wen


Haar verleden is een mysterie. Maar haar toekomst blijkt een geschenk.


Dit tekent het leven van de hoofdpersoon Sloane Kelly. Zij is als baby’tje van 6 dagen achtergelaten in een bus. Ze heeft geen idee wie haar biologische ouders zijn. Vol vuur stort zij zich op het wel bekende verleden en wordt museumcurator in een historisch museum. Als op een dag een tas binnengebracht wordt met daarin een dagboek uit de 19e eeuw verandert er veel in het leven van Sloane. Ze wordt gegrepen door het verhaal van dagboekschrijfster Annabelle.


Mijn hart is gebroken. Papa en zijn nieuwe vrouw hebben een boerderij in Pennsylvania gekocht zodat ze dichter bij háár familie kunnen wonen. En wat nog erger is: ze krijgt een baby!
Papa zegt dat ze vroeger kindjes heeft verloren en dat ze het zwaar heeft. Daardoor kan ze niet reizen en kan hij niet bij haar weggaan. Hij verzekerde me ervan dat ik gelukkiger zal zijn bij oom en tante dan ik ooit bij hem en Huldah zou kunnen zijn.
Ik dacht dat ik weer een moeder zou krijgen. Een gezin. Maar nu heeft papa een nieuw gezin en er is geen plek voor mij.


Wat een herkenningspunten! Dat Annabelle nog veel meer betekent dan alleen herkenning blijkt in het vervolg van het verhaal.
Krachtig weet schrijfster Amanda Wen in deze debuutroman de karakters van alle personen neer te zetten. Waar het verhaal in het begin nog wat stroef loopt, gaat het na het vinden van het dagboek een stuk vlotter en word je als lezer gegrepen door de het leven en de daarbij samengaande emoties van de hoofdpersonen.


ISBN 978 90 297 3310 6| NUR 302 | Paperback| 386 pagina’s | Uitgeverij KokBoekencentrum| september 2022
Een schitterend plan is vertaald door Daniëlle Visser

© Els ten Voorde, 2 november 2022

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER