Nieuwe boekrecensies

De postbezorgster van Parijs
Gebaseerd op een waargebeurd oorlogsverhaal
Meg Waite Clayton


Als in 1939 in Europa de oorlog uitbreekt, is dat een dilemma voor de Amerikaanse pilote Nanée Gold: teruggaan naar Amerika? Of toch maar blijven?
Ze kiest voor het laatste. Ze is een vrijgevochten jongedame, en thuis wacht haar een keurslijf: ze zou een huwelijk moeten aan gaan met een goede partij, niet noodzakelijk uit liefde dus. En dan voor nageslacht zorgen. Daar heeft ze helemaal geen zin in.
Zo komt het dat ze het verzet opzoekt: kan ze iets betekenen?


Als Frankrijk zich overgeeft en het land in een vrij deel en een bezet deel gesplitst wordt, reist ze naar Zuid-Frankrijk: Marseille. Daar ontmoet ze Varian, een journalist die een hulporganisatie heeft opgezet. Hij helpt vluchtelingen, vooral ook Joden, om naar veiliger gebieden te vluchten.
Het duurt even, maar Nanée wint zijn vertrouwen. Vanaf dat moment wordt ze ingezet als postbezorgster: ze brengt berichten over.
Ze komt er Edouard Moss tegen, die ze in Parijs al had ontmoet. Hij heeft moeten vluchten uit Duitsland omdat hij anti-Duitse foto’s maakte. Zijn vrouw werd neergeschoten door soldaten. Een huis in Sanary-sur-Mer, vlak bij Marseille, moest zijn nieuwe thuis worden, maar hij beseft dat hij Frankrijk uit moet. Maar: niet zonder zijn dochter Luki! En die heeft hij achter moeten laten in Parijs.
Edouard is weduwnaar, het romantische verhaal is al snel duidelijk.


Maar Meg Waite Clayton doet meer dan een eenvoudig liefdesverhaal vertellen. Er is immers van alles gebeurd in die eerste oorlogsjaren. Stof genoeg om haar hoofdpersonen van alles te laten beleven. Edouard is Joods, maar vooral ook Duitser. Om die reden wordt hij opgepakt en in een kamp gestopt waar hij diverse ontberingen ondergaat. Het is Camp des Milles, waar kunstenaars opgesloten werden. Zijn dochter is een dapper en slim meisje dat terecht komt in een klooster in Amboise (bij Tours, midden-Frankrijk), waar ze kennis maakt met Moeder Maria.


De hulporganisatie van Varian Fry bestond echt, het kamp ook en het beschreven klooster bij het kasteel in Amboise eveneens. De schrijfster heeft de sfeer ook goed getroffen, ze heeft zich terdege verdiept in de geschiedenis. Je voelt de honger en de angst voor de vijand. Er heerste wantrouwen, en natuurlijk waren er ook mensen die pro-Duits waren. In korte hoofdstukken en chronologisch wordt om en om het verhaal van Nanée en Edouard verteld.
Het is een verhaal dat leest als een trein. Ook al lees je dat de wereld dus niet verandert. Ook al zei men: nooit meer…het blijft gebeuren: vervolging van groepen mensen die ‘anders’ zijn.


Zoals de schrijfster achterin vertelt: De postbezorgster van Parijs is gebaseerd op het waargebeurde levensverhaal van Mary Jayne Gold, een rijke Amerikaanse die in 1940 en 1941 deel uitmaakte van de verzetsgroep en hulporganisatie van journalist Varian Fry. Fry en zijn groep hebben tijdens de Tweede Wereldoorlog zeker 2000 tot 4000 mensen gered uit handen van de Nazi's, waaronder hele bekende kunstenaars zoals de Joodse kunstschilders Marc Chagall en Max Ernst, surrealistisch schrijver André Breton, biochemicus Otto Meyerhof, maar ook gewone mensen die vluchtten voor de terreur van de nazi's.


Meg Waite Clayton is een Amerikaanse schrijfster en advocaat. Ze woont in de San Francisco Bay Area en heeft al heel wat romans geschreven.


ISBN 9789402709421 | Paperback | 400 pagina’s | Uitgeverij Harper Collins | mei 2022

© Marjo, 23 juni 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

 

Stoner
John Williams

Eindelijk heb ik dit veelgeprezen boek gelezen en alle lovende woorden erover zijn waar.
Wat me wel verbaasd heeft, is dát het zo'n enorm succes heeft. Het leven van William Stoner is niet spectaculair, niet echt spannend, er zit niet veel actie in het boek en toch is het een wereldwijde bestseller. Hoe kan dit? Waarom springt dit boek er zo uit? Waarom zijn zoveel lezers onder de indruk van dit boek? Het is vermoedelijk voornamelijk omdat John Williams heel consequent is gebleven met zijn personages.


Stoner is iemand die veel zaken gewoon laat gebeuren, niet iemand die zijn stem verheft en statements maakt. Maar toch is het wel een man die zijn eigen koers vaart. Misschien zelfs wel eens teveel. Hij leeft in zijn eigen wereld, je krijgt de indruk dat hij dat ook nodig heeft omdat hij eigenlijk niet past in de maatschappij.


Stoner is van oorsprong een eenvoudige boerenzoon en zag zijn boerenleven al voor zich. Een ander geeft echter een wending aan Stoners leven. Stoner moet doorleren zegt zijn leraar. Dus leert hij door, hij studeert landbouwkunde, totdat hij een gedicht hoort en geraakt wordt door de taal. Vanaf die tijd weet hij wat hij wil en gaat verder in taal en letteren. Zijn docent en mentor Archer Sloane wordt zijn leidraad. Uiteindelijk geeft hij les op de universiteit waar hij zijn studie volgde. Getriggerd door zijn studie en lessen is de Eerste Wereldoorlog grootdeels aan hem voorbij gegaan.


Op de universiteit is Stoner een eenling, maar hij krijgt uiteindelijk wel één vriend, die ook levenslang zijn vriend zal blijven. Deze vriend is Stoners tegenhanger, hij is veel wereldser en extraverter dan Stoner, die eigenlijk alleen leeft voor de boeken en de lessen. Toch wordt Stoner verliefd en trouwt. Zij is een vermogend meisje maar heeft niet de intelligentie die hij eigenlijk nodig heeft in een relatie. Later zal zij Stoner enorm dwarsbomen in zijn liefde voor hun dochter Grace. Grace is alles wat zijn vrouw niet is. Met Grace voert hij al snel bijzondere gesprekken die hij zo nodig heeft.
Op een affaire na, waarin Stoner leert hoe een relatie ook kan zijn, gebeurt er in feite weinig, Stoner is niet gelukkig en niet ongelukkig. Zijn werk maakt veel goed ook al komt er een nieuwe collega die Stoner enorm zal tegenwerken.


De vrouw van Stoner is  een karakter op zich. Ze is een kind van haar tijd, goed opgevoed en heeft alles geleerd wat een echte jongedame moet weten, maar verder is ze een lege huls. Het is duidelijk dat het huwelijk voor haar iets is wat erbij hoort, maar als partner stelt ze niets voor.


Juist dit soort lethargie van beiden, het leven dat ze leven, de enkele krachtdadige optredens van Stoner en de toch verrassende affaire maken het boek zo aantrekkelijk. Niemand is een held, niemand is speciaal, maar toch zijn het allen personages om niet te vergeten, ook al laat Stoner volgens het boek geen enkele indruk achter.
Het is geen boek waar je over moet vertellen maar moet lezen en ervan genieten.

Biografieportaal: "John Williams was een classicus die, net als zijn romanpersonage William Stoner, met de onvergankelijke schoonheid van de Elizabethaanse poëzie de waan van de dag trachtte te bezweren."


ISBN 9789041713551 | Paperback | 320 pagina's | Rainbow | januari 2020
Vertaald door Edzard Krol

© Dettie, 17 juni 2022

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Magdalena’s droom
De Koffietrilogie 3
Paula Stern


'Met koffie en liefde komt alles goed.'


Corinne Ahrensberg - Engel heet onze heldin nu. Een sprookjesachtig huwelijk heeft haar verbonden met haar geliefde Noah. En na een sprong in de tijd zijn ze de trotse ouders van baby Mia. Hun leven lijkt helemaal op de rit te staan, ze hebben samen besloten om het als volgt te doen: Corinne blijft haar koffiebranderij uitbaten en Noah wordt huisvader. Dat doet hij uitstekend, dus Corinne kan zich helemaal wijden aan haar winkeltje en aan de stichting die ze opgericht heeft om vrouwen in Brazilië zelfstandig te maken.


Haar koffieleverancier Fernando staat daar helemaal achter, maar wie is dan degene die daar probeert de zaak te saboteren? Er arriveert een bedorven zending koffiebonen in Aken, en op de plantage gaan ook dingen fout. Corinne besluit zelf naar Brazilië te gaan. Noah stemt er mee in, maar niet van harte. Waarom niet? Denkt hij dat zij als vrouw de zaken niet goed aanpakt? Is hij jaloers?
Hoe goed hun huwelijk ook is, er drijft nu even een donkere wolk over. Maar Corinne heeft even te veel aan haar hoofd, Sarah, haar trouwe vriendin in Zwitserland, is plotseling overleden en ze mist haar vreselijk. Nu ze op het punt staat af te reizen, komt er ook nog een een heel vervelende brief.


Intussen is er ook de verhaallijn die in de jaren korte na de Tweede Wereldoorlog speelt, waarin de grootvader van Corinne het koffie-imperium opbouwt. Dat het gelukt is, weten we natuurlijk al, maar het is niet zonder slag of stoot gegaan. En dus wil je echt nog wel weten hoe dat allemaal gegaan is!
Zijn vrouw Magdalena helpt hem ijverig mee, terwijl ze haar eigen droom heeft.


De overeenkomst tussen de twee verhaallijnen is natuurlijk de koffiebranderij. Grootvader en kleindochter hebben eenzelfde ideaal, en werken min of meer op dezelfde manier, al is dat bij Corinne een stuk moderner natuurlijk. De problemen waar ze tegen aan lopen zijn anders, en passen in hun eigen tijd, maar allebei staan ze voor de moeilijke taak die problemen op te lossen.
Voor de lekkernijen zorgt nog steeds Corinne’s vriendin Susan in haar lunchroom. Noah en Corinne proberen er vaak heen te gaan, en dan vragen ze vaak Alexander, Corinne’s broer en diens ook al kersverse echtgenoot.
Achter in het boek lezen we in hoeverre het verhaal van de trilogie gebaseerd is op de werkelijkheid. Verrassend, want je zou gedacht hebben dat Paula Stern alles verzonnen had. Niet dus!
Ook achterin een recept van een 'machtige chocoladetaart'.


Een romantische trilogie over drie vrouwen, die ieder op hun eigen manier sterk zijn: Corinne, Sarah en Magdalena, met op de achtergrond de na-oorlogse problematiek in Duitsland en in onze eigen tijd de problemen van een veeleisende maatschappij.
Maar natuurlijk staat de koffie centraal!


Paula Stern is het pseudoniem van Susanne Oswald. Zij heeft onder haar eigen naam al meerdere boeken geschreven. Nog een ander pseudoniem gebruikt ze om krimi’s te schrijven. In De koffietrilogie combineert ze haar passie voor schrijven met haar interesse in historische gebeurtenissen.


ISBN  9789402709469 | Paperback | 304 pagina’s | Uitgeverij Harper Collins | april 2022
Vertaald uit het Duits door Jeannet Dekker

© Marjo, 10 juni 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

 

Mama liegt
Marion van de Coolwijk


Twee families blijken met elkaar verbonden te zijn.


Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werden twee meisjes geboren, die samen opgroeiden in de familie Kralingen. Elizabeth werd in de hongerwinter naar Ommen gestuurd, en eenmaal terug komt ook haar verloofde Frans al snel weer thuis vanuit Duitsland waar hij in het kader van de Arbeidseinsatz naartoe was gegaan. Als Elizabeth zwanger blijkt te zijn – ze is pas vijftien! – trouwen de jongelui en al snel wordt ze naar Huize Moedergeluk op de Veluwe gestuurd om rustig te bevallen. Frans is nog bezig met een huis bouwen voor hun jonge gezin.


Daar op de Veluwe leert Elizabeth een andere jonge vrouw kennen. Annie praat niet veel, maar ze raken bevriend. En ze bevallen op dezelfde dag. Dat wordt de arme Annie fataal. De moeder van Elizabeth besluit om beide meisjes mee te nemen.
Maar Anna, het andere meisje, voelt zich niet geaccepteerd. Omdat ze zwart is? In ieder geval besluit ze als ze zestien is, het gezin Kralingen te verlaten. Vanaf dan is zij Anna Jansen en heeft ze geen enkel contact meer met het gezin waar ze opgegroeid is.


Jaren later bezoekt Aisa haar oma in het verzorgingshuis. Het gaat niet zo goed met oma, en ze wil graag dat haar kleindochter nog een laatste ding voor haar doet: haar zus, Emma, opsporen. Want ze wil vergiffenis vragen. Verder legt ze niets uit. Alleen zegt ze dat zij, Anna, en Emma zussen zijn.
Aisa is stomverbaasd: een zus? Waarom wist ze dat niet?
Maar ze doet haar best en vindt de bewuste zus. Emma bezoekt Anna, maar helaas, niet veel later overlijdt deze. Werd de spanning haar te veel?


Aisa’s contacten met de familie van Bemmelen brengen haar ook in contact met Zeb, de kleinzoon van Emma. Er gebeuren een paar vreemde dingen waar Aisa verder niet bij stil staat. Ze heeft te veel aan haar hoofd. Haar moeder, de enige die ze nog had, is alcoholiste en bepaald geen hulp.
Gelukkig is daar Emma, die haar verwelkomt als nieuw lid van de familie. Ze is immers de kleindochter van haar zus. Maar dan ontdekt Aisa dat de zussen geen echte bloedverwanten zijn. Hoe zit het allemaal in elkaar in deze familie?
Als Aisa op zoek gaat naar de persoon Annie Jansen, ontdekt ze allerlei geheimen.


Marion van de Coolwijk heeft zich voor haar vijfde roman voor volwassenen laten inspireren door haar eigen familiegeschiedenis. Dat geldt vooral voor de stukken die in het verleden spelen: de hongerwinter en het kindertransport.
Er zijn twee verhaallijnen: het verhaal van Elizabeth en Annie dat zich afspeelt in de jaren rondom 1945 en het heden, waarin het verhaal van Aisa en Zeb verteld wordt. Dat wordt duidelijk aangegeven boven de hoofdstukken. Er zijn af en toe subtiele hints, waardoor je geneigd bent door te lezen, want de vermoedens die in je hoofd komen: kloppen die? Of zit je op het verkeerde spoor? Om het overzichtelijk te houden staan er voor in het boek stambomen betreffende Elizabeth en Annie.
Het boek heeft zijn spannende momenten, maar wordt toch nergens een thriller. Er staat dan ook op de omslag dat het een spannende roman is.


Marion van de Coolwijk (1959, Amsterdam, ) is fulltime schrijfster, al meer dan 25 jaar, en ze heeft haar eigen instituut opgericht om kinderen met leesproblemen te begeleiden: Kind in Beeld. ‘Lezen moet leuk zijn,’ is haar motto. Met de MZZLmeiden-serie vestigde ze definitief haar naam als jeugdboekenauteur.


ISBN  9789461095985  | Paperback| 300 pagina's | Uitgeverij de Crime Compagnie | april 2022

© Marjo, 1 juni 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

 

Het kattencafé
Charlie Jonas


Op een regenachtige dag in Keulen staat de 73-jarige Susann een beetje treurig naar buiten te kijken. Ze mist haar pas overleden echtgenoot en heeft zojuist van een overijverige arts te horen gekregen dat ze zich maar beter kan laten opereren. Nieuwe heupen zou ze nodig hebben. Susann heeft daar helemaal geen zin in. En dan besluit ze nog één keer terug te gaan naar de plek waar ze zo gelukkig was met haar man: Ischia, het eilandje voor de kust bij Napels. Maar dan zit ze wel met Mimi, de kat die zomaar is komen aanlopen maar waarop ze erg gesteld is geraakt. Aan wie kan de vragen voor het dier te zorgen?


Haar oog valt op Leonie, een vrijgezelle lerares. Inderdaad is zij bereid van dienst te zijn. Al is ze eigenlijk geen kattenliefhebber, een paar keer per dag naar de woning van Susann gaan, dat is vast geen probleem.
Maar als het appartementsgebouw waar Susann woont gerenoveerd blijkt te worden, moet Mimi met heel haar hebben en houden naar de keurige flat van Leonie, waar geen balkonnetje bij is. En Mimi laat duidelijk merken dat dit niet naar haar zin is.
Opnieuw op zoek naar een logeeradres komen we bij de vriendin van Leonie. Maxie is dol op katten en gelukkig, zij wil de kat wel opnemen. En zo komt Mimi in het café terecht, dat dan nog geen kattencafé is, maar dat al snel zal worden: Mimi blijkt zwanger!


Deze drie vrouwen volgen ieder een eigen weg. Terwijl Susann op Ischia verliefd wordt en zich zorgen maakt om haar kat, van wie zij nog steeds denkt dat hij bij Leonie is, is Leonie blij dat Mimi zich prettig schijnt te voelen bij Maxie. Maar op haar beurt voelt zij zich schuldig omdat zij Susann wijsmaakt dat de kat nog bij haar is. En zij maakt zich zorgen over haar vriendin die in haar ogen voor de verkeerde man lijkt te vallen. In dezelfde tijd is Maxie ook letterlijk gevallen, zij kwam in botsing met een man die later de journalist blijkt te zijn die over het kattencafé zou schrijven. Maxie verwacht na deze aanvaring geen lovend artikel meer, maar dat hij haar zou aanklagen bij de keuringsdienst van waren had ze toch ook niet verwacht!
En dan is er nog een vrouwspersoon: het meisje Emma. Ze is een leerlinge van Leonie, die constateert dat het kind eenzaam is, het gevolg van een gebroken gezin. Emma brengt veel tijd door in het kattencafé, zij wil graag een van de jonge poesjes, maar haar vader is er op tegen.


Voldoende stof om een lekkere feelgoodroman van te maken: misverstanden, foute mannen, maar ook nieuwe romances. Het verhaal speelt zich vooral in Keulen af, en voor een deel op Ischia. Omdat Maxie zelf de taarten bakt die ze serveert in haar café, is er een bonus: achterin staan recepten! En natuurlijk gaat het over katten, waarbij duidelijk wordt dat de schrijfster ook dol is op katten.


Die schrijfster is Charlie Jonas, een pseudoniem van een Duitse romanschrijfster.


ISBN 9789400514652 | paperback| 304 pagina's | Uitgeverij Bruna| maart 2022
Vertaald uit het Duits door Olga Groenewoud

© Marjo, 27 mei 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

 

Het Alles
Dave Eggers


Het boek kent ook een aantal alternatieve titels: “Eindelijk orde op zaken”, of  “De laatste dagen der vrije wil”, of “De wereld gaat aan onbeperkte keuze ten onder”.
In de inhoudsopgave heeft ieder hoofdstuk een titel en daarna volgt een lijst, waarbij per hoofdstuk een soort fictieve leestijd wordt gegeven. Deze leestijd heeft overigens geen relatie met de lengte van het betreffende hoofdstuk. Verder geeft deze lijst ook per hoofdstuk aan hoeveel procent match er is (waarmee is onduidelijk) en een soort fictieve waarderingsscore.


Het Alles is eigenlijk het vervolg op De Cirkel en speelt zich in de nabije toekomst af, ergens in de jaren 30 van deze eeuw. De Circle heeft een bedrijf dat genoemd is naar een jungle in Zuid-Amerika en dat alleen als de jungle wordt aangeduid binnen het nieuw ontstane bedrijf, dat zich de Every heeft genoemd. We hoeven ons niet af te vragen om welk bedrijf het gaat, waarvan het logo wordt beschreven als een soort valse grijns.


De CEO van de Every is Mae Holland, die we in De Cirkel al leerden kennen. De oorspronkelijke oprichters van de Circle zijn allemaal naar de achtergrond verdwenen en houden zich met hun eigen dingen bezig. De Every neemt wekelijks meerdere bedrijven over en wordt zo steeds machtiger. Mae Holland heeft 10 papierfabrikanten overgenomen en de bedrijven gesloten. Journalistiek bestaat niet meer, omdat men vindt dat het overbodig is geworden, omdat alles immers transparant is.


Het absoluut censuurvrije internet, waarbij alle beelden, ook van de meest gruwelijke moordpartijen gewoon blijven staan blijft voor Mae Holland essentieel. De misdaad moet gewoon bestreden worden en met de camera’s waarmee verschrikkingen worden gefilmd, worden ook gebruikt om daders verantwoordelijk te stellen voor hun misdaden. En zo is iedereen er getuige van dat Eamon Bailey, een van de oorspronkelijke mensen achter de Circle, overlijdt als hij aan het surfen is. Niemand lijkt iets te doen om ook maar te proberen hem te helpen, hoewel men live getuige is van z’n sterven. Later duikt er ook nog een man op, die protesteert, omdat hij wil dat de beelden van de moord op z’n vrouw van internet verdwijnen.


De Every is een bedrijf dat problemen die mede door techniek en openbaarheid veroorzaakt worden, alleen maar op wil lossen door meer techniek en meer openbaarheid. In dat opzicht lijkt het op de Amerikaanse wapenlobby NRA, die als reactie op schietpartijen ook alleen maar kan hameren op meer wapenbezit.

Lees verder, klik HIER

 

Vietnamees in Parijs
Viet Thanh Nguyen


Doordat er naar verwezen wordt, is het vrij snel duidelijk dat aan dit verhaal aan ander boek vooraf ging. Dat is ‘De sympathisant’, verschenen in 2016.
Net als zijn personage is Viet Thanh Nguyen een vluchteling uit Vietnam en hoewel zijn leven heel anders verliep dan dat van zijn protagonist is de vraagstelling die van hemzelf: waar kom je vandaan en wat doe je hier?
Tussen de regels door wordt er veel – maar niet alles – verteld over de geschiedenis van Vietnam. Als je daar als lezer niet veel van af weet is het zaak je aandacht er bij te houden. Het land werd door de eeuwen heen diverse keren geknecht, gekolonialiseerd en weer ‘bevrijd’.


In het eerste boek werd de vlucht naar Amerika beschreven, waar hij fungeerde als spion, in dienst van het communistische regime. De hoofdpersoon heeft behalve de ambigue afkomst die veel Vietnamezen kennen ook nog de pech dat zijn moeder verleid werd door een Fransman. Een geestelijke, die haar opnam in zijn huis en zijn zoon nooit erkende.


In Vietnamees in Parijs, komt zoals de titel al aangeeft dezelfde persoon aan in Frankrijk, het land van zijn vader. Na het verblijf in Amerika heeft hij gedwongen tijd doorgebracht in een heropvoedingskamp, waar geestelijke en fysieke martelingen aan de orde van de dag zijn. Als hij zijn verhaal neerschrijft is dat vanuit het Paradijs (het wordt in het midden gelaten wat dat precies is). Hij is neergeschoten door zijn vriend Bon, vertelt hij.


‘Leg je wapen weg, Bon. Je kan me maar één keer doden.
Of misschien niet. Ik ben ook nog steeds een man met twee gezichten en twee zielen, waarvan er misschien één nog intact is. Met mijn twee zielen kan ik elk onderwerp van twee kanten bekijken, en hoewel ik mezelf er op hen laten voorstaan dat dit een talent is, besef ik nu dat het een vloek is. Een man met twee zielen is toch niets meer dan een mutant? Misschien zelfs een monster. Ja, ik geef het toe! Ik ben niet gewoon één, maar twee. Niet alleen ik, maar ook jij. Niet alleen ik, maar ook wij.‘


Het boek heeft vier delen, soms vanuit een ik-, soms vanuit een alwetende verteller.


Met zijn vriend Bon komt Vo Danh eindelijk aan in Parijs, de stad waar ze hopen thuis te komen. Maar niets is minder waar. Ze worden opgevangen door zijn Frans-Vietnamese ‘tante’ die in feite de contactpersoon was uit zijn tijd als communistische spion. Al twijfelt Vo Danh of hij nog wel communist is, hij wil het feit dat hij spioneerde graag verborgen houden voor Bon, die anticommunistisch is. Vo Danh heeft twee bloedbroeders: Bon, die hem niettemin naar het leven zou staan als hij wist dat Vo communist was, en Man, Vo’s mentor, ook een communistische spion.
De twee raken verstrikt in de drugshandel. Om die te slijten maken ze gebruik van de intellectuele kliek rondom tante.


Vo Danh heeft gestudeerd, is een belezen man, en stelt zich vragen waarop geen antwoord is.
Wie is hij? Wat is hij? Een dubbele ziel: Vietnamees vanwege zijn moeder, Frans vanwege zijn vader, communist of kapitalist?
Zijn uiterlijk is duidelijk niet Europees, dus zal hij altijd gezien worden als een Aziaat, Vietnamees, misschien, vaker gewoon Chinees. Grappig is dan dat er een drugsoorlog ontstaat: de Aziaten versus de Arabieren. Maar Vo Danh begrijpt niet hoe Fransen meteen kunnen zien dat iemand Arabisch is. Ze zien er precies uit als Fransen in zijn ogen. (Dat zijn we ook! zal de bewuste Arabier zeggen)
Voor beide niet-Fransen geldt: ze zullen nooit Europees worden.


Er is een enorme tegenstelling in dit boek: aan de ene kant de vragen omtrent ideologieën en politiek. Over de negatieve gevolgen van kolonialisme en imperialisme – daar is er geen verschil of je afstamt van slaven uit Afrika of ooit geknecht was in welk land ook. Over het geloof: kun je communist en katholiek tegelijk zijn? Over kapitalisme versus communisme. En over oorlog en de gevolgen daarvan.


‘Wat is meer waard dan onafhankelijkheid en vrijheid? Niets.’


Ook is het een spannend en hard verhaal over drugshandel en daaraan verwante criminaliteit. Een mensenleven is niets waard.
Als een rode draad speelt door het verhaal het geheim dat Vo Danh heeft voor Bon. Hij weet immers dat als Bon zal ontdekken dat hij communist is - of ooit was, dat is nog de vraag – het bloedbroederschap weinig meer zal betekenen.


Maar het loopt allemaal anders dan je zou verwachten.
De stijl wisselt met het verhaal. Als er bijvoorbeeld sprake is van gewelddadige scenes worden de zinnen ellenlang. Verandert de situatie, dan verandert ook de stijl.
Vermoeiend – enige oplettendheid is vereist en het zet de lezer aan het denken – en boeiend – er is dan wel veel geweld, maar er zit ook humor in en de beschrijvingen zijn haast filmisch.
Dus: absoluut de moeite waard!


Viet Thanh Nguyen (1971) is een Vietnamees-Amerikaanse professor en romanschrijver. Hij is de Aerol Arnold-leerstoel Engels en hoogleraar Engelse en Amerikaanse studies en etniciteit aan de Universiteit van Zuid-Californië. Met zijn debuutroman De sympathisant won hij de Pulitzer Prize (2016) evenals vele andere prijzen, zoals de Dayton Literary Peace Prize, de Edgar Award en de Carnegie medal.
Vietnamees in Parijs volgt de verteller uit De sympathisant, maar is prima als standalone te lezen.


ISBN  9789460684784 | paperback | 416 pagina’s | Uitgeverij Marmer | februari 2022

© Marjo, 14 juni 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER

 

De engelbewaarder
Twan van Buren


Dit is de eerste roman van Twan van Buren (1949- ). Zij heeft echter al het een en ander op haar conto staan als schrijfster. Ze schreef het scenario voor Notenkraker en Muizenkoning samen met Frank Groothof, een muziekvoorstelling. En zij werkte mee aan de jeugdvoorstellingen Koning Arthur en Carlos ende Uilenspiegel Haar jeugdboek Het boek van lang geleden werd gunstig ontvangen. Bovendien had ze al drie maal een hoofdprijs gewonnen bij schrijfwedstrijden.


Helaas worden in ons land, maar ook in andere landen, veel medische fouten gemaakt. Dat is nog tot daaraantoe. Maar de gevolgen zijn vaak catastrofaal. Het vervelende van een medische blunder is dat het dodelijke gevolgen kan hebben. Wellicht zijn medici, de goeden niet te na gesproken wel zo terughoudend in het erkennen van deze blunders. Nederland wordt namelijk steeds meer- in navolging van Amerika- een land waar hoge schadeclaims steeds vaker worden toegekend. Veel medici dekken elkaar wanneer er iets is misgegaan. En dat kan heel ver gaan, van het ontkennen van fouten, tot het regelrecht achterhouden van gegevens of zelfs het opzettelijk vervalsen daarvan.


Hannah, de hoofdpersoon van deze roman, komt in een onverkwikkelijk web van medische blunders terecht, wanneer haar broertje sterft. De jongere broer Hans is met haar verbonden. Zij komen uit een katholiek nest en dat werpt een schaduw over het boek. De familie lijkt erg verbonden, maar als iemand uitvliegt, zoals Hannah doet, dan valt ze min of meer in ongenade.


Op een dag moet Hans naar het ziekenhuis voor een vrij algemene en eenvoudige operatie en hier voltrekt zich het drama dat aanleiding is tot dit werk.
Hans wordt verkeerd behandeld en komt in een comateuze situatie, die door de artsen wordt afgedaan als maligne hyperthermie. Dat is een erfelijke aandoening waarbij sommige anesthesiemiddelen de temperatuur opschroeven en het lichaam het begeeft. De patiënt kan gered worden door afkoeling. Er worden fouten gemaakt en Hans sterft.


De familie wil het er bij laten zitten, maar Hannah gaat vechten om achter de werkelijke toedracht te komen. Haar man Rob steunt haar door dik en dun en is tegelijkertijd bezig met een studie rond de Duitse dichter Stefan George en zijn kring.


Knap is hoe Van Buren stukjes van de Nibelungen, het Duitse klassieke epos in het verhaal zet. Nog knapper hoe ze de emoties van de vechtende en volhardende Hannah zonder sentimentaliteit en opsmuk weet te verwoorden. Het verhaal glijdt nergens uit in een rollercoaster van gevoeligheden, maar het is het epos van een vrouw vechtend voor haar recht op de waarheid. Bijna heeft ze de waarheid boven tafel maar op een beslissend moment steunen specialisten en artsen elkaar en geeft de rechter hen gelijk.
Dat zou triest kunnen overkomen, maar ik had, nadat ik het boek uit had, vooral het gevoel getuige te zijn van de strijd van een dappere vrouw, die niet alleen tegen haar katholieke achtergrond moet strijden maar ook nog eens tegen een leugenachtig stel medici. Zo is het boek ook een waarschuwing, nooit te vroeg geloof te hechten aan de rapporten, uitspraken en wat dies meer zij van de heren artsen.


ISBN Hardcover | blz.284 | Uitgeverij Burena | 2022| www.burena.nl

© Karel Wasch juni 2022

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Reis naar Brabant
Hein-Anton van der Heijden


Hein-Anton van der Heijdens debuut De zomer van Godard was voor mij een ontdekking. Iemand die zo'n aansprekend en bijzonder debuut kan neerzetten, dat belooft wat. Ook zijn tweede boek Waar ze was, met als rode draad Vincent van Gogh die ook een tijd in Nuenen in Noord-Brabant had doorgebracht, was een 'koesterboek'. En nu is er dit boek Reis naar Brabant van dezelfde veelbelovende schrijver.


Opnieuw is er, net als in zijn vorige boeken, een mix van diverse aandachtspunten aanwezig, zoals bijvoorbeeld het functioneren van de maatschappij, literatuur en haar betekenis, beoordelingen over kunst; o.a. of deze al dan niet terecht zijn, er is een spiritueel aspect etc. Deze aandachtspunten worden verwoord door vier hoofdpersonages die elkaar afwisselend steeds een eigen hoofdstuk krijgen.


Louis is een aankomend schrijver die op zoek is naar erkenning en onder andere op zijn geheel eigen manier over Brabant schrijft.
Theodorus is de kunsthandelaar die, na de dood van zijn zeer geliefde Nigeriaanse vrouw, op het punt staat Nederland te verlaten om zich bij haar familie te voegen.
Thérèse is een astroloog, zij is paranormaal begaafd en houdt er een bijzondere 'hobby' op na. Een hobby die ze liever niet deelt met vrienden en bekenden.
En dan is er nog Lena, een Nederlandse dertiger die in Italië opgegroeid is. Zij is het kind voortgekomen uit een heel korte relatie die haar moeder had. Zij gaat op zoek naar haar vader.


De ingrediënten klinken veelbelovend, de schrijver van het boek is bekend. Dat wordt genieten... denk je.
Helaas is het de schrijver deze keer niet gelukt om de juiste balans te vinden omtrent alle onderwerpen die hij besproken wilde hebben en de personages die hij opvoert. De personages voeren namelijk uitgebreide gesprekken over hun visies en alles wat zich in hun hoofd afspeelt, waardoor het oorspronkelijke verhaal te ver afdrijft van de kern, je raakt de lijn van het verhaal soms totaal kwijt. Deze uitweidingen maakten dat ik, ondanks dat de naam van het personage die aan het woord is boven elk hoofdstuk staat, me soms afvroeg wie nou zijn zegje deed. Uiteindelijk heb ik een briefje gemaakt met de namen van de personages en hun beroep of missie in de hoop meer vat op het verhaal te krijgen.


De onderwerpen zijn o.a. Breughel, Brabant, literatuur, seksualiteit, rouw, eenzaamheid, afscheid nemen, ontvangen, principes, achtergrond, familierelaties etc. etc. De gesprekken die daarover onderling zo uitgebreid gevoerd worden, maken dat de personages en het verhaal zelf totaal ondergesneeuwd raken. De verhaallijn is door al die gesprekken te lastig om te volgen. Uiteindelijk blijken de personages onderling op een of andere manier met elkaar te maken hebben, maar ook dat komt niet goed uit de verf.
Het is helaas een vrij chaotisch geheel geworden. Het is teveel. Jammer! Volgende keer hopelijk weer beter.


ISBN 9789463654258 | Paperback | 371 pagina's | Uitgeverij Elikser | maart 2022

© Dettie, 29 mei 2022

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Ada’s plek
Sharon Dodua Otoo


Ada is  een inlandse vrouw in Totope, Ghana. Anno 1459, de Portugezen ‘ontdekken’ de rijkdom van de Goudkust. Ada heeft zojuist haar baby verloren als de witte man aan land komt.
Ada is ook een ontwikkelde vrouw in Stratford-le-bow, Oost-Londen. Anno 1848. Getrouwd met William, met een geheime minnaar, Charles Dickens.
En Ada is noodgedwongen een prostituee in een concentratiekamp, anno 1945.
Tenslotte is Ada een Ghanese vrouw die via Engeland naar Duitsland reist, waar het verleden het heden ontmoet.
Ada is de Vrouw. In de persoon van Ada wordt de Vrouw verbeeld. Haar reden van bestaan: een kind. Een man. Een moeder.


Het verhaal is verdeeld in vier delen. Met steeds andere vertellers. Er is Ada - soms als ik-verteller, soms gezien door een alwetende verteller - steeds als een andere vrouw, die in ‘lussen’ in de genoemde tijden een aards bestaan heeft. Ze heeft het nooit makkelijk.
De verhalen van Ada omlijsten de lussen, die haar leven in de verschillende perioden omvatten.


Er is een tussenstuk waarin de verteller een soort ziel is, een entiteit die wel een bestaan heeft op aarde, maar niet als mens. Hij gaat om met (een vrouwelijke) God. En vertelt hoe hij als bezem, een deurklopper of een kamer in de buurt van Ada is, zodat hij over haar leven kan vertellen.
Daarnaast is er de armband met 33 parels die als een leidraad door de verhalen loopt. In 1459 dook hij op, en dat blijft hij doen tot in 2019, als het verhaal min of meer afgerond wordt.


Het leven van een vrouw, in het algemeen, wanneer ook, waar ook, is niet gemakkelijk.
Het lezen van dit boek ook niet. De vorm is experimenteel, soms bizar. Maar ook humoristisch en invoelbaar. Het is als een puzzel, boeiend genoeg om niet onafgemaakt in een hoek te gooien. Laat het verhaal op je af komen, beleef de levens van Ada mee.


Sharon Dodua Otoo laat zien wat het betekent om een vrouw te zijn. De universele vrouw wiens leven draait om de moeder, het kind en de man, terwijl de wereld om hen heen zijn tragedies meemaakt:  het kolonialisme, de Ierse hongersnood en de Holocaust.
Schrijven kan ze:


‘Alles evolueerde razendsnel: het ‘hier’ was niet alleen ruimtelijk gescheiden van het ‘daar’, maar het ‘hier’ werd ook boven het ‘daar’ geplaatst. ‘Daar’ bevonden zich de natuurlijke rijkdommen die ons ofwel al toebehoorden ofwel óns’ zo snel mogelijk moesten gaan toebehoren; ’ons’ waren natuurlijk de mensen uit ‘hier’.


‘Het was alsof de plassen kookten en de kinderkopjes moesten worden opgebroken om alle duistere geheimen van de straat eindelijk bloot te leggen.’


‘Daar waar de reeds overledenen en de nog niet geborenen vertoeven, zijn we allemaal zoiets als worstvlees. Als een vleesmassa die uit afzonderlijke onderdelen bestaat, onder andere uit sprankelende persoonlijkheden, vreemde voorkeuren en tegenstrijdige gewoonten. Als de tijd rijp is om levenden van ons te maken, worden we samen door een machine, zoiets als een vleesmolen, geperst. ( -) eerst samen, dan apart. ‘


‘…eigenlijk had Ada al geleerd dat we hier allemaal altijd al geweest zijn en dat we hier altijd zullen zijn; datgene wat wij ‘tijd’ noemen zich vanzelf kromt en haast breekt; tot datgene wat wij ‘geschiedenis’ noemen zich omkeert en ze zogenoemde toekomst nog eens van voren af aan begint.’


Sharon Dodua Otoo is een Britse schrijver, publicist en activist. In 2016 ontving Otoo de Ingeborg Bachmannprijs voor haar eerste korte verhaal in de Duitse taal.


ISBN 9789056727093 | Paperback | 272 pagina's | Uitgeverij Signatuur | maart 2022
Vertaald uit het Duits door Kris Lauwerys

© Marjo, 22 mei 2022

Lees de reacties op het forum, klik HIER