De correcties
Jonathan Franzen

Een roman over een Amerikaans gezin.

De familie
Alfred en Enid, wonend in St. Jude, het middenwesten van Amerika. Gary, hun oudste zoon, getrouwd met Caroline, 3 kinderen. Redelijk succesvol in zijn werk als aandelenhandelaar wil hij, niet zoals zijn vader, alleen maar aan het werk zijn. Hij wil het beter doen en een goede vader zijn voor zijn zoons. Toch is hij niet gelukkig. Hij denkt dat hij depressief is en probeert dat voor zijn vrouw te verbergen. Die wil hem echter wel een depressie bezorgen, zoals zij zich gedraagd. Chip, de jongste zoon. Een veelbelovend leraar. Wegens een affaire met een studente ontslagen. Mislukt scenarioschrijver. Heeft een verouding met een getrouwde vrouw. Denise, de jongste, chefkok, succesvol maar ongelukkig in de liefde. Getrouwd met een veel oudere man tot groot verdriet van Enid. Later van hem gescheiden tot nog groter verdriet van Enid.

Kerstfeest
Alfred en Enid zijn niet gelukkig, Alfred lijdt aan de ziekte van Parkinson, heeft zijn hele leven zijn plicht jegens zijn vrouw en kinderen gedaan. Niet van harte maar omdat het nu eenmaal zo hoorde. Nu sluit hij zich op in de kelder en zit de hele dag in zijn stoel. Enid is huisvrouw en moeder geweest. Altijd bezig de schijn op te houden. Het motto van de familie lijkt wel, “als je er niet over praat bestaat het niet”. Haar streven is nu om nog een keer met de hele familie het kerstfeest te vieren. Er wordt teruggekeken op hun leven.

Straf
Een van de kenmerkende stukjes in de roman. In het kort: De kinderen zijn nog klein. Alfred komt thuis van een zakenreis van tien dagen. Hij is vertrokken zonder kus. Enid is zwanger van Denise. Voor Alfred wegging had hij gevraagd of Enid iets naar de kelder wilde brengen. Dat had ze niet gedaan. Alfred is daar kwaad over, brengt het zelf naar beneden, beschuldigd Enid dat ze waardeloos is en het enige wat hij gevraagd heeft niet heeft gedaan. Voorbijgaand aan het feit dat ze er alleen voorstond. Dan gaan ze aan tafel. Gary probeert als altijd de goede zoon te zijn. Daardoor lijkt Chip nog lastiger. Toch is Alfred eigenlijk meer gesteld op Chip. Chip wil zijn eten niet opeten. De manier waarop het voedsel wordt beschreven is echt prachtig. Ik zou het zelf ook niet meer lusten. Het gaat natuurlijk over de machtstrijd tussen vader en zoon. We kennen het allemaal, geen toetje, en aan tafel blijven tot je bord leeg is. Alfred gaat naar de kelder waar hij allerlei proeven doet, (hij heeft wel eens iets uitgevonden, dat speelt ook een rol in de roman.) Wat Enid echter doet is, ze negeert de hele zaak. Ze wil Chip wel straffen, omdat hij het eten wat zij heeft gekookt niet wil opeten, en dat hoeft ze zelf niet te doen. Maar ze wil ook Alfred straffen. En dus laat ze Chip aan tafel achter na de afwas zodat Alfred zich schuldig voelt als hij uit zijn werkkamer komt en de jongen naar boven moet dragen.

Alfred
Alfred wordt niet echt aardig voorgesteld. Toch voelde ik voor hem de meeste sympathie. Hij probeert zich zo goed mogelijk staande te houden in zijn ziekte en ouderdom, terwijl hij ook weet dat het een verloren zaak is. Incontinent en geconstipeerd tegelijk kan hij niet eens meer het eten naar zijn mond brengen zonder te morsen. Tijdens een “herfstkleuren cruise” valt hij overboord terwijl Enid een seminar volgt over het beleggen van geld, wat ze niet echt bezit.

De kinderen
Gary is met zijn vrouw in een machtstrijd verwikkeld. Hij wil zijn moeder wel tegemoet komen en kerst bij haar vieren. Zijn vrouw weigert. Toch koopt hij vijf tickets naar St. Jude en probeert in elk geval zijn jongste zoon mee te krijgen. Chip is inmiddels gedumpt door zijn vriendin en vertrekt naar Litouwen met de echtgenoot van die vriendin die hem een geld aanbiedt om daar als fraudeur via internet te gaan werken. Denise krijgt een aanbod van een zeer rijke man om een restaurant te gaan runnen zoals zij dat wil. Carte blanche. Dan wordt zij verliefd op zijn vrouw. Uiteindelijk heeft ze niets over.

En dan...
En dan wordt het toch kerst. Vrede op aarde en in de mensen een welbehagen, maar niet heus. Een prachtige roman. Zeker zes sterren.

© Lizzy, 20 januari 2006

ISBN 9044600478 | Ingenaaid | 503 pagina's | Prometheus | oktober 2001

Lees de reacties, klik hier!