De verdwenen meisjes van Willowbrook
Ellen Marie Wiseman

Aangrijpend, adembenemend, indringend en heel confronterend.
Zomaar een paar woorden die het verhaal dat geschreven wordt in De verdwenen meisjes van Willowbrook proberen samen te vatten. Wat heeft Ellen Marie Wiseman op een boeiende manier de intrieste geschiedenis van Willowbrook, de instelling voor kinderen met een beperking, weten weer te geven. Zoals zij in haar nawoord omschrijft: ‘Hoewel Willowbrook uiteindelijk werd gesloten, is de strijd voor gehandicaptenrechten nog steeds niet gestreden. Wat er in Willowbrook is gebeurd, moet ons eraan herinneren dat we de kwetsbaarsten onder ons meer moeten beschermen en dat elk persoon het recht heeft om te leren en te groeien en – nog belangrijker - om te worden behandeld met vriendelijkheid, respect en compassie.’

Het verhaal begint met het 16-jarige pubermeisje Sage, die onder niet al te fijne omstandigheden opgroeit bij haar stiefvader. Haar tweelingzusje Rosemary is 6 jaar geleden overleden en ook moeder leeft niet meer. Heel puur weet Wiseman de eenzaamheid van Sage te omschrijven, maar ook haar opstandigheid en haar dromen. Als Sage op een dag een gesprek van haar stiefvader opvangt waarin hij tegen een vriend vertelt dat Rosemary vermist wordt, gaat Sage de confrontatie met haar gewelddadige stiefvader aan. Dan hoort ze de onbegrijpelijke boodschap dat haar zusje nog leeft en opgesloten is in Willowbrook State School. Zonder er verder veel bij na te denken, besluit Sage op zoek te gaan naar haar eeneiige tweelingzusje. Eenmaal aangekomen bij Willowbrook blijkt dat niemand gelooft dat zij Sage is, maar zien ze haar allemaal als de vermiste Rosemary:

‘Wat doe je?’ zei ze, terwijl ze zich probeerde los te trekken. ‘Laat me los!’
De verpleger negeerde haar protest. In plaats daarvan hield hij haar nog steviger vast en leidde hij haar naar de deur achter in de wachtkamer. Hij kwam zo dichtbij dat zijn zure adem in haar gezicht sloeg. De man in het colbertje volgde hen. Ze zette zich schrap en probeerde zich los te trekken, maar de verpleger greep haar met twee handen beet en sleurde haar al duwend en slepend naar voren.
‘Stop hiermee!’ schreeuwde ze. ‘Je doet me pijn!’
‘Het komt allemaal goed, juffrouw Winters,’ zei de man in het colbertje. ‘Je bent nu weer terug en je bent hier veilig. Je woont hier, weet je nog?’
Paniek overweldigde de haar en perste de lucht uit haar longen.
‘Nee!’ riep ze, zich verzettend tegen de verpleger. ‘Ik ben Rosemary niet! Ik ben haar tweelingzus! Laat me los!’

Sage wordt opgesloten op de afdeling waarop Rosemary ook zat en maakt daar de meest afgrijselijkste dingen mee.

Ellen Marie Wiseman heeft haar boek gebaseerd op artikelen en boeken die gaan over de afschuwelijke omstandigheden in Willowbrook. De tragische geschiedenis werd begin jaren ‘70 wereldkundig gemaakt door een journalist en had grote gevolgen voor de meer dan 5000 bewoners die onder de meest erbarmelijke omstandigheden hun leven in deze instelling sleten.

Als je begint met het lezen van dit boek, kan je het niet meer wegleggen tot je het uitgelezen hebt!

ISBN 978 90 239 6143 7| NUR 302 | Paperback| 386 pagina’s | Uitgeverij Mozaïek| december 2022
De verdwenen meisjes van Willowbrook is vertaald door Tobya Jong.

© Els ten Voorde, 10 januari 2023

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER