Het verraad van Montverre
Bridget Collins

Op Montverre worden alleen maar begaafde leerlingen toegelaten. Mannelijke studenten, wel te verstaan. En sinds kort worden niet alleen de dames maar ook katholieke studenten niet meer toegelaten. Maar helemaal ‘zuiver’ is de school nog niet.

Op deze school komt de tweeëndertigjarige Leonard Martin aan. Niet vrijwillig overigens: hij was minister van cultuur tot hij zijn meerderen liet weten dat hij een bepaald wetsartikel niet onderschreef zonder dat hij daar de gevolgen van onderkende. Hij wordt gedwongen ontslag te nemen en naar Montverre te gaan. De school waar hij goede, maar ook minder prettige herinneringen aan heeft (waar we alles nog over te horen zullen krijgen). Hij zal er het Grand Jeu bestuderen. Dat is het doel van de school: leerlingen volgen vakken als filosofie en muziek, natuurkunde en wiskunde, taal en religie en met de kennis die ze opdoen worden ze geacht een Grand Jeu te schrijven als examenopdracht.

Ooit was Leonard een van de briljante leerlingen. Zijn enige concurrent was Aiden Carfax de Soucy, telg uit een nogal beruchte familie. In de loop van de tijd die zij op Montverre doorbrachten bleken zij niet om elkaar heen te kunnen, en kregen ze een nogal ambivalente relatie uitlopend in een dramatisch einde. Nu Leo terug is is er in ieder geval één ding veranderd: Magister Dryden, de magister ludi, is een vrouw. Heel apart. Zij moet ook haar uiterste best doen om geaccepteerd te blijven, en daar lijkt de aanwezigheid van Leo niet veel goeds aan te bij te dragen.
Ze voelen zich tot elkaar aangetrokken, maar komen tot de ontdekking dat de ander niet helemaal eerlijk was.  Opnieuw lijkt dit zich tot een drama te ontwikkelen.

Wat het Grand Jeu precies is, we komen het niet te weten. Er zijn meer dingen waarnaar gehint wordt, maar waarover nooit een precieze uitleg wordt gegeven. De staatkundige vorm van de regering, in welke land of in welke tijd we ons bevinden, geen idee.
Veel is dus onzeker, maar de sfeer waarin je als lezer ondergedompeld wordt, zorgt ervoor dat het helemaal niets uitmaakt. Er heerst een dreiging, die niet afneemt als de raadselen langzaam onthuld worden. Integendeel, want nu komt het verraad aan de orde, terwijl op de achtergrond nog een extra dreiging speelt rondom de school zelf. Dat heeft te maken met de heersende staatspolitiek waarbij  katholieken het zwaar te verduren hebben.

Een magisch-realistische roman, die enigszins doet denken aan De verborgen Geschiedenis van Donna Tart en die tegelijk heel anders is. Bridget Collins heeft een eigen wereld gecreëerd met als middelpunt Montverre.
Er zitten wel eigentijdse elementen in verwerkt, zoals uitsluiten van een bepaalde groepering, machtsmisbruik (van alle tijden natuurlijk) en de ondergeschikte positie van de vrouw.

Het boek begint met het verhaal van De Rat, waarbij ook pas veel later duidelijk wordt wat diens rol in het verhaal precies is. Tussen al het verraad en de intriges staat de Rat misschien wel voor zuiverheid.
Was De Boekbinder al een fantastisch verhaal, het verraad van Montverre overtreft het. In een nawoord vertelt de schrijfster hoe ze voor dit verhaal geïnspireerd werd door Het Kralenspel van Herman Hesse. Collins hanteert eenzelfde schrijfstijl als in de Boekbinder, en dus is ook Het verraad van Montverre een uitdaging.
Maar wie deze uitdaging aanneemt wordt dubbel en dwars beloond.

Bridget Collins (1981) studeerde Engelse letterkunde in Cambridge en volgde een acteursopleiding aan de kunstacademie. Ze woont in Tunbridge Wells, Kent. Bekendheid verkreeg ze met De Boekbinder.

ISBN 9789044360516 | Hardcover | 208 pagina's | Uitgeverij the House of the Books | november 2020
Vertaald uit het Engels door Marga Blankesteijn

© Marjo, 1 maart 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER