Morpurgo - Jeugd - Leestafel

Mijn hart was een boom
Verhalen en gedichten een ode aan de bomen
Illustraties: Yuval Zommer
Tekst: Michael Morpurgo

Michael Morpurgo is geen kleine naam in kinderboekenland en ook prijzenwinnende illustrator Yuval Zommer verstaat de kunst van illustreren goed. Als deze twee gaan samenwerken dan moet het wel goed zijn. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog gespannen maar het boek raakte me jammer genoeg niet echt.

De tekst bestaat uit gedichten en verhalen over bomen en hun betekenis voor mens en dier. Een ode aan bomen dus.
De verhalen zijn wel mooi om te lezen, zoals we ook van Morpurgo gewend zijn. Vooral het verhaal over het meisje in Oekraïne die vlucht naar Engeland en een takje meeneemt van haar geliefde boom gewikkeld in Oekraïense aarde is prachtig. Tot haar grote geluk slaat het takje aan in de Engelse grond.

Ook het sprookje over de koning van het woud is heerlijk om te lezen. Een echt sprookje met een heuse prinses, een arme jongen, een wit hert en een boze koning die het hert wil hebben. Natuurlijk komt alles goed en leefden de prinses en de jongen nog lang en gelukkig.

Maar dan de, niet rijmende, gedichten... Op zich zijn ze mooi maar ze spreken niet aan, ze blijven nogal vlak, de taal sprankelt niet wat je wel verwacht bij een gedicht.
Nu verliezen vertaalde gedichten altijd wel wat van hun originele ritme of woordspelingen maar of het aan de vertaling ligt of dat Michael Morpurgo zich beter bij verhalen kan houden is nog de vraag. Ik heb het boek drie keer gelezen, omdat het ook wel eens aan je bui kan liggen hoe een boek overkomt. Maar ik kon nog steeds niet warm lopen voor de gedichten.

Op zich is het 'gedicht' getiteld Drijfhout wel leuk om te lezen qua inhoud. Het gaat over het verloop van boom tot houten stoel met allerlei tussenstations voor het zover is.
Maar het gedicht Eens hield ik van een beukenboom doet een beetje ouderwets aan dankzij de taal die gebruikt is.

Vogels floten, koerden, krasten,
kraai en gaai en duivenpaar,
ze streken op haar takken neer
en hielden allemaal van haar.

Of dit kinderen aan zal spreken? Dat valt te betwijfelen.

en ook het gedicht Bij de rivier komt wat oubollig over.

Ik zie mijn kleine waterspreeuw
fluitend op zijn steen
duikend in het bruisend schuim
spiedend tussen het gruis.

En zo zijn alle gedichten. Ze zijn niet slecht, dat zeker niet, maar er zit geen leven in.
Hopelijk ligt het aan mij, want ik weet dat ik erg kritisch ben over gedichten voor kinderen.

De afbeeldingen van Yuval Zommer zijn erg mooi, het hele boek is sowieso erg mooi verzorgd.
Helaas kon het mij niet echt bekoren, ik hoop andere mensen en vooral kinderen wel.

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

...Terug