Glaser - Jeugd - Leestafel

Hoe Bert rapper werd
Martine Glaser

Bert weet best dat zijn leeftijdsgenoten hem zien als een loser, en ach, misschien is hij dat ook wel. Want hij droomt er van beroemd – en rijk – te worden door hele goede vlogs te maken, maar: hij heeft geen camera!
En hoe hij zo’n vlog voor zich ziet, nou, fantasie genoeg: hippe filmpjes waarin hij leunt tegen een zwarte Porsche en:

‘Ik draag uiteraard vette kleren, Yeezy’s van 1200 euro en de duurste en chillste broeken, die ik allemaal Van mijn sponsors krijg. Ik kijk je aan met mijn doordringende staalblauwe ogen en om mijn mond zweeft een spoor van ironie doordat ik mijn rechtermondhoek een beetje optrek (Zoiets dus als de Mona Lisa, maar dan geen vrouw.)’

Maar ja, zonder beginnerskapitaal geen echte vlogs om online te zetten, dus voorlopig maakt hij gvlogs. Dat staat voor geschreven vlogs. En intussen spaart hij voor een camera. Net als we iedere dag een gvlog krijgen lezen we ook iedere dag hoe de stand van zaken is in de spaarpot. Die is bedroevend…

En dan slaat de bliksem in. Of beter gezegd: Amor schiet een pijl recht in Bert zijn hart. Tot over zijn oren verliefd. Een probleem is evenwel dat zij de nieuwe lerares Nederlands is. Nu ziet Bert die liever Bret genoemd wordt wel voor zich hoe dat probleem uit de weg geruimd kan worden. Zijn Eloise zal ook voor hem vallen, hij weet het zeker. Het toeval helpt hem. Want als ze hem betrapt met zijn telefoon, zegt hij gauw dat hij poëzie las – maar zegt er niet bij dat het rijmelarij is van tante Bep (eigenlijk een buurvrouw, maar iedereen noemt haar tante Bep) - en hij dan naar de buurvrouw gaat voor de teksten, brengt die hem in contact met Mo.
En Brets leven neemt een onverwachte wending. Meerdere zelfs!
Lees de titel nog maar eens…

'Zijn' Eloise en de jongen Mo vormen het grootste deel van het verhaal, maar er is ook nog het thuisfront. Zijn vader is chagrijnig, en wat er met hem aan de hand is vertellen zijn ouders niet.
Een verhaal over een loser, met stripachtige tekeningetjes. Toch heeft het geen gelijkenis met die beruchte serie. Hier overheerst de tekst, het is een echt leesboek. Met veel humor.

‘Wie is jouw lievelingsdichter?’ vraagt de juf.
‘Bep Lansing’, zeg ik dus.
Ze fronst haar schattige wenkbrauwen. ‘Bep Lansing? Ik geloof niet dat ik haar ken. Leeft ze nog?’
‘Volgens mij wel,’ zeg ik. ‘Gisteren in elk geval nog wel.’

Dit soort humor, en dan de zelfkennis van Bret, heerlijk. Hij is een echte tiener, die enerzijds gelooft in zijn eigen fantasieën, maar tegelijk ook erg twijfelt. Hij merkt wel op wat er om hem heen gebeurt, maar zolang het zijn eigen wereldje niet echt raakt, ach. Zijn ouders, die horen erbij, en eigenlijk gold dat ook voor Bep, maar nu leert hij zijn buurvrouw pas echt kennen. En zij valt honderd, misschien wel tweehonderd procent mee!
Ze zitten ook wel een beetje op dezelfde lijn:

‘Mijn docente Nederlands vond de gedichten mooi en iets met anti consumptie en mij vindt ze postmodern. Ik weet niet wat het is, maar het klonk als iets goeds.’
’Anti consumptie, ik? Dat mens is gek. Als er iemand een lekkerbek is, dan ben ik het wel.’

Een humoristisch verhaal met moderne thematiek, en een sympathieke hoofdfiguur. Heerlijk!

Martine Glaser heeft vele talenten, waarvan schrijven het belangrijkste is sinds 2007, toen ze stopte met werken omdat ze alleen nog maar wilde schrijven.

Lees de reacties op het forum, klik HIER

...Terug