De berentafel
Martine Glaser

Op een avond aan tafel heeft ze een paar van die vragen hardop uitgesproken. Waarom heb ik geen vrienden of vriendinnen? Waarom is alles wat ik heb nieuw, ligt er nergens speelgoed van vroeger of kleren die me niet meer passen? [...]

'Je mag nooit meer van die rare dingen vragen, nooit meer, hoor je?'
Het was de eerste keer dat Mevrouw Maman boos tegen haar deed en het voelde naar en eng.

Deze vragen worden gesteld door een meisje dat op een dag wakker werd in een ziekenhuis met een verband om haar hoofd. Als ze aangeeft naar huis te willen, nemen een vrouw en een man haar mee, ze praten een vreemde taal tegen haar, die ze niet verstaat. Volgens de vrouw heet ze Marie en zij en de man zijn haar vader en moeder. Marie herinnert zich niets meer, alleen een flits en verder niets meer.

Marie vindt het vreemd dat ze niets herkent, dat er geen kleren of speelgoed van haar in huis zijn. Als ze paarse bloemen ziet, herkent ze die ineens, het zijn seringen...  Toch vindt ze het vreemd dat ze verder echt helemaal niets herkend. Voor haar gevoel klopt er iets niet.

De vrouw is heel zorgzaam, Marie moet nog maar niet buiten spelen, dat is nog niet goed. De man is groot en kalm. 

Hij wil dat ze hem meneer Norbert noemt. Hij knuffelt haar nooit en vaak zit hij zo lang stil naar haar te kijken dat ze er bang van wordt. En soms schudt hij na dat lange kijken zijn hoofd, alsof hij ergens spijt van heeft.

Maar meneer Norbert is wel heel aardig, ze mag altijd in zijn werkplaats komen waar hij meubels maakt. Meneer Norbert weet dat Marie voelt dat er niets klopt, ook al spreken ze dat niet tegen elkaar uit. 'In zijn ogen leest ze dat hij elke dag weer, de hele dag door  'doen alsof' speelt. Doen alsof ze familie zijn. Doen alsof ze bij elkaar horen'

En dan komt er ineens een woord in Marie op... Kerstboom en ze 'voelt dat het iets van vroeger is, dat er dingen bij horen. Geuren. Kleuren. Mensen.'
Samen met meneer Norbert, maakt zij een Kerstboom, van hout, met alles erop en eraan. En ook twee knuffelberen en een geur in een sjaal geven haar een warm en bekend gevoel. Stuk je bij beetje komen er steeds meer herinneringen bij Marie naar boven...

Heel langzaam ontvouwt zich het ontroerende, emotionele verhaal, waarin we zien hoe verdriet iemand kan transformeren. Hoe goedbedoelde zaken en een enorm liefdevolle benadering niet altijd het juiste is, hoe graag je ook zou willen dat het wél zo zo zijn. Zowel Marie, Maman als meneer Norbert zijn onvergetelijke personages die je alle liefde van de wereld toewenst.
Prachtig verhaal dat je lang zal bijblijven.

ISBN 9789044838251 | Hardcover | 85 pagina's | Uitgeverij Clavis | januari 2020
Leeftijd 11+

© Dettie, 18 februari 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER