De knikkelares
Kate McIntyre

Martijn en Khalid zijn goede vrienden en gek op knikkeren. Met name Martijn is er goed in.
Op een warme dag waar de vrienden een beetje zitten te balen omdat ze weer eens moeten oppassen op Thomas, het broertje van Martijn, en Fatima, het zusje van Khalid, gebeurt het...
Kleine Thomas pakt iets op van de stoep en stopt het in zijn mond. Natuurlijk wil Martijn dat Thomas het uitspuugt maar, kleine broertjes eigen, Thomas weigert, daarom peutert Martijn het ding maar uit het mondje van zijn broertje, die het gelijk op een enorm krijsen zet. Bang als hij is dat Thomas het ding opnieuw pakt houdt hij het goed stevig vast. Maar een tijdje later voelt hij iets kriebelen in zijn hand, getver, het was toch geen beest?  Als hij zijn hand opendoet ziet hij tot zijn stomme verbazing een soort wezentje met groen haar. Het heeft een jurkje aan en er zitten vleugeltjes op haar rug. Het wezentje huilt! Ze is ook heel boos, Martijn heeft haar beentje gebroken! 

Het wezentje blijkt een knikkelares, ze heet Lola. Ze zorgt er voor dat de knikkers in omloop blijven zodat het spel blijft bestaan. Ze steelt daarvoor bij de rijken, de kinderen die veel knikkers hebben, en deelt uit aan de armen. Ze heeft een opdracht gekregen die ze moet vervullen anders kan ze niet naar huis, maar met een gebroken been zal dat niet lukken.
Erg aardig is Lola niet, ze commandeert en scheldt en deelt orders uit. Marit, de zus van Marijn heeft 'het poppetje van een meisje op school' zoals Martijn het noemt, verbonden en nu moeten de twee jongens het voor elkaar zien te krijgen dat de knikkelares weer naar huis kan en daarmee begint hun grote avontuur...

Op zich is het idee, een wezentje dat het knikkerspel laat voortbestaan, heel origineel. De jongens nemen haar taak van knikkers stelen en bezorgen over en overwinnen daarmee hun angst voor bepaalde dingen. Maar er zijn teveel thema's die behandeld worden zoals de genoemde angst, een eenzame buurman, jaloezie, macht enz. en daardoor, omdat het er zoveel zijn, komen ze allemaal niet echt goed uit de verf.
De truc van het onzichtbaar zijn van het wezentje voor volwassenen is ook al erg vaak toegepast in jeugdboeken.
Eveneens worden bepaalde dingen te makkelijk opgelost, het klopt soms niet helemaal. Bijvoorbeeld kleine Thomas kan ineens 'praten', waardoor hij iets al brabbelend duidelijk kan maken. Lola zelf is een eigenlijk een vervelend, mopperig wezentje, veel sympathie voel je niet voor haar en waar ze vandaan komt, wordt niet echt duidelijk, we weten alleen dat ze door Warrel, een duif, opgehaald zal worden als haar taak klaar is.
Je wordt niet het verhaal ingezogen, je zit niet op het puntje van je stoel omdat je wil weten hoe het afloopt.

Kortom, op zich is dit debuut van Kate McIntyre qua idee wel heel origineel, ze kan ook schrijven, dat is wel duidelijk, het verhaal leest verder wel vlot weg. De gebruikte taal is helder en duidelijk voor jongeren.
Sommige oplossingen die de jongens bedenken zijn leuk. De weergegeven leefwereld is ook echt die van kinderen, dat klopt allemaal wel. Maar het geheel, het verloop, rammelt nog wel een beetje.
Toch ben ik wel erg benieuwd naar een volgend boek van deze schrijfster.

ISBN 9789047705062 Hardcover 165 pagina's uitgeverij Lemniscaat december 2013
Doorheen het boek staan enkele fraaie, vlotte, toevoegende, gekleurde illustraties van Marijke ten Cate
Vertaald door Lydia Meeder Leeftijd 8+

© Dettie, 23 juli 2014

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER