De knikkelares
Kate McIntyre

Martijn heeft een klein broertje waarop hij soms moet passen, maar het gaat nogal eens fout: Thomas stopt alles in zijn mond! En dan is het hommeles.
Ook zijn vriend Khalid krijgt nogal eens op zijn falie, wanneer zijn babyzusje onder zijn hoede begint te brullen.
Het is weer eens zover als Thomas een knikker in zijn mond steekt en Martijn die af weet te pakken.

’Neeneenee Mij-Hij!’ brult Thomas. Fatima zet het op een brullen en de moeders stormen naar buiten: foute boel.
Maar intussen heeft Martijn die knikker in zijn hand. Is het wel een knikker? Het kriebelt!
Wat de jongens dan zien is verbijsterend: ‘een piepklein grijsachtig-roze wezentje, met piekerig groen haar, als jonge grassprietjes.’
Ze praat nog ook! En ze heeft vleugels... maar die zijn rudimentair. Khalid legt aan Martijn uit wat dat is, maar rudimentair of niet, ze ziet er uit als een piepkleine fee. Als ze vragen of ze dat misschien is, begint het kleine ding luid te protesteren. Niks fee, ze is een knikkelares. Een watte??

Lola, zo heet ze, legt het uit: ze zorgt er voor dat kinderen genoeg knikkers hebben om mee te kunnen blijven knikkeren. Dat doet ze op een nogal onorthodoxe manier: knikkers verstoppen, weghalen en aan anderen geven, ze heeft er er maar druk mee. Maar nu is er een probleem: ze heeft haar beentje gebroken toen Martijn haar afpakte van zijn broertje.
Gelukkig heeft Martijn nog een zus, en die is toevallig heel druk met verpleegster spelen. Zonder te vertellen wat voor iets ze nu helpt, spalkt Marit het beentje.
Intussen kan Lola haar werk niet doen. Dat moeten de jongens dan maar doen voor haar, vindt ze. Het levert de nodige strubbelingen op, want Khalid wil niet stelen van kinderen die veel knikkers hebben. En zelf zijn ze niet zo goed in het spel dat ze er genoeg winnen. Bovendien blijkt Thomas - hoe jong hij ook is - niet achterlijk, en Marit ook niet.

Het is een zeer fantasierijk verhaal, origineel en lekker vlot  verteld. Het achterliggende thema hoef je er als kind niet uit te halen, je kan gewoon een lekker verhaal lezen, maar het gaat niet alleen om knikkeren. Als de jongens de knikkelares helpen ontdekken ze dat het heel leuk kan zijn om meer op straat te komen, om met andere kinderen om te gaan, en om die ene buurman te helpen. ‘Spel verbroedert’ zeg maar.
Ook is het een boek dat zowel voor meisjes als voor jongens geschikt is (daarom is Lola absoluut geen fee!) terwijl voorlezen vast ook erg leuk is, omdat er erg veel gebeurt, en het nergens saai wordt door uitweidingen of beschrijvingen. Gewoon een lekker leesboek!

Kate McIntyre woont al meer dan tien jaar met haar man in Groningen. Ze schreef dit verhaal, haar debuut, over de knikkelares tijdens een schrijfcursus van Tjibbe Veldkamp. Oorspronkelijk in het Engels, maar het werd niet in Amerika uitgegeven. Nog niet.

ISBN 9789047705062 |Hardcover |165 pagina's |uitgeverij Lemniscaat |december 2013
Tekeningen van Marijke ten Cate Vertaald uit het Engels door Lydia Meeder Leeftijd vanaf 8 jaar

 © Marjo, 13 augustus 2014

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER